Sorna Sandhanakumar

சமூகத்தில் நம்பிக்கை

நேரம் காலை 11:00 மணி

அன்று வியாழக்கிழமை அந்த ஊரில் வார சந்தை நடைபெறும் என்பதனால் அன்று பிச்சைகாரர்களின் வருகை அதிகமாக இருக்கும்.
எப்படி ஒரு கடைக்கு ரெகுலர் கஸ்டமர் இருப்பார்களோ அதே போன்று தான் அன்றைய தினம் அந்த பிச்சைக்காரர்கள் அந்த ஊருக்கு ரெகுலர் கஸ்டமர்கள் அவர்களுக்காக அனைத்து கடைகளிலும் சில்லறை தனியாக எடுத்து வைப்பது வழக்கம், அப்படி வருபவர்களில் சிலர் இன்முகமும், சிலர் வன்முகமும் கொண்டிருப்பர்.
பிச்சைக்காரர்கள் மட்டுமின்றி அவர்களுக்கு பிச்சை இடும் கடைக்காரர்களும் இந்த இருமுகத்தினுள் அடங்குவார்கள்….
சில இன்முக கடைக்காரர்கள் இன்முக பிச்சைக்காரர்களிடம் பேசி பழகுவது வழக்கம். அந்த வழக்கம் அவர்களை நல்ல நண்பர்களைப் போலவும் ஆக்கிவிடும் அப்படிப்பட்ட இரண்டு இன்முக நண்பர்களுக்கு இடையேயான இடைப்பட்ட நாள் சந்திப்பு தான் இந்த பதிவு.

அன்று அந்த கடைக்காரன் அருகில் இருக்கும் கடைக்கு செல்லும் வழியில் வாரம் தவறாமல் தனது கடைக்கு வந்து தர்மம் வாங்கி செல்லும் அந்த பிச்சைக்கார பெண்மணியை பார்க்கிறான், பொதுவாகவே அவரிடம் சற்று நகைச்சுவையாக பேசி பழக்கம் இருப்பதனால் அவரிடம் சாதாரணமாக தனது பேச்சை தொடங்கினான் கடைக்காரன்,

” எக்கா என்ன இன்னைக்கும் இந்த பக்கம் தலையை காட்டுன மாதிரி இருக்கு “

பதிலுக்கு அந்த பிச்சைக்கார பெண்மணியிடம் சிரிப்பு மட்டும்.

” என்னக்கா சிரிக்கிறீங்க இந்த வாரம் கலெக்ஷன் பத்தலையோ திரும்ப இன்னொரு ரவுண்டு வந்துடலாம்னு வந்துட்டீங்களா என்ன? “

” ம்ம் ஆமா யா ” சிறு புன்னகையோடு இரத்தின சுருக்கமாக முடித்து கொண்டாள் அந்த பிச்சைக்காரி.

இவனும் அதற்கு மேல் எதுவும் பேசவில்லை அந்த பிச்சைக்காரியிடம்,
” சரி கா ” என்று சொல்லி விடை பெற்று கொண்டதை போல் அவனது வேலையை பார்க்க கிளம்பினான் .

நேரம் மெதுவாக கடந்தது மணி இப்போது மதியம் 3:30 ஆகியிருந்தது,

அந்த கடைக்காரன் அந்த பக்கம் மீண்டும் வர பிச்சைக்காரி அங்கேயே அமர்ந்து இருந்தாள், அவளை கடந்து வேகமாக நடந்த கால்கள் அவளை பார்க்கவும் தனது வேகத்தை நிறுத்தி கொண்டது , அவனது கண்கள் பிச்சைக்காரியை நோட்டம் பார்த்தது…. பார்த்ததும் தெரிந்தது அவள் முகத்தில் இருந்த ஏதோ ஒரு துயர் நிறைந்த உணர்வு அதை கண்ட பின் அவளை அப்படியே கடந்து செல்வதில் ஏனோ அவனுக்கு உடன்பாடு இல்லை அதனால் அவளிடம் என்ன ஏது என்று விஷயத்தை கேட்டுவிடலாம் என்ற தீர்க்கமான முடிவோடு அவளின் அருகில் சென்றான்….

” அக்கா “

” ………………… “

” எக்கா ” சற்றே குரல் உசந்திருந்தது

” ம்ம் என்ன தம்பி ” தனது சிந்தனை கலைத்து கேட்டாள் பிச்சைக்காரி

” என்ன கா ரொம்ப நேரமா இங்கையே உட்கார்ந்து இருக்க முகம் வேற ஒரு மாதிரி இருக்கு? “

” அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல தம்பி “

” எக்கா உன் முகமே சொல்லுது ஏதோ பிரச்சனை இருக்குன்னு ஆனா நீ ஏன் ஒன்னும் இல்லன்னு சொல்லுற “

” அப்படி எல்லாம் ஒன்னும் இல்ல பா “

அவன் விடுவதாக இல்லை காரணம் அவளுக்கு ஏதோ ஒரு பிரச்சனை இருக்கு என்று அவனது ஆழ்மனம் அடித்து கூறியது. தன்னால் முடிந்த உதவியை அவளுக்கு செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் அவளது மனதை தொடும் வண்ணம் அடுத்த கேள்வியை அவளை நோக்கி வீசினான்,

” அக்கா உனக்கு ஒருவேளை சாப்பாடு போட்டவன் என்கிற முறையில, அந்த உரிமையில கேக்குறேன் நீ என்கிட்ட உண்மையை சொல்லு. “

அவளிடம் மௌனம்.

” உனக்கு ஏதோ பிரச்சனை இருக்குன்னு எனக்கு நல்லா தெரியுது அதை நீ மறைக்கிறன்னும் தெரியுது,, தயவு செஞ்சு என்ன விஷயம்னு என்கிட்ட சொல்லு கா என்னால முடிஞ்ச உதவிய உனக்கு கண்டிப்பா பண்றேன் “

அவனது பேச்சில் அக்கறை மிகுந்து இருந்தது ஆனால் அவளுக்கு தான் அதை முழுமையாக நம்ப முடியவில்லை அதற்கு காரணம் அவளது கடந்த காலமாக கூட இருக்கலாம்.
ஏன் இன்று இவள் இப்படி வந்து அமர்ந்திருக்க காரணமும் இவனைப் போன்று யாராவது ஒருவர் கொடுத்த பொய்யான நம்பிக்கையாக கூட இருக்கலாம், அதன் காரணமாக

அவள் அவனுக்கு பதில் ஏதும் சொல்லவில்லை அமைதியாக அமர்ந்து இருந்தாள். அவளது அமைதி அவனுக்கு எதையோ உணர்த்தியதை போல் உணர்ந்தான் அதற்கு மேல் அவளிடம் அவன் எதுவும் கேட்கவில்லை பேசவும் இல்லை அமைதியாக அவளிடமிருந்து சிறிது இடைவெளி விட்டு அவனும் அமர்ந்து கொண்டான்….

‘ நீ சொல் என்று நான் வற்புறுத்த போவதில்லை. ஆனால் நீ சொல்லாமல், உன்னிடம் என்ன பிரச்சனை என்று தெரியாமல் இங்கிருந்து நான் நகரமாட்டேன் என்பதை அவளுக்கு குறிப்பால் உணர்த்தும் பொருட்டு அவன் அப்படியாக அவளின் அருகில் அமர்ந்திருந்தான். ‘

நேரம் மெதுவாக கரைந்து கொண்டிருந்தது அவளும் எதுவும் பேசவில்லை அவனும் அப்படியே அமர்ந்து இருந்தான்.

அந்த மௌன நேரம் அவளை, அவனது செயலை பற்றி சற்று சிந்திக்க வைத்தது,

‘ யார் இவன்??
எதுக்காக நம்ம கிட்ட வந்து உட்கார்ந்து நம்ம பிரச்சனையை பத்தி கேட்குறான்??
இவனுக்கு அதை பத்தி என்ன அக்கறை?
நம்ம பிரச்னை பத்தி சொன்னா இவன் என்ன தீர்த்தா வைக்க போறான்??
ஒருவேளை இவன் நல்லவனா இருப்பானா??
அதெப்படி அப்படி இருப்பான் இவனும் மனுஷன் தான, கொஞ்சம் நேரம் பாவம் பாக்குற மனுஷன் ஜென்மம் அடுத்த கொஞ்சம் நேரத்தில தன்னோட சுய நலத்தை பார்த்துட்டு போயிடும் என்று என்னும் போதே அவளது இதழ் ஏளன புன்னகை ஒன்றை உதிர்த்தது.‘

அவளது மனம் அவனை நம்ப மறுத்தது… அதனால் அவன் இருக்கும் திசையை கூட அவள் பார்க்கவில்லை… ஆனாலும் மனித மனம் அத்தனை எளிதில் நம்மை விட்டு விடாதே நமக்கு அருகில் இருப்பவர்கள் நமக்கே தெரியாமல் நம்மை பார்த்தாலும் நமது உள்ளுணர்வு காட்டி கொடுத்து அவன் உன்னை பார்க்கிறான் என்று எச்சரிக்கை செய்து நம்மையும் அவர்களது பக்கம் திருப்பி விடும் அதுபோல நமக்காகத்தான் ஒருவன் உட்கார்ந்திருக்கிறான் என்று தெரியும் பொழுது அவன் நம்மளை எந்த கண்ணோட்டத்தில் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்பதை அறிந்து கொள்ள அவர்களின் பால் நம் மனம் நம் கண்களை அணிச்சையாகவே திருப்பிவிடும் அப்படித்தான் பிச்சைக்காரியின் கண்களும் கடைக்காரன் பக்கம் திரும்பியது,
அவன் அதே நிலையில் அப்படியே அமர்ந்திருக்க இப்போது கடைக்காரன் மீது அவளுக்கு வெறுப்பு தான் வந்தது அதன் வெளிப்பாடாய் அவளது சிந்தனை,

‘ யாருக்கு என்ன வந்தா இவனுக்கு என்ன?
இவன் வேலைய பாத்துட்டு போக வேண்டியது தானே.
சம்பந்தமில்லாம அடுத்தவங்க பிரச்சனையில மூக்கை நுழைக்க நினைச்சு இப்படி வந்து உக்காந்து நம்மள இங்க இருந்து கிளம்ப வச்சிட்டானே ‘ என்று மனதில் மீண்டும் எண்ணம் கொண்டு அந்த இடத்திலிருந்து நகர ஆரம்பித்தாள் அந்த பிச்சைக்காரி….

‘ தான் இத்தனை கேட்டும் அவளுக்கு அருகில் அமர்ந்தும் கூட என்னிடம் அவள் எதையும் சொல்லவில்லையே அப்படி அவளுக்கு என்ன பிரச்சனை இருக்கும்  ‘
அவனது மூளை வேகமாக வேலை செய்தது ஆனால் அந்த வேகத்தால் உபயோகம் தான் இல்லாமல் போனது.

‘ ஒருவேளை இப்படி இருக்குமோ?
இல்லனா அப்படி இருக்குமோ?
இப்படி தான் இருக்கனும். ஒருவேளை இப்படி இல்லனா??? என்று மாற்றி சிந்தனை மட்டும் செய்ய முடிந்ததே தவிர அவளுக்கு இது தான் பிரச்சனை என்ற முடிவுக்கு மட்டும் அவனால் வர முடியவில்லை, காரணம் அவள் இவனிடம் முகத்தை கூட காட்டாமல் அங்கிருந்து நகர்ந்து சென்றது தான்.

‘ ச்சே என்னன்னு நம்மளால கண்டுபிடிக்க முடியலையே அந்த அக்காவும் ஒன்னும் சொல்லாம கிளம்பி போயிட்டாளே பாதகத்தி என்று வாய் விட்டு புலம்பிக்கொண்டே அங்கிருந்து நகர்ந்து சென்றான் அந்த கடைக்காரன் வேறு வழி ஏதும் இல்லாமல்.


கடைக்காரன் நல்லவன் தான் ஆனாலும் அவன் கிட்ட தன்னோட பிரச்சனையை சொல்றதுக்கு அந்த பிச்சைக்கார பெண் தயாராக இல்லை அதற்குக் காரணம் இந்த சமுதாயம் அவளுக்கு இழைத்த நம்பிக்கை துரோகமும் அதன் விளைவும் தான்.

இந்த சமுதாயம் எதை நோக்கி போயிட்டு இருக்குன்னு நாம கொஞ்சம் யோசிச்சு பார்த்தா நிச்சயமா நமக்கு கண்ணை தான் கட்டும்.
ஏன்னா இந்த சமுதாயத்துல யாரையும் யாரும் நம்பறது போல இல்ல.
நம்பிக்கை என்பது முழுவதும் வற்றிப்போன ஒரு சமுதாயத்தில் தான் நாம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம் இதற்கு காரணம் என்ன என்று யோசித்தால் நிச்சயம் சுயநலம் மட்டுமாகத் தான் இருக்கும்.

ஒருவர் மற்றவரைப் பற்றி எந்த ஒரு சிந்தனையும் இல்லாமல் மற்றவர் நலனை பற்றி யோசிக்காமல் தன்னலம் மட்டுமே பெரிது என்று கருதுவதால் தான் நம் சமூகம் இன்று இத்தகைய அவல நிலைக்கு தள்ளப்பட்டுள்ளது.

இதற்கு காரணம் யார் என்று யாரிடமாவது கேள்வியாக கேட்டால் கண்ணை மூடிக்கொண்டு மற்றவரை நோக்கி கையை காட்டி விடுவோம்.
அவர்கள் அப்படி இருக்கிறார்கள்.
இவர்கள் இப்படி இருக்கிறார்கள். அதனால் தான் இந்த சமூகம் அப்படி இப்படி ஆகிவிட்டது என்று சொல்லி செயற்கையான சோக முகத்தையும் வர வைத்து கொள்வோம்.

அவர்களையும் இவர்களையும் போலத்தான் நாமும் இருக்கிறோம் என்ற உண்மையை நாம் என்று உணர்கிறோமோ அன்று தான் இந்த சமுதாயத்தின் மீதான பார்வை மாறும். அந்த மாற்றம் தான் சமூகத்தில் இருக்கும் நல்லவர் சிலரை தைரியமாக சுயமாக செயல்பட வைக்கும். அந்த செயல் வளமான நம்பிக்கையான சமுதாயத்தை உருவாக்கும்….

” அப்போ பொதுநலம் மட்டும் போதுமா தன்னலம் பேண கூடாதா?” என்ற கேள்வி நம் மனதில் எழலாம்,

” தன்னலம் வேண்டும் தான் அதை நான் இல்லை என்று ஒருபோதும் மறுக்க போவதில்லை ஆனால் தன்னலம் சுயத்தை பேணி காக்க மட்டும் இருக்க வேண்டும் அடுத்தவர் நலத்தை சீர் கெடுக்கும் பொருட்டு இருக்க கூடாது….“

சுயநலத்திற்காக அடுத்தவர் நலத்தை கெடுப்பது எந்த வகையில் நியாயமாகும்?

சுயத்திற்காக அடுத்தவர் நலத்தை கெடுக்காத நிலை வரும் போது சமூகத்தில் நம்பிக்கை என்னும் மலர் மீண்டும் மலரும்.



அன்புடன்,

மாரிமதி

மாரிமதி – தப்புதான்

அவள் பெயர் தமிழரசி,
காதலித்து அந்தக் காதலை பெற்றோர் உற்றோருக்காக மறந்து அவர்கள் காட்டிய மாப்பிள்ளையுடன் தனது மணவாழ்க்கையை ஆரம்பித்தாள்,
அவள் நினைத்ததை விட அவளது மணவாழ்க்கை நன்றாக அமைந்தது தனக்கு வாய்த்த அன்பான கணவரின் காதலில் அவளது முதல் காதலை கிட்டத்தட்ட மறந்தே போய்விட்டாள் என்று தான் சொல்ல வேண்டும்….

மணவாழ்கை நிறைவாக இருக்க கணவன் மனைவி இருவரது காதலுக்கு அடையாளமாய் ஒரு ஆண் மகவயும் பெற்றெடுத்தாள் வாழ்கை இனிமையாக சென்று கொண்டிருந்தது ஆனால் இந்த இனிமை எப்போதும் வாழ்வில் நிலையாய் இருப்பது கிடையாதே நிலையற்ற வாழ்வில் ஏற்றமும் இறக்கமும் மாறி மாறி என்பது தானே நியதி அப்படித்தான் தமிழ் அவள் வாழ்விலும் வந்தது…..

அன்று ஞாயிற்று கிழமை என்பதால் கணவன் குழந்தையோடு வார இறுதியை கொண்டாட திரையரங்கு சென்று பின் மதிய உணவிற்காக அந்த ஹோட்டல் உள்ளே நுழைந்தாள் அந்த நுழைவு அவளது வாழ்வை மாற்ற போகிறது என்பதை அப்போது அவள் அறிந்திருக்கவில்லை …..

” தமிழ் “

” மாமா “

” சாப்பிட என்ன வேணும் “

” நீங்களே எதாவது சொல்லுங்க மாமா “

” உனக்கு என்ன வேணும் சொல்லு டி “

” நீங்க என்ன சாப்பிட போறீங்களோ அதையே எனக்கும் சொல்லுங்க மாமா “

” என்ன தமிழ் நீ “

” ஏன் மாமா “

” இன்னைக்கு நீ என்ன சாப்பிட விரும்புறயோ அது தான் மாமாவும் சாப்பிட போறேன் டி அதனால நீயே ஆர்டர் பண்ணு “

” அச்சோ மாமா எனக்கு என்ன தெரியும் நீங்களே சொல்லுங்க “

” தமிழ் நீயும் படிச்ச பொண்ணு டி உனக்கும் சில விஷயம் தெரியும் அத எல்லாம் இந்த மாதிரி சமயம் கிடைக்கும் போது தான் நான் தெரிஞ்சுக்க முடியும் அதனால நீயே உனக்கு என்ன புடிக்குதோ அத ஆர்டர் பண்ணு நாம சாப்பிடுவோம் ” என்று அவளின் கணவர் சொல்ல அதற்கு மேல் மறுத்து பேச அவளிடம் வழி இல்லாமல் போனது….

கையில் மெனு கார்டை எடுத்து பார்த்தாள் அதில் ஏராளமான உணவு வகைகளின் பெயர் இருந்தது அதிலும் சில பெயர்கள் என்ன என்று அவளுக்கு புரியவில்லை அது எப்படி இருக்கும் என்றும் அவள் அறிந்திருக்கவில்லை அதனால் அவளிடம் ஆர்டர் கொடுப்பதில் ஒரு சிறிய தடுமாற்றம் தெரிந்தது அதை உணர்ந்து கொண்ட தமிழின் கணவர் அவளின் அருகில் நெருங்கி அமர்ந்து அவளுக்கு ஒரு ஒரு உணவின் வகைகளையும் அது எப்படி இருக்கும் என்ற விளக்கத்தையும் கொடுத்தார் அதனால் அவளுக்கு இப்போது ஆர்டர் கொடுப்பதில் பெரிய சிரமம் இருக்கவில்லை உணவினை ஆர்டர் கொடுத்து சாப்பிட்டு முடித்த தமிழின் கணவர் குழந்தையை தூக்கி கொண்டு பில் கொடுக்க சென்றார், தமிழ் அப்போது தான் உணவினை உண்டு முடித்து கை கழுவ செல்ல அங்கு கை கழுவும் இடத்தில் நின்ற உருவத்தை பார்த்து திகைப்பு அடைந்தாள், ஏனோ அந்த உருவத்தை கண்டதும் ரத்த ஓட்டம் அதிகமானது, கை கால் நடுக்கம் கொடுக்க ஆரம்பித்து, உடலில் வியர்வை சுரப்பி தாறுமாறாக வெளியேறியது…...

ஆனால் அவளுக்கு எதிரில் நின்ற உருவம் அவளை சிறிதும் கண்டுகொள்ளாமல் அவளை கடந்து வெளியே சென்றது…. அந்த உருவம் சென்ற பின்பும் கூட அவள் அதே நிலையில் நின்று இருக்க அவளின் கணவர் வந்து அவளை உளுக்கினான்,

” தமிழ் “

அதில் திடுக்கிட்டு சுயத்திற்கு வந்தவள் மிரண்ட விழிகளோடு கணவனை பார்க்க,

” என்ன தமிழ் கை கழுவ வந்த இடத்தில அப்படியே நிக்குற என்ன ஆச்சு “

அவள் பதில் சொல்ல திணறி வாயிலிருந்து வார்த்தையை கொண்டு வர முயற்சி செய்ய, அவளுக்கு சிரமம் கொடுக்க வேண்டாம் என்று எண்ணினானோ என்னவோ தெரியவில்லை,

” கை கழுவிட்டு வா தமிழ் போவோம் ” என்றான் சிரித்து கொண்டே, அப்போதைய நிலைக்கு அவளுக்கு அது நிம்மதியை கொடுத்தாலும் அவளுக்கு அதற்கு மேல் ஏனோ இயல்பாய் இருக்க முடியாமல் போனது. அதனால் அதற்கு மேல் எங்கும் வெளியில் செல்லாமல் தனது கணவரிடம் வீட்டிற்கு செல்லலாம் என்று கூறி வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தாள்,
மதிய உணவு முடித்துக் கொண்டு வீட்டிற்கு வந்ததால் தமிழின் கணவர் வந்ததும் படுக்கை அறைக்குள் நுழைந்து நித்திரையில் ஆழ்ந்தார்.

தமிழின் எண்ணம் முழுவதும் ஹோட்டலில் பார்த்த அந்த உருவத்தின் மீது நிலைத்திருந்தது, ஆம் அது அவளது முன்னாள் காதலன் தான்,

தனது நிலையினை அவனிடம் விளக்கிக் கூறி மனம் ஒத்து அவனிடமிருந்து விலகி வந்து தான் இந்த திருமண பந்தத்தில் தன்னை இணைத்துக் கொண்டாள் தமிழ். அவளுக்கு திருமணம் ஆகி ஆண்டு ஐந்து கடந்து விட்டது இதுவரை தனது முன்னாள் காதலனை அவள் கண்டதுமில்லை, அவனை பற்றி நினைத்ததும் இல்லை, அவனைப் பற்றிய நினைவுகள் எதுவும் இல்லாத போதிலும் இந்த எதிர்பாராத நேரத்தில் அவளின் முன்னால் அவன் வந்து நின்றதும் அவனின் தற்போதைய தோற்றமும் அவளை குழப்பம் அடைய செய்திருந்தது….

எப்போதும் தனது தாடியை அழகாய் ட்ரிம் செய்து, மீசையை கச்சிதமாக வைத்திருக்கும் அவன் தனது முகத்தில் சிகை அலங்காரம் என்பதே மறந்து போனது போல் தோற்றம் அளித்தான், அவனது கட்டழகான மேனியும் தனது இயல்பை இழந்து மெலிந்து போயிருந்தது. அவனது இந்த தோற்றம் ஏனோ அவளை வருத்தி கொண்டிருந்தது, அதற்கு காரணமும் இருந்தது,
கடைசியாக அவனிடம் பேசிவிட்டு பிரிந்து வரும் பொழுது அவன் உதிர்த்த வார்த்தைகள்,

” தமிழ்,
எனக்கு எப்பவும் உன்னோட சந்தோசம் தான் முக்கியம் நான் உன்ன விரும்பினேன்னு சொல்றத விட உன்னோட சந்தோசத்தை தான் அதிகமாக விரும்பினேன் இப்போ இப்படி ஒரு சூழல்ல நீ என்ன விட்டு பிரிஞ்சு போய் இன்னொரு கல்யாணம் பண்ணுனா தான் சந்தோசமா இருப்பேன்னு நீ நினைக்கிறது உனக்கு சந்தோசத்தை கொடுக்கணும்னா அந்த சந்தோஷத்தை உனக்கு கொடுக்குறதுக்கு நான் தயாராக இருக்கேன். இதுக்கு மேல உன்னோட வாழ்க்கையில எந்த சூழலிலும் குறுக்க வந்து நா நிக்க மாட்டேன் அதே போல என் வாழ்க்கையை பத்தின கவலையும் உனக்கு இருக்க வேண்டாம் உன்னோட நினைவுகள் என்னைக்கு என்னை விட்டு போகுதோ அன்னைக்கு தான் எனக்குன்னு தனியா ஒரு வாழ்கையை நா அமைச்சுக்குவேன் நீ எங்க இருந்தாலும் சந்தோசமா இரு ” என்று சொல்லிவிட்டு தமிழின் பதிலை எதிர்பாராமல் அவளிடம் விடை பெற்று சென்றுவிட்டான் அவன்.

அன்று சென்றவன் இன்று தான் அவளின் கண்களில் தென்படுகிறான் அவன் சொன்னது போலவே அவளது வாழ்க்கையை விட்டு விலகி விட்டான்.

ஆனால் அவனது இந்த தோற்றம் தான் அவளது சிந்தையை சிதைத்தது அவனது வாழ்க்கையில் இருந்து தான் விலகி விட்டோமா இல்லையா என்ற சிந்தனையை அவளுக்கு கொடுத்தது...

அவனது அந்த தோற்றத்தை பார்த்ததும் நிச்சயமாக அவனது வாழ்க்கையில் இருந்து தான் விலகி இருக்க சற்றும் வாய்ப்பு இல்லை என்று அவள் நினைத்துக் கொண்டாள் அது உண்மையாக கூட இருக்கலாம்….

அதை நினைக்க நினைக்க அவளது மன நிம்மதி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கெட்டுப் போய்க் கொண்டே இருந்தது இத்தனை காலம் இருந்த மகிழ்ச்சி அவளது மனதை விட்டு விலகியதைப் போன்று உணர்ந்தாள் தன்னால் ஒருவரின் வாழ்க்கை இப்படி ஆகிவிட்டதே என்ற குற்ற உணர்வை அவளால் தவிர்க்க முடியவில்லை, அந்த உணர்வு மெது மெதுவாக அவளது வாழ்க்கையை நரகமாக்கி கொண்டிருந்தது….

அன்பான கணவனிடமும் ஆசை குழந்தையிடமும் தனது அன்பை செலுத்த முடியாமலும் அவர்களது அன்பை முழுமையாக அனுபவிக்க முடியாமலும் தவித்துக் கொண்டிருந்தாள்….

அப்படியே நாட்கள் நகர நகர அவளது நடைமுறையிலும் மாற்றம் வந்து ஒட்டி கொண்டது இதை எப்படி சமாளிப்பது என்று அறியாமல் அவள் தவித்து கொண்டு நாட்களைக் கடத்த முடியாமல் போக தனது கணவனிடம் தனது நிலையை பற்றிய உண்மையை கூறி விடலாம் என்ற முடிவிற்கு வந்தாள்,

ஆனால் அவளது இன்னொரு மனம்
‘ வேண்டாம் கூறி விடாதே அப்படி நீ கூறினால் அது உன்னோட இந்த மகிழ்ச்சியான வாழ்வை பாதிப்பதாக கூட இருக்கலாம் அதனால தயவு செய்து கூற வேண்டாம் என்று அவளிடம் மல்லுக்கு நின்றது…. அவளது இந்த மன போராட்டம் அவளது உடல் நிலையை வெகுவாக பாதித்தது...

தமிழின் சமீபத்திய நாட்களின் நடவடிக்கையை அவளது கணவன் கண்காணித்துக் கொண்டுதான் இருந்தான் ஆனாலும் அவளது மன குழப்பத்தை அவளே தீர்க்கட்டும் நாம் ஏதாவது கேட்க போய் அது அவளை மேலும் பாதிப்படைய செய்து விடக்கூடாது என்று அமைதி காத்தான் ஆனால் அவளது நிலை இன்னும் மோசமாகிக் கொண்டே போனதாலும் அவளது மனதில் இன்னும் ஒரு தெளிவு கிடைக்கவில்லை என்பதையும் அவன் உணர்ந்த பின்பு இதற்கு மேல் கேட்காமல் விட்டால் நிச்சயமாக பின் விளைவு மிக மோசமாக இருக்கும் என்பதை தமிழின் கணவர் உணர்ந்து கொண்டார்.
அதனால் இன்று இரவில் அவளிடம் இதைப் பற்றி எப்படியாவது கேட்க வேண்டும் அதற்கு ஒரு தீர்வு காண வேண்டும் என்ற எண்ணத்தோடு இரவு படுக்கை அறையில் காத்திருந்தான்...

வேலை முடிந்தவுடன் இரவு விரைவாக படுக்கையறைக்கு வந்துவிடும் தமிழ் இப்போது அந்த வழக்கத்தை எல்லாம் மாற்றி இருந்தாள், படுக்கை அறையில் வந்து கணவனுடன் ஊடலும் கூடலுமாக இன்பத்தில் திழைத்தவள் இப்போது மொத்தமாக அதிலிருந்து விலகி இருந்தாள்.

அதையும் தமிழின் கணவர் அவளுக்காக ஏற்று கொண்டார் அவளது எண்ணத்திற்கு மதிப்பு கொடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்திலேயே இத்தனை நாள் எதையும் பெரிது படுத்தாமல் விட்டு விட்டான். தான் அப்படி விட்டதே தவறு என்பதை அவன் உணர்ந்து கொண்டு இப்போது அவளிடம் கேட்க தயாராக இருந்தான், ஆனால் அவள் இன்னும் அறைக்கு வரவில்லை காத்திருந்தான் நேரமும் மெதுமெதுவாக கழிந்து கொண்டே இருந்தது.

நேரம் நள்ளிரவை எட்டியிருந்தது அப்போதும் அவள் அறைக்கு வராததால் அவளை தேடி வெளியே வந்தான் வீட்டின் பின்புறம் நின்று வானத்தை பார்த்து சிலையாக நின்று கொண்டிருந்தாள் தமிழ்…..

அவளை எவ்வளவு அழைத்தும் திரும்பி பார்க்கவில்லை அவளிடம் எந்த அசைவும் இருக்கவில்லை அவளது உணர்வுகள் யாவும் அற்று போயிருந்தது அவளது சுயநினைவும் இப்போது இல்லாமல் போனது…...

தன் ஆசை மனைவியை அப்படி கண்டதும் துடித்துப் போனான் தமிழின் கணவன்…..

” அய்யோ தப்பு பண்ணிட்டேனே எனக்கு உன் நடவடிக்கையில சின்னதா ஒரு மாற்றம் தெரியவும் உன்கிட்ட வந்து என்னன்னு கேட்டு இருந்தா என்னைக்கு உனக்கு இந்த நிலைமை வந்திருக்காதே அத நான் கேட்காம பெரிய தப்பு பண்ணிட்டேனே என்று கதறி துடித்தான் தமிழின் கணவன்


கதை முற்றும்…...


கணவனோ மனைவியோ தனது துணையிடம் சிறியதாக ஒரு மாற்றம் தெரிந்தாலும் அது என்னவென்று உடனடியாக கேட்டு அவர்களிடம் விளக்கம் பெற்றுக் கொள்வது நல்லது. அப்படி விளக்கம் பெற வேண்டுமென்றால் உனக்கு எத்தனை பிரச்சனை வந்தாலும் துணையாக நான் இருக்கேன் நீ எதுக்கும் கலங்க வேண்டாம் என்ற நம்பிக்கையை கொடுக்க வேண்டியது ஒவ்வொரு துணையோட ( கணவன் / மனைவி ) கடமை.


அன்புடன்

மாரிமதி

மாரிமதி – உனக்காக இருப்பேன்

” எங்கே அவள்!!!
என்றே மனம்!!!
தேடுதே ஆவலால் ஓடிவா…..
என்று பாடி கொண்டே வீட்டின் உள்ளே நுழைந்த கண்ணன் தனது மனைவி தர்ஷினியை தேடினான்,
அவள் சோபாவின் ஒரு ஓரத்தில் அமர்ந்து ஏதோ தீவிர யோசனையில் அமர்ந்து இருந்தாள் அவளின் அருகில் சென்ற கண்ணன்,

” மை டியர் பொண்டாட்டி
என்ன டி ஏதோ பயங்கரமான யோசனையில இருக்க,

அவள் கடுப்பாக அவனை பார்த்து தீ பார்வை ஒன்றை செலுத்த,
அவனுக்கு என்னவென்று புரியாமல் அவளை பார்த்து

” ஏய் என்ன டி என்னை எதுக்கு முறைக்குற,

மீண்டும் அவளிடம் மௌனம்… கூடவே தீ பார்வை இப்போது எரிச்சல் பார்வையாக மாறியிருந்தது

” இப்போ எதுக்கு நம்மள இப்படி முறைச்சு பாக்குறான்னு தெரியலயே  நாம எதாவது தப்பு பண்ணுனோமா அவன் சிந்தனையை துரிதபடுத்தினான் அவனது சிந்தனைக்கு ஏதும் எட்டவில்லை.

” ம்ம்ஹும் இது சரிபட்டு வராது பேசாம அவகிட்டயே கேட்டுருவோம். ஏன்னா இவ இப்படி இருந்தா நமக்கு ஒரு வேலையும் ஓடாது என்று தனக்கு தானே பேசி கொண்டு மீண்டும் அவளை அழைத்தான்,

” அடியேய் என்ன டி ஆச்சு ஏன் இப்படி உட்கார்ந்து இருக்க,

அவனின் அடியே அவளை எப்போதும் கூடுதல் சந்தோசபடுத்தும் ஆனால் இன்று அதுவே அவளுக்கு எரிச்சலை கொடுக்க அவளிடமிருந்து வார்த்தை சற்றே கடினமாக வந்தது,

” யப்பா சாமி கொஞ்சம் நேரம் அமைதியா இருக்கியா தேவை இல்லாம கடுப்ப கிளப்பாத என்று அவள் இரைய, அதில் சற்றே கலங்கி போனான் கண்ணன்...

அதற்கு காரணம் அவளது வார்த்தை கோபத்தில் வந்து விழ, முகமானது அவனின் மீது வெறுப்பை உமிழ்ந்தது….

அதனால் வீட்டின் உள்ளே வரும் போது இருந்த குதூகலம் இப்போது அவனிடம் முற்றிலும் வற்றி போயிருந்தது, அவன் அமைதியாக நின்றான் அவளும் மறுமொழி எதுவும் பேசவில்லை.

நேரம் ஸ்லோ மோஷன் எபக்ட்டில் நகர்ந்தது அவனுக்கு அதற்கு மேல் பொறுமை போதவில்லை மீண்டும் தனது மனைவியிடம் பேச முயற்சி செய்தான்,

” அடியே இப்போ எதுக்கு டி கோபமா இருக்க,

அவளிடம் மௌனம்

” தர்ஷினி உன்கிட்ட தான் டி கேட்குறேன்

அவளிடம் இப்போதும் பதில் இல்லை,
கண்ணன் மெதுவாக பொறுமையை இழக்க ஆரம்பித்தான் காரணம் அவளின் இந்த பேசாத மௌனம்

பொதுவாகவே இது போன்ற கோபம் கணவன் மனைவிக்கும் காதலர்களுக்கும் இடையில் வருவது வழக்கமானது தான் ஏனென்றால் கணவனோ மனைவியோ காதலனோ காதலியோ அவர்களது எண்ணம் எதுவாக இருந்தாலும் தன்னிடம் முழுமையாக வெளிப்படுத்தி விட வேண்டும் என்று நினைப்பது இயல்பு இந்த இயல்பு விதியிலிருந்து கண்ணனும் விலகியவன் அல்ல அதனால் கண்ணனின் கேள்வி ஏற்கனவே கேட்டது தான் என்றாலும் இப்போது சற்று உஷ்ணமாக வெளியேறியது…..,

” ஏய் தர்ஷினி உன்கிட்ட தான டி கேட்கேன் எதுக்கு இப்படி உட்கார்ந்து கிட்டு இருக்கன்னு பதில் சொல்லாம இப்படி அமைதியா இருந்தா என்ன டி அர்த்தம்…...

கண்ணனின் உஷ்ண வார்த்தைகள் அவளை சற்றே உலுக்கி பார்த்தது, ஆனாலும் காதல் திருமணம் செய்தவர்கள் ஆச்சே அதை வெளிப்படுத்தும் விதமாக வீம்பு செய்து பார் என்றது ஒரு மனம், வேண்டாம் என்று இன்னொரு மனம் கூறியது…. அதற்கும் காரணம் இருந்தது,

என்ன வீம்பு செய்தாலும் விஷயம் வாயிலிருந்து வரும் வரைக்கும் அவன் இந்த இடத்தை விட்டு நகர மாட்டான் என்பது அவளுக்கு தெரியும் அதே நேரம் இப்போது நாம் பேசினால் தான் அவனிடம் நமது கோபத்தை காட்ட முடியும் என்று நினைத்தவள் அவனிடம் சீறினாள்,

” என்ன யா சொல்ல சொல்லுற நா வீட்ல இருக்குறவங்க கிட்ட ஒன்னு சொல்லி வச்சா நீ வேற ஒன்னு சொல்லுற என்றாள் உஷ்ணம் குறையாத கோபத்தோடு,

” நீ என்ன டி சொன்ன?? அத மாத்தி நான் என்ன சொன்னேன் அத முதல்ல சொல்லு டி கண்ணனும் அதே தோணியில் எதிர் கேள்வி கேட்க,

” எங்க வீட்டு விஷயம் பத்தி

” வீட்டு விஷயமா  நீ என்ன சொன்ன அதை நா என்ன மாத்தி சொல்லிட்டேன்னு கேட்டேன் டி

” எனக்கு தாய் மாமன்னு எவனும் கிடையாது அதனால எங்க அம்மா வீட்டு பால் காய்ச்சுக்கு நாம தான் சீர் செய்யணும்னு சொல்லி இருந்தேன் இல்ல

” ஆமா சொல்லி இருந்த, நீ சொன்ன மாதிரி தான் நாம சீர் செஞ்சிட்டு வந்துட்டோம்ல அப்புறம் என்ன அதுல என்ன உனக்கு பிரச்சனை

” அதுல ஒன்னும் பிரச்சனை இல்ல எனக்கு தாய் மாமன் இல்லன்னு நான் சொல்லி இருக்கேன் நீ எங்க அம்மாவுக்கு சித்தப்பா மவன் இருக்கான் பெரியப்பா மவன் இருக்கான், இருந்தாலும் அவனுங்க எல்லாம் செய்ய மாட்டாங்க அதனால நாம தான் எல்லாம் செய்யணும்னு சொல்லி நம்ம வீட்ல சொன்னியா???

” ஆமாடி நேத்து மச்சான் கேட்டான் எவ்வளவு செலவு வந்தது யார் வந்தாங்கன்னு அப்போ தான் சொன்னேன். அதுவும் உண்மையைத் தானடி சொன்னேன்

” நல்லா உண்மையை சொன்ன இப்போ அங்க தான் பிரச்சனையே

” அதுல என்ன டி பிரச்சனை

” நான் நீ உண்மைய சொன்னேன்னு சொல்லுறதுக்கு ரெண்டு நாளைக்கு முன்ன கட்டி தான் அக்கா கிட்ட சொல்லி இருந்தேன் எனக்கு தாய்மாமன்னு யாரும் கிடையாது செய்முறை எல்லாம் செய்யறது நாங்க தான் செய்யணும் வேற ஆள் கிடையாதுன்னு

” அது எனக்கு எப்படி டி தெரியும் நீ அவங்க கிட்ட சொன்னது

” நான் தான் உன்கிட்ட முன்னாடியே சொல்லி இருக்கேன் இல்ல எனக்கு தாய் மாமன் கிடையாதுன்னு அவங்க கிட்ட சொல்லி இருக்கேன் அதே மாதிரி நீயும் சொல்லிருன்னு

” எங்கிட்ட எப்போ டி அப்படி சொன்ன

” எப்போவா அவளது கோபம் இன்னும் அதிகரித்தது….

” ஆமா டி எப்போ சொன்ன எனக்கு நினைவு இல்லையே

” உனக்கு எப்படி யா அதெல்லாம் நினைவுல இருக்கும் உனக்கு தான் ஒண்ணுமே நினைவுல இருக்காதே அப்படி இருந்தா தான் எனக்கு எந்த பிரச்சனையும் இல்லையே

” அடியே இப்போ இத சொன்னதால உனக்கு என்ன டி பிரச்சனை

” என்ன பிரச்சனையா ரெண்டு நாளைக்கு முன்ன கட்டி தான்யா சொல்லி இருக்கேன் எனக்கு எவனும் கிடையாதுன்னு ஆனா நீ அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல அவளுக்கு சொந்தக்காரன் இருக்கான் ஆனா ஒருத்தனும் செய்ய மாட்டான்னு சொல்லி இருக்க, இப்ப என்கிட்ட அவங்க வந்து கேப்பாங்க அவன் அப்படி சொல்றான் நீ இப்படி சொல்ற இதுல யாரு சொல்றது உண்மைன்னு கேட்டாங்கன்னா என்னய்யா நான் பதில் சொல்லுவேன்

” இதுல என்னடி இருக்கு உண்மைய சொல்லிட வேண்டியது தானே

” உண்மையை சொல்லவா சொன்னா என்ன நடக்கும்ன்னு உனக்கு தெரியாதா???

இப்போது கண்ணனிடம் அமைதி,

” சும்மாவே நம்ம வீட்டு ஆளுங்க என்னை மதிக்க மாட்டாங்க இதுல என் சொந்த பந்தம் இருந்தும் செய்ய மாட்டாங்கன்னு சொன்னா அவங்க என்ன இன்னும் கேவலமாக தான் பார்ப்பாங்க நம்ம வீட்டு ஆளுகளை பத்தி தெரிஞ்சுக்கிட்டு நீயே இப்படி பேசுனா என்ன அர்த்தம் அவளிடம் கோபமும் தன் வீட்டார் தன்னை ஏளனம் செய்வார்களே என்ற ஆதங்கமும் அப்பட்டமாக தெரிந்தது

தன் மனைவியின் ஆதங்கம் அவனுக்கு நன்றாக புரிந்தது அவளது ஆற்றாமையை நினைத்து அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்ல எண்ணினான் ஆனாலும் அவள் கூறுவது பொய் அது என்றிருந்தாலும் ஒரு நாள் வெளியில் வந்து மற்றவருக்கு அம்பலப்படுத்தி விடும் என்ற உண்மையை அவளிடம் இப்போது கூறினால் அதை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனநிலையில் அவள் இல்லை என்பதை அவன் நன்றாக உணர்ந்தான் சிறிது நேரம் மௌனமாக நின்று யோசித்தவன் பின் அவளிடம் கூறினான்,

” அவங்க கேட்டா நான் தான் தெரியாம சொல்லிட்டேன்னு சொல்லி சொல்லிரு டி,

” அது எப்படி அவனுக்கு தெரியாம இருக்கும்ன்னு கேட்பாங்க நம்ம வீட்டு ஆளுங்க எந்த விஷயத்தையும் சாதாரணமா விட மாட்டாங்க நோண்டிகிட்டே தான் இருப்பாங்க

” அதெல்லாம் நோண்ட மாட்டாங்க டி நீ ரொம்ப யோசிக்க வேண்டாம் நா சொன்னதை மட்டும் சொல்லு டி அதுக்கு மேல எதாவது உன்கிட்ட கேட்டா அது எங்கே எங்க வீட்டை பத்தி பேசுது அப்படி பேசுனா தான தெரியும்ன்னு சொல்லிரு டி அதுக்கு மேல ஒன்னும் சொல்ல மாட்டாங்க என்று சொல்லி தற்க்காலிக தீர்வு சொன்னான் கண்ணன்….

மறுநாள் தர்ஷினி சொன்னது போலவே அவரது வீட்டு ஆட்கள் கேள்வி கேட்டு நோண்டினார்கள் கண்ணன் கூறியது போல அவளும் கூற அவர்களது பேச்சு அப்போதைக்கு முடிந்தது….. அன்றைய நாளும் அப்படியே முடிந்து போக மறுநாள் பொழுது புணர்ந்தது, தர்ஷினி சற்று அமைதியை கடைபிடிக்க கண்ணன் எப்பொழுதும் போல் அவளிடம் குறும்பு செய்து விட்டு வேலைக்கு கிளம்பி சென்றான்….

அன்று மதிய உணவுக்காக கண்ணன் வீட்டிற்கு வந்தான் அப்பொழுதும் அவன் தன் காதல் மனைவியை தேடிக்கொண்டு,

” என்னவளே
என்னவளே
எங்கிருந்தாய் நீதான்….
என்ற பாடல் பாடி கொண்டே வர அவனை ஓடி வந்து இறுக்கமாக கட்டிக்கொண்டாள் தர்ஷினி.

அவளை தன்னோடு சேர்த்து அணைத்து கொண்டான் கண்ணன், அந்த அணைப்பில் அவள் இப்போது குலுங்கி குலுங்கி அழ ஆரம்பித்தாள்,

” ஏய் தர்ஷினி எதுக்கு டி பொண்டாட்டி அழுகுற அவனது கேள்வியில் காதல் ரசம் சொட்டியது ஆனால் தர்ஷினியால் தான் பதில் பேச முடியவில்லை மேலும் குலுங்கி குலுங்கி அழ ஆரம்பித்தாள்.
அவளை மேலும் தன்னோடு இறுக்கி அணைத்துக் கொண்டவன் அவளது முதுகையை தட்டிக் கொடுத்து தலையை வருடி அவளை சற்று நிதானத்திற்கு கொண்டுவர முயற்சி செய்தான்

” அடியே இப்ப எதுக்குடி அழுவுற ஏன் இப்படி அழுகுற என்ன ஆச்சு என்ன நடந்தது இங்க வா இப்படி உட்காரு என்று அருகில் இருந்த சோபாவில் அமர வைத்துவிட்டு அவளுக்கு குடிப்பதற்கும் கொஞ்சம் தண்ணீரை கொடுத்தான் அதை வாங்கி குடித்த தர்ஷினி இப்போது ஓரளவிற்கு சமாதானம் அடைந்திருந்தாள், அவளிடம் என்னடி ஆச்சு எதுக்கு அழுகுற என்று கண்ணன் கேட்க,

மீண்டும் கண்ணனை கட்டிக்கொண்டு சாரி மாமா என்றாள் தர்ஷினி

” எதுக்கு டி

” நீ நேத்து சொன்ன மாதிரி அவங்க கிட்ட சொன்னேன் மாமா

” சரி டி அதுக்கு என்ன

” அவங்க அத அப்படியே மச்சான் கிட்ட சொல்லிருக்காங்க, மச்சான் அத கேட்டுட்டு அவன் என்ன குடும்பம் நடத்துறான்னு கேட்டுருக்காங்க மாமா அது மட்டும் இல்ல அவனை ஒழுங்கா அவ கூட உட்கார்ந்து அவளுக்கு என்ன தேவை அவ குடும்பத்துல யாரு யாரு இருக்காங்கன்னு தெரிஞ்சுக்க சொல்லுன்னு சொல்லிருக்காங்க

” சரி டி அதனால என்ன

” ஏன் மாமா பொய் சொன்னது நான் ஆனா மச்சான் கிட்ட கெட்டு போனது உன் பேர் ஆச்சே தப்பு என்னோடது தான் அதோட பாதிப்பு உனக்கு தான மாமா வந்துருக்கு,

” அடி லூசு பய பொண்டாட்டி இதெல்லாம் ஒரு பிரச்சனையா டி

” உனக்கு எதுவும் பிரச்சனை இல்ல தான் மாமா ஏன்னா நீ ஒரு தப்பும் செய்யல அது தெரியாம மச்சான் அவன் என்ன குடும்பம் நடத்துறான்னு கேட்டுட்டாங்களே மாமா அது தான் என்னால தாங்க முடியல,
நீ எப்படி குடும்ப நடத்துற, என்னை எப்படி பார்த்துட்டு இருக்கன்னு எனக்குத்தானே தெரியும். அவளிடம் விசும்பல் அப்படி தெரிஞ்சிருந்த நானே உனக்கு இப்படி ஒரு பேர் வர காரணம் ஆயிட்டேனே என்று கூறியவள் வெடித்து அழ ஆரம்பித்தாள், அவளை கண்ணன் ஆறுதல் படுத்த,

” சாரி மாமா என்று சொல்லி மீண்டும் கட்டிக் கொண்டு குலுங்கினாள் தர்ஷினி

” அட லூசு பய பொண்டாட்டி அவ்வளவுதானா நா கூட என்னமோ ஏதோன்னு நினைச்சுட்டேன்

” ஏன் மாமா மச்சான் உன்ன இப்படி சொன்னதுல உனக்கு வருத்தம் இல்லையா

” நான் எதுக்குடி வருத்தப்படணும் இதே வார்த்தையை நீ சொன்னா நான் வருத்தப்படலாம் மச்சான் சொன்னததுக்கெல்லாம் நான் வருத்தப்பட முடியுமா???

தர்ஷினி அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தாள் காரணம் அவன் யாருக்காகவும் தனது சுயமரியாதையை இழக்க கூடாது என்று சொல்பவன் ஆச்சே…… ஆனால் அதை எல்லாம் யோசிக்காமல் கண்ணன் பேசினான்,

” உன்னோட சந்தோசத்துக்காக உன்னோட சுயமரியாதைக்காக ஒரு சில பொய் இந்த வீட்ல சொல்ல வேண்டி இருக்கு அதை நீ சொல்ற அதை என்கிட்டேயும் சொல்லிடுற அப்படி இருந்தும் அதை நான் மறந்து வீட்ல உண்மைய சொன்னது என் தப்பு தானே நான் மறக்காமல் இருந்திருந்தால் இந்த பிரச்சனை வந்து இருக்காது இல்ல டி.

” ஆனாலும் என்னோட சுயநலத்துக்காக உன்னோட சுயமரியாதையை நான் கெடுத்துட்டேனே மாமா சாரி மாமா என்று மீண்டும் அவள் அழ

” அடியே உனக்காக நான் என்னையவே இழக்க தயாரா இருக்கேன் அப்படி இருக்கும் போது இதெல்லாம் ஒரு விஷயமாடி உனக்கென நான் இருக்கேன் அதனால நீ மத்தவங்க பேசுறதெல்லாம் யோசிக்காம சந்தோசமா இரு பொண்டாட்டி என்று சொல்லி அவளை கட்டிக்கொள்ள அவனது மார்பில் முகம் புதைத்து கொண்டாள் தர்ஷினி…..



சுபம்…..


வாழ்க்கையில் கணவன் மனைவி என்பது இன்றியமையாத ஒரு உறவாகும் அந்த உறவிற்காக நம் சுயநலத்தையும் சுயமரியாதையும் விட்டு கொடுக்கலாம் தப்பே இல்லை ஏன்னா மனைவியை (காதலை) விட சிறந்தது எதுவும் இல்லை 


அன்புடன்
மாரி மதி 

மாரிமதி ஊர்வாய்

” டேய் டேய் தம்பி கார்த்தி நில்லு டா ” என்று தன் கண்களில் வழிந்த கண்ணீரை துடைத்துக் கொண்டு தன் மகன் கார்த்தியின் பின்னால் ஓடினாள் ராசாத்தி….

அவளது பேச்சு எதையும் காதில் வாங்காமல் விறு விறு என முன்னேறிக் கொண்டிருந்தான் கார்த்தி.
தன் தாய் எத்தனை தூரம் அழைத்தும் அவன் திரும்பி பார்க்கவில்லை, தாயை போல அவனது கண்களும் கண்ணீரை தாரைதாரையாய் இரைத்துக் கொண்டிருந்தது அதை தனது கை கொண்டு துடைக்கக்கூட மறந்தவன் அப்படியே ஒரு பொம்மை போல நடந்தான்.
அவன் சட்டையில் மேலிரண்டு பட்டன்கள் அருந்து எங்கேயோ விழுந்திருந்தது, சட்டை பையும் கிழிந்திருந்தது, முகத்திலும் லேசான காயங்களும் இருந்தது, அதை பார்க்கும் பொழுது அவன் யாரிடமோ மல்லுக்கட்டி வந்திருக்கிறான் என்பது நன்றாக தெரிந்தது...

வீட்டை விட்டு வந்தவன் ஊரையும் கடந்திருந்தான் ஆனால் இப்போது அவனுக்கு எங்கே செல்வது என்று தெரியவில்லை அதனால் அந்த ஊரின் எல்லை முடிவில் நின்று வானத்தை விரக்தியாய் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அவன் அப்படி நின்று பார்க்க பார்க்க அவனது கண்கள் ஆறாக இன்னும் ஒழுகியது.

யார் இந்த கார்த்தி???
எதற்காக இவன் இப்படி வந்து நிற்கிறான்???
அவன் தாய் அவன் பின்னாலேயே அழுது கொண்டு வந்ததற்கு காரணம் என்ன???
குட்டியா ஒரு பிளாஷ்பாக் …..


கார்த்தி 20 வயது நிரம்பிய இளைஞன் அப்போதுதான் கல்லூரி மூன்றாம் ஆண்டு படிப்பை நிறைவு செய்து இருந்தான் .
அவனது தாய் ராசாத்தி அருகில் உள்ள ஒரு தீப்பெட்டி தொழிற்சாலையில் வேலை பார்க்கும் தொழிலாளி ராசாத்தியின் கணவர் கார்த்திக்கு ஐந்து வயது இருக்கும் போது ஒரு விபத்தில் உயிரிழந்தார். அதிலிருந்து தனி ஒரு ஆளாக தனது குழந்தையை யாருடைய ஆதரவும் இன்றி ராசாத்தி வளர்த்து வந்தாள்.
ராசாத்தியின் கணவர் முன் கோபி என்பதால் அவளுக்கு ஆதரவாக யாரும் இருக்கவில்லை, ராசாத்திக்கு வயதான தாய் மட்டுமே உடன் பிறந்தோர் என்று யாரும் இல்லை கணவன் வழியில் அவனின் முன் கோபத்தால் ஆதரவு என்று எவரும் இல்லை….

இப்படி ஒரு இளம் விதவை இருந்தால் ஊர் வாயிற்கு சொல்லவா வேண்டும் அவள் யாரோடு பேசினாலும் அவளுக்கு பெயர் வேசி தான், தற்செயலாக பார்த்தாலும் அவளுக்கு பெயர் வேசி தான் அப்படித்தான் உண்மை என்ன என்பதை பற்றி யோசிக்காமல் அவரவர் வாய்க்கு வந்தபடி அவரவர் எண்ணம் போல் ராசாத்தி பற்றி அவதூறு பேசியது.
அப்படி யாரோ ஒருவன் தன் தாயைப் பற்றி பேச அவனோடு மல்லு கட்டினான் கார்த்தி, அது கைகலப்பாக மாற கார்த்தி அவனை தாக்கவும் எதிரில் இருந்தவன் கார்த்தியை தாக்கவுமாக இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கி கொண்டனர்...

அப்போது ராசாத்தி பற்றி அவதூறு பேசியவன்,

” இப்போ நீ வீட்டுக்கு போய் பாருல உங்க ஆத்தா இன்னொருத்தன் கூட படுத்து தான் கிடக்கா சந்தேகம் இருந்தா நீயே நேர்ல போய் பாரு என்று வாய் துடுக்காக பேச அவனிடம் மீண்டும் மல்லு கட்டிவிட்டு அங்கிருந்து வீடு திரும்பியிருந்தான் கார்த்தி

அவன் வந்த நேரம் அவனது வீட்டில் இருந்து ஒரு தடித்த ஆள் வெளியே வர அவனுக்கு சிரிச்ச முகமாய் விடை கொடுத்துக் கொண்டிருந்தாள் ராசாத்தி.

ஏற்கனவே கோவத்தின் உச்சியில் இருந்த கார்த்தி இதை பார்க்கவும் இன்னும் கோபம் கொண்டு ஆத்திரத்தின் உச்சிக்கு சென்று இருந்தான். அந்த ஆளுக்கு விடை கொடுத்த ராசாத்தி தன் மகனை பார்க்கவும் இன் முகத்தோடு வரவேற்க, அவனது தோற்றத்தை கண்டதும் திகைத்து போனாள்,

” ஐயா கார்த்தி என்னடா ஆச்சு ஏன் இப்படி வந்து இருக்க என்ன நடந்தது ” பதட்டத்தோடும் தன் மகனின் மீது இருந்த பாசத்தோடும் கேட்டாள் ராசாத்தி

ஊர் பேசியதும் எவனோ ஒருவன் சொல்லியதும் அதற்கு ஏற்றார் போல் தன் வீட்டிலிருந்து ஒருவன் வெளியேறியதும் அவனது சிந்தை முழுவதையும் ஆட்கொண்டிருக்க, கார்த்தி தனது தாயின் கையை தட்டி விட்டு வீட்டின் உள்ளே சென்றான்.

அவனின் பின்னால் ஓடிய ராசாத்தி என்ன ஏது என்று அவனிடம் விவரம் கேட்க அவன் அவளை அருவருப்பாக பார்ப்பதைப் போல் பார்த்தான் அவனது இந்தப் பார்வையும், அதற்கான அர்த்தமும் புரியாமல் ராசாத்தி அவனை எதிர் நோக்க,

” ஊர்ல சொல்றதெல்லாம் உண்மையாக்கிட்ட இல்ல இனிமேல் உன் மூஞ்சிலேயே முழிக்க மாட்டேன் ” என்று சொல்லிவிட்டு விறுவிறுவென நடக்க ஆரம்பித்தான் கார்த்தி.

சொல்லின் அர்த்தம் புரியாமல் சிறிது நேரம் யோசித்தவளுக்கு அவன் கூறிய சொல்லின் அர்த்தம் விளங்கிய போது தன் ஈரகுலையை உயிரோடு அறுத்து எடுப்பதை போல் உணர்ந்தாள், உலகம் சுழற்சியை நிறுத்தியதை போல் உணர்ந்தவள் அப்படியே உறைந்து நிற்க அவளைக் கடந்து வெளியே சென்றான் கார்த்தி.

மகன் செல்வதில் சுயத்திற்கு வந்து அவனின் பின்னாலேயே ஓடி வர அவளது எந்த சொல்லையும் காது கொடுத்து கார்த்தி கேட்கவில்லை….

தனக்கான ஆதரவாக இருந்த ஒற்றை உயிரும் இன்று இப்படி பேசிய பின்பு தனது ஓட்டு மொத்த வாழ்நாளையும் வெறுத்திருந்தாள் ராசாத்தி.

தன் உயிரையும் மாய்த்துக் கொள்ளலாம் என்ற எண்ணத்தோடு வீட்டின் உள்ளே நுழைந்தவள் தனது சேலையை எடுத்து தூக்க மாட்டிக்கொண்டாள்,

இதை அறிந்த அக்கம் பக்கத்தினர் கார்த்திக்கு ஓடிவந்து தகவல் சொல்ல கார்த்தி இப்போது மீண்டும் வீட்டை நோக்கி ஓடி வந்தான், கதவை உடைத்து தன் தாயை தூக்கில் இருந்து இறக்கினான் அவள் மூர்சையாகி இருந்தாள் உடலெல்லாம் சில்லிட்டு போனது...
தன் தாயை அப்படி கண்டவுடன் அவனுக்கு இருந்த கோவம் எல்லாம் எங்கோ காணாமல் போயிருந்தது, சற்று முன் வீட்டிற்கு வந்த அந்த தடித்த ஆள் இப்போது மீண்டும் திரும்பி வந்து இருந்தார்,
அவரது கையில் வெற்றிலை பாக்கும் திருமண பத்திரிக்கையும் இருந்தது,

அவன் யார் என்று விசாரிக்க அப்போது தான் தெரிந்தது, ராசாத்திக்கு தூரத்து உறவு அண்ணன் முறையாம் கார்த்திக்கு மாமன் முறை.
அவர் தனது மகன் திருமணத்திற்காக பத்திரிக்கை வைக்க வந்திருந்தார் கல்யாண மாப்பிளைக்கு கார்த்தி மைத்துனன் முறை என்பதால் பத்திரிகை வைக்கும் பொழுது அவனுக்கு சுருள் வைப்பது கிராமத்து நடைமுறை அதை மறந்து அவர் வந்திருந்தார் ஆனால் கிராமத்தில் அது ஒரு உரிமை என்பதால் அந்த உரிமையை ராசாத்தி விட்டுக் கொடுக்கவில்லை தனது மகனுக்கு சுருள் வைக்க வேண்டும் என்றவள் கேட்டுக் கொண்டதற்காக,
வெற்றிலை பாக்கு வாங்க அந்த தடித்த ஆள் கடைக்கு சென்றார்.

அவரை தான் தவறாக எண்ணி கார்த்தி பேச நிலைமை தலைகீழாக மாறிப் போனது ஆத்திரத்தில் தான் விட்ட வார்த்தைகளை எண்ணி கார்த்தி அலறினான் ஆனால் அதனால் உபயோகம் ஏதேனும் உண்டா??

” ஐயோ அம்மா நான் தெரியாம பேசிட்டேன்மா என்ன விட்டுட்டு போயிடாத மா….
நீ என்னை வளர்த்தும் நான் இப்படி அறிவில்லாம போயிட்டேனே…. ” அவனிடம் கதறல்,

” எவன் எவனோ என்னென்னமோ பேசுறதெல்லாம் கடந்து கடந்து வந்தேன் இன்னைக்கு கூட உன்ன ஒருத்தன் தப்பா பேசினான்னு தான அவன் கூட சண்டை போட்டேன், அவன் கூட அடிச்சு மல்லு கட்டிட்டு அவன் சொன்ன ஒரு வார்த்தையை நானே நம்பிட்டேனே….. “

” நானே உன்னை தப்பா நினைச்சு உன் உயிரையும் குடிச்சுட்டேனே…. “

” அம்மா என்னை பாரும்மா,
எனக்கு உன்ன விட்டா யார் இருக்காங்க எனக்கு உன்ன தவிர வேற எதுவும் தெரியாதே…. எழுந்துரு மா“

” அம்மா வீட்டை விட்டு வெளியே போன எனக்கு ஊரு எல்லையை தாண்டுனதுக்கு அப்புறம் எங்க போகனும்னு தெரியலையே மா இப்படி இருக்கிற என்னை விட்டுட்டு உனக்கு போறதுக்கு எப்படி மா மனசு வந்துச்சு… என்ன விட்டுட்டு போகாதம்மா திரும்ப வந்துடுமா நான் யார் பேச்சையும் காதுல வாங்க மாட்டேன்மா,
யாரு என்ன சொன்னாலும் அதை கணக்குல எடுத்துக்க மாட்டேன் மா,”

” அடுத்தவங்களுக்கு என்னடா தெரியும் நம்மளை பத்தின்னு நீ அடிக்கடி சொல்லி சொல்லி என்னை வளர்த்தயே ம்மா இத்தனை நாளும் அப்படி இருந்த நான் ஏதோ ஒரு இடத்துல சரிக்கிட்டேனே, ஆத்திரத்தில அறிவை இழந்துட்டேனே ம்மா அதனால ஈடு செய்ய முடியாத உன்னை நான் இழந்துட்டேனே என்று அந்த இருபது வயது இளைஞன் கதற ஊரே சுற்றி நின்று வேடிக்கை பார்த்தது….

அவனுக்கென்று ஆறுதல் சொல்லவோ அவனது நிலையை புரிந்து கொள்ளவோ யாரும் இல்லை அந்த ஊர் பேச்சை கேட்டு தான் அவன் அவனது தாயை இழந்து தவிக்கிறான் அதே ஊர் இன்று மாற்றிப் பேசுகிறது,

” சண்டாள பாவிகளா நல்லா இருந்த ஒரு பிள்ளைய மாத்தி மாத்தி பேசி இப்படி அவளோட உயிரை எடுத்துட்டீங்களே ” என்று ஒரு கிழவி பேச

” தான் சொந்த மகனோட மனசுலையே விஷத்தை விதைச்சு விட்டீங்களே டா அந்த விஷம் இன்னைக்கு ஒரு உயிரை குடிச்சிருச்சே” என்று இன்னொரு கிழவன் பேசினான்..

இப்படியாக இப்போதும் தன் பங்கிற்கு ஊர் வாய் மட்டும் பேசியது...

ஊர் தன் தாய் உயிரோடு இருக்கும்போது ஒரு மாதிரியும் அவள் இறந்த பின்பு வேறு மாதிரியும் பேசியது கார்த்தியின் காதில் விழுந்தது...
இப்படி மாறி மாறி பேசும் இந்த ஊர் வாயை வைத்து தன் தாயை இப்படி தொலைத்து விட்டேனே என்று எண்ணி கதறி அழுத கார்த்தி,

தன் தவறை உணர்ந்து தாயின் கால்களை இறுக பற்றி கொண்டு அழுதான்… அவளது முகத்தை தன் கைகளில் ஏந்தி கதறியவன் தன் தாயின் மார்பில் சாய்ந்து அழுக அவளது இதயத்துடிப்பு மெல்லமாய் அவனுக்கு கேட்டது… தனது தாயின் உயிர் இன்னும் அடங்கவில்லை என்பதை உணர்ந்து கொண்ட கார்த்தி உடனடியாக ராசாத்தியை தூக்கி தோழில் கிடத்திக்கொண்டு வெளியே ஓடினான்...

தனது ஊரில் இருந்த ஆரம்ப சுகாதார நிலையத்தில் முதலுதவி சிகிச்சை பெற்று ஓரளவிற்கு அவரது உடல் நிலையில் முன்னேற்றம் வர அரசு மருத்துவமனைக்கு அங்கிருந்து ஆம்புலன்ஸ் வழியாக அனுப்பி வைத்தார்கள்

ஆம்புலன்ஸில் அமர்ந்த கார்த்தி தன் தாயின் கையை பற்றி கொண்டு அம்மா மன்னிச்சுடுமா இனிமேல் இந்த ஊர் வாய் என்ன பேசினாலும் அதை நான் கண்டுக்க மாட்டேன் கவனத்திக்கு கொண்டு போக மாட்டேன்.

ஊர்வாய் பேசுறதுக்கு எல்லாம் காது கொடுத்தா நாம வாழ முடியாது பா என்று தன் தாய் அடிக்கடி சொல்லும் அந்த வார்த்தையை தன் சிந்தையில் கொண்டு வந்து அது எத்தனை உண்மை என்பதை உணர்ந்து கண்ணீர் வடித்தான் கார்த்தி …...


கதை முற்றும்…...

ஊர்வாய் பேசும் வார்த்தை எல்லாம் உண்மை என்று நினைத்தும், அவர்களின் வார்த்தைக்கு செவியை கொடுத்தும் நமது உயிருக்கு உயிரான உறவுகளை இழந்து விடாதீர்கள். வாழ்க்கை கார்த்திக்கு கொடுத்தது போல் இன்னொரு வாய்ப்பு எல்லாருக்கும் கொடுத்து விடாது!!!!


அன்புடன்…….,

மாரி மதி

மாரிமதி – முதல் நாள் அன்று

தடக் தடக் சத்தம் மெதுவாய் குறைந்து கீச் என்ற இரைச்சலோடு நின்றது அந்த நீளமான தொடர்வண்டி அதிலிருந்து இறங்கி நெட்டி முறித்து உடலை வில் போன்று வளைத்து சோம்பல் முறித்தான் ஈஸ்வரன்….

” சப்பா ஒருவழியா ஊரு வந்து சேர்ந்துட்டோம் இப்போ இவ எங்க இருக்களோ தெரியலயே  ” என்ற கேள்வியோடு தனது அலைபேசியை எடுத்து திரையில் தெரிந்த அந்தப் பெண்ணின் நம்பருக்கு அழைத்தான்….

அலைபேசியில் அழைப்பு மணியை கேட்கவும் அதுவரை நிதானமாய் இருந்த அவளது முகத்தில் இப்போது பரபரப்பு தொற்றி இருந்தது உள்ளுக்குள் இதுவரை அவள் அறிந்திடாத ஒரு உணர்வு,

” ஹேய் பாரு என்ன டி ஆச்சு உனக்கு ஏன் இவ்ளோ பதட்டம் இந்த போன் வர தான இவ்ளோ நேரம் காத்து கிடந்த…, இப்போ அந்த அழைப்பு தான வந்து இருக்கு அப்புறம் ஏன் அட்டன் பண்ணாம முழிச்சிட்டு இருக்க, “

” ஆமா தான் டி ஆனாலும் ஏனோ இப்போ பதறுதே, இனம் புரியாத ஒரு உணர்வா இருக்கு இத எப்படி வார்த்தையில சொல்ல எனக்கு தெரியல டி “

” அட ச்சீ ரொம்ப பண்ணாத போன் எடுத்து பேசு டி இப்போவே இரண்டு முறை அழைப்பு வந்துட்டு அப்புறம் அவன் உன்ன பாக்காம ஊர் திரும்பிர போறான் “

” ஊருக்கா?? “

” ம்ம் ஆமா நீ இப்படி போன் எடுக்காம இருந்தா அவன் அத தான செய்வான் “

இவ்வாறாக அவளும் அவளது மனசாட்சியும் மாறி மாறி பேசிக்கொள்ள மூன்றாவது முறையாக ஈஸ்வரனின் அழைப்பு பார்வதியின் மொபைல் திரையில் விழுந்தது ….

இப்போது சற்று மனதை தரப் படுத்திக் கொண்டு அழைப்பை ஏற்று காதுக்கு கொடுத்தாள்,
சற்று திணறலோடு,

” ஈ… ஈஸா….. “

” பாரு “

” ம்ம்ம்ம் “

” ஹேய் எங்க டி இருக்க ட்ரெயின் வந்துட்டு டி நானும் ஸ்டேஷன்ல வந்து இறங்கிட்டேன். “

ஈஸ்வரனின் பேச்சில் ஒரு துள்ளல் இருந்தது தன்னவளை காண போகின்ற ஆனந்தத்தின் வெளிப்பாடாய் வந்த துள்ளல் அது

ஈசனும் பார்வதியும் ஒரு ஆன்லைன் நண்பர்கள்.
உலக வழக்கம் போல் முதலில் நண்பர்களாக அறிமுகமானவர்கள் நாளடைவில் தங்களுக்குள்ளாக இருந்த காதலை உணர்ந்து, நீ இன்றி நான் இல்லை என்பதை போல் அலைபேசியின் துணையோடு ஒரு கனவு வாழ்க்கை வாழ்ந்து விட்டு, நிதர்சன நிஜ வாழ்க்கையில் இணைவதற்காக, அதற்கு அஸ்திவாரம் இடும் வண்ணம் தங்களது முதல் சந்திப்பை இன்று வைத்து கொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்து பார்வதியின் ஊருக்கு ஈஸ்வரன் வந்து விட்டான்….

இருவருக்கும் இடையிலான காதல் வருடத்தைக் கடந்து விட்டது என்றாலும் இன்று தான் அவர்களது முதல் சந்திப்பு.

வருடம் கடந்து இருந்தும் அவனை காண வேண்டும் என்ற ஆவல் குருதியோடு கலந்து இருந்தும் ஏதோ ஒரு இனம் புரியாத உணர்வு அவனின் அருகில் செல்ல விடாமல் தடுத்து கொண்டிருந்தது….

இதற்கான காரணம் 

தயக்கமா???
வெட்கமா???
நிதர்சனத்தை நினைத்து பயமா???
விடை அறியவில்லை...
இத்தனை உணர்வு இருந்தும் அவனை காணும் ஆவல் சற்றும் அவளிடம் குறையவில்லை….

” ஹேய் பாரு கழுதை “

சிந்தை கலைந்து நிதர்சனத்திற்கு வந்தவள்,

” ஈஸா இப்போ எங்க இருக்க “

” ம்ம்ம் என் மாமனார் ஊர்ல டி “

” டேய் அங்க எதுக்கு டா போன?? “

” உங்க அப்பன் மவள பாக்க டி “

” யாருடா அது?? உனக்கு தெரிஞ்சவங்களா?? “

” ஆமா டி நா கட்டிக்க போற பொண்ணு  “

” அட பாவி டேய் என்ன பாக்க வரேன் என்ன தான் கட்டிக்க போறேன்னு சொல்லிட்டு இப்போ அவ யாருடா அந்த சக்களத்தி “

தலையில் தட்டி கொண்ட ஈஸ்வரன்,
” டேய் அவ தான் ரொம்ப அறிவுன்னு தெரியும்ல அப்படி தெரிஞ்சும் ஏன் டா இப்படி பண்ணுற ” என்று தனக்கு தானே சொல்லிக்கொண்டு,

” யேய் லூசு பய பொண்டாட்டி “

” என்ன டா அதான் சக்களத்தி எவளையோ பாக்க போறியே அவளையே போய் அப்படி கொஞ்சிக்கோ என்ன ஏன் டா அப்படி கூப்டுற “

” பின்ன உன்ன கூப்பிடாம “

” என்ன ஏன் டா கூப்டுற அந்த சக்களத்தியவே போய் கூப்டு “

” அடியே “

” என்ன “

” நீதான் டி அந்த சக்களத்தி “

” நானா  “

” ஆமா டி கோழி குண்டு கண்ணு “

” நீ வேற யாரையோ சொன்ன?? “

” என்ன சொன்னேன் டி?? “

” கொப்பன் மவளன்னு “

” உங்க அப்பனுக்கு மக யாரு டி “

” நான் தான் “

” அப்போ நீ என்ன தான் சொன்னியா டா ஈஸா “

” பின்ன வேற யாரை டி சொல்ல முடியும்  “

” நீ எனக்கு புரியுற மாதிரி சொல்லணும் டா “

” தப்பு தான் டி “

” சரி விடு எங்க டா இருக்க?? “

” அடியே “

” என்ன டா? “

” உன் ஊர் ரயில்வே ஸ்டேஷன்ல தான் டி இருக்கேன் “

” அச்சோ வந்துட்டியா ஈஸா இத முன்னாடியே சொல்ல மாட்டியா டா உனக்கு கூறே இல்ல டா “

” யாருக்கு எனக்கா சரி தான் டி “

” டேய் எங்க இருக்க சொல்லு டா வரேன் “
” டிக்கெட் கவுண்டர் கிட்ட நிக்கேன் டி வா “
” அங்கையா நானும் அங்க தான டா நிக்கேன் “

என்று சொல்லிக்கொண்டே ஒருவர் மாற்றி ஒருவர் தேட,

அப்போது அவனின் கண்ணில் பட்டாள் அவள்,

அவனது உயரத்தை ஒத்து இருந்த உயரம், மாநிறம், அவள் ஆசைப்பட்டு கேட்டதால் அவளுக்காக தான் அனுப்பி வைத்த தனது கருப்பு நிற சட்டையை அணிந்து கொண்டு ஒப்பனை ஏதும் இல்லாமல் அவளின் அவனுக்கு பிடித்தது போல இயல்பாய் வந்திருந்த தன்னவளை பார்த்து அப்படியே பிரம்மித்து நின்றான் ஈஸ்வரன்.

அவளும் இப்போது அவனை பார்த்து இருந்தாள்,
கார்மேக நிறம், விரைத்த உடல், அவனது பேச்சுக்கும், குணத்துக்கும், குறும்புக்கும், குழந்தை தனத்துக்கும் கொஞ்சமும் பொருந்தி போகாத முகம், ஆனாலும் அதில் தெரிந்த கம்பீரம் அதற்கு வலு சேர்க்கும் அவனது கண்கள் என்று அதிலும் வசீகரம் கலந்தே இருந்தது…. அவனை பார்த்து மீண்டும் தன் இயல்பு தொலைத்து நின்ற இடத்திலேயே உறைந்து போனாள் பார்வதி….

தாவணிக்கு ஜோடி போடும் பாவடையோடு தாவணியை மட்டும் கழட்டிவிட்டு தான் அணிந்த அதே சட்டையை தன்னைக் காண அவள் அணிந்து வந்திருந்த அழகை பார்த்து பார்த்து ரசித்துக் கொண்டிருந்தான் ஈசன்…. அந்த ரசனையோடு அவளை இப்போது நெருங்கியும் இருந்தான்… அவனது நெருக்கம் பாவம் அவளுக்குத்தான் இதய துடிப்பை எக்குத்தப்பாய் மாற்றி இருந்தது...

அருகில் வந்தவன் அவளது கரம் பற்ற நினைத்து தனது கையை அவரிடம் நெருங்கிக் கொண்டு செல்ல ஏதோ ஒரு உள் உணர்வில் அவள் தனது கையை அவனிடமிருந்து விலக்கிக் கொண்டாள் ஒருவேளை வெட்கம் கூட காரணமாக இருக்கலாம் 

” போலாமா டி “

” ம்ம்ம் போலாம் ” அவளிடம் அணிச்சையாகவே குரல் வந்தது...

” சரி வா போவோம்

” எங்க போவ“
” அடியே இது உங்க ஊருடி நீதான் என்னைய கூட்டிட்டு போகணும் எங்க போவன்னு என்கிட்ட கேட்டா எனக்கு என்னடி தெரியும்?? “

” என்னது நானா?? “

” பின்ன உங்க அய்யாவா? “

அவனைப் பார்த்து என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் விழித்தவள் நிற்க்க,
அவனோ ரயில்வே ஸ்டேஷனை விட்டு வெளியே வந்திருந்தான்...

” என்ன எங்க போறதுன்னு தெரியாதுன்னு சொல்லிட்டு இப்ப அவனே வெளிய வந்துட்டான் என்று நினைத்துக் கொண்டவன் அவன் பின்னால் ஓட,

” வெளியே வந்தாச்சு இதுக்கு அடுத்து எங்க போறதுன்னு தெரியலையே  என்று யோசித்தவன்,

” சரி காத்து வாக்குல கால் போன போக்குல போவோம் என்ற தனக்குத்தானே சொல்லிவிட்டு அந்த கடை தெருவில் நடக்க ஆரம்பிக்க,

அவனின் பின்னால் ஓடி வந்த பார்வதி,

” என்ன ஈஸா நீ பாட்டுக்கு நடக்க ஆரம்பிச்சுட்ட

” பின்ன வேற என்னடி செய்ய உன்னைய கூப்பிட்டு போக சொன்னா நீ முழிச்சுக்கிட்டு நிக்கிற நமக்கு கிடைச்சதே இந்த ஒரு நாள் தான் இந்த ஒரு நாளு உன்னோட அப்படியே கால் போன போக்குல காத்து வாக்குல உன் கைய புடிச்சுகிட்டு அப்படியே நடந்து போகணும் என்று கண்கள் மூடி சொன்ன தன் காதலனை ரசித்து பார்த்தாள் பார்வதி….

அவன் மீண்டும் பேசினான்….,

” யோசிச்சு பாரு டி,
நீயும் நானும் இந்த ரோடு முழுக்க ஆள் இருக்காங்க ஆனா அவங்க யாரையும் கண்டுக்காம கைகள் கோர்த்து (அவளது கை இப்போது அவன் வசத்தில்,) கொளுத்தும் சூரியனை மதிக்காம அங்க இங்கன்னு இருக்குற கடைகள் முழுக்க பார்த்துட்டே நடந்து போறோம் டி, மாமா கொஞ்சம் வேகமா நடக்கேன் டி உனக்கு நடக்க முடியல டி ஆனாலும் ஈடு கொடுத்து என்கூடவே வர, இடையில இருந்த ஐஸ்கிரீம் கடையை பார்த்து நீ என்ன இழுத்து நிறுத்தி வாங்கி குடுடான்னு கேட்க நானும் வாங்கி கொடுத்துட்டு நாம 2பேரும் ரோடுன்னு கூட பாக்காம அத சாப்டுட்டே நடக்கோம் டி அது உருகி ஓடுது ஆனா அத பத்தின கவலை எதுவும் நமக்கு இல்ல, இப்போ ஐஸ் காலி ஆகிட்டு டி ஆனா கை முழுக்க வடிஞ்சு இருக்கு அத உன்னோட பாவாடையில குனிஞ்சு துடைச்சுட்டு,
அப்படியே நடந்து பஜார் தாண்டிட்டோம் டி அவன் சொன்னது போலவே அவர்கள் கடந்து தான் இருந்தார்கள்….

அதை கடந்த சிறிது தொலைவில் ஒரு கிராமத்து ரோடு தெரிய அதில் திரும்பி இருவரும் நடக்க ஆரம்பித்தார்கள்,
இதுவரை இருந்த மக்கள் கூட்டமா வாகன இரைச்சலோ எதுவும் அங்கு இல்லை மாறாக சுற்றிலும் இயற்கை எழிலோடு காட்சி கொடுத்தது அந்த கிராமத்து சாலை….

இப்போது தன்னவள் தோள் மீது தன் கைகளை போட்டு தன்னோடு அணைத்து கொண்டு அந்த சாலையில் நடக்க ஆரம்பித்தான்… சிறிது தூரத்தில் நீண்டு உயர்ந்து வளர்ந்து இருந்த ஆலமரம் ஒன்று அவன் பார்வையில் பட அதை நோக்கி அவன் கால்கள் நடக்க அவனோடு அவளும் நடந்தாள்,
ஆலமரத்தின் அடியில் நின்று அங்க இருந்த கிளி குருவி காகம் என்று ஒவ்வொன்றாக இருவரும் சேர்ந்து ரசித்தார்கள் திடீரென என்ன நினைத்தானோ தெரியவில்லை,

” பாரு பாரு “

” ம்ம்ம் என்ன ஈசா “

” உம்மா கொடுப்போமா டி என்று அவன் கேட்க திடுக்கிட்டு போனாள் அவள்,

” ஹே பாரு இங்கதான் யாருமே இல்லையே டி ரோட்ல நாலா பக்கமும் பார்த்துட்டேன் மதிய நேரம் வேற அதனால யாரும் வரவும் மாட்டாங்க அதனால தைரியமா ஒரே ஒரு முறை ஒண்ணே ஒன்னு மட்டும் டி ” என்று அவன் கெஞ்சலாய் கொஞ்சிட,

” டேய் மாமா ஊர் முழுக்க சுத்தி கூப்டுட்டு வந்துட்டு எப்படி டா கரெக்ட்டா எங்க ஊர் வரவும் நிப்பாட்டி உம்மா கேட்குற “

” என்னது உங்க ஊரா “

” ஆமா டா “

” அப்போ கண்டிப்பா கிஸ் பண்ணியே ஆகணும் டி “

” என்னது “

” ஆமா டி “

” போடா இவனே “

” ஹேய் பாரு மாமா சொல்லுறத கேளு டி “

” மாட்டேன் போடா “
” அடியே என்று அவளது கரம் பற்றி தன்னோடு இழுத்து அணைத்தான் ஈசன் அவனோடு ஒட்டி கொண்டு அவனது பிடியில் நின்றாள் பார்வதி,

இருவரது மூச்சுக்காற்றும் ஒருவர் மீது ஒருவர் மோதிக் கொள்ள கண்கள் நான்கும் சங்கமித்துக் கொண்டது அவனது பார்வையில் தன்னை தொலைத்தவள் கண்களை ஓட அவரது இதழ்களை நெருங்கி தன் இதழை அதன் மீது பொருத்தமாக பொருத்திக் கொண்டான்……..

சுற்றம் மறந்து சூழல் மறந்து தன்னையும் மறந்து இருவரும் ஒன்றி போயினர் 

அவர்களது இந்த நெருக்கத்திற்கு சிறிது கொடுத்து அந்த பக்கம் ஒரு பைக் ஹார்ன் சத்தம் கேட்டு சுயத்திற்கு வந்து சிறிது இடைவெளி விட்டு நின்றனர் இருவரும்…...

” டேய் சேட்டை புடிச்ச பயலே ஏன் டா இப்படி பண்ணுன “

” காரணமா தான் டி “

” என்ன காரணம் டா “

” மை டியர் காதலி இது உங்க ஊரு நாம அடிக்கடி இங்க வருவோம் போவோம் நிறைய நிகழ்வு நடக்கும் சில நிகழ்வு நமக்கு நினைவுல இருக்கும் சில நிகழ்வு நமக்கு மறந்து போகும் ஆனா நாம வாழும் வரைக்கும் நம்மளோட இந்த முதல் சந்திப்பும், முதல் முத்தமும், இந்த இடமும் மறந்து போகாது டி  அதுக்காக தான் இந்த முத்தம் டி என்று அவன் புன்னகை பூக்க,
அவள் வெட்கத்தில் சிவந்து அவன் கூறிய விஷயங்களை தனது நினைவுகளில் பசுமையாய் விதைத்துக் கொண்டாள் 


சுபம்……...


அன்புடன்….
மாரிமதி 

முனியாண்டி ஹோட்டல்

நாலடி சந்து, அதற்கு பின்புறம் சற்று வரிசையான ஓட்டு வீடுகள், இடதுபுறம் பவா மெடிக்கல் வலது புறம் ராஜேஸ்வரி மளிகை கடை, அதன் அருகில் முருகன் கறிக்கடை, நாலு ரோடு சந்திக்கும் முச்சந்தியில் முனியாண்டி ஹோட்டல் இருக்கு.



பழைய காலத்து ஓட்டு வீடு தான் இப்போது ஹோட்டலாக இருக்கு. உள்ளே சென்றால் ஓடுகளின் மேல் எல்லாம் கருப்பு அடஞ்ச புகைமூட்டம்.



சரியில்லாத தரைத்தளம். இடது புறத்தில் நாலு மேஜை, வலது புறத்தில் மூன்று மேஜை, மொத்தம் ஏழு மேஜை மட்டும் போடப்பட்டு இருந்தது.



காலையில் பூரி ,தோசை, வெண்பொங்கல், தக்காளி சாதம், தயிர் சாதம், பூரிக்கு குருமா தோசைக்கு சாம்பார் சட்னி, காலை ஏழு மணி முதல் பன்னிரண்டு மணி வரை தான் தோசையும், பூரியும் இருக்கும்.



நண்பகல் சோறு தான். சோற்றுக்கு சிக்கன் குழம்பு, ரசம், சாம்பார், சிக்கன் கிரேவி, மோர் இருக்கும்.

மூணு மூணு வரை தான் அதுக்கு அப்புறம் ஆறு மணியிலிருந்து புரோட்டா, தோசை சப்பாத்தி,இட்லி.

புரோட்டா நல்லா பெரிதாக சுடா நல்லா இருக்கும். சப்பாத்தியும் சுட சுட நல்லா இருக்கும்.

முனியாண்டி கல்லாப்பெட்டியில் அருகே உட்கார்ந்து கொண்டு இருக்கிறார்.

குட்டையான உயரம், முண்டா பனியன், கைலி கட்டிக்கொண்டு கண்ணே கரைன்னு என்று முகம்.

தொப்பை வெளியில் தெரிந்தபடி இருக்க கடைக்குள் உள்ளே வந்து பார்சல் கட்ட தொடங்கி விட்டார்.

அடிக்கடி போன் வந்து கொண்டே இருக்க ஹலோ

ம்…சொல்லுங்க

மொத்தம் பத்து பார்சல்

சரி அண்ணே கட்டிடறேன்னு சொல்லுவார் முனியாண்டி.

கடைக்கு எகுத்தாப்புல இவரோட மளிகை கடை இருக்கு.

சின்ன கடை தான் பெரிய கடை இல்லை.

இவருடைய மனைவியை பஞ்சவர்ணம் தான் கடையை பார்த்துக் கொண்டு இருக்கிறாள்.

பஞ்சவர்ணத்துக்கு அம்பது வயசு பார்க்க முப்பது வயசு பொம்பள மாதிரி இருப்பா.

நல்ல குண்டு, குட்டையான உயரம், சுருண்ட கூந்தல்.

பஞ்சவர்ணத்திற்கு ஒரு மகன் கல்லூரியில் கோவையில் முதலாம் ஆண்டு படித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

ஒரு மக உண்டு.

அரசு பெண்கள் மேல்நிலைப் பள்ளியில் பத்தாம் வகுப்பு படிக்கிறாள்.மல்ல மல்லிகை கடைக்கு ஆள் வராத நேரங்களில் ஹோட்டல் கடைக்கு வந்து சாம்பார் ,சட்னி, பார்சல் கட்ட ஆரம்பித்து விடுவாள்.

பற்றாக்குறைக்கு இட்லி அவித்து கொடுப்பாள் பஞ்சவர்ணம்.

மெயின் ரோட்டில் இருந்து உள்ளே இருக்கும் கடைதான் முனியாண்டி கடை.

மெயின் ரோட்டில் இருக்கும் ஹோட்டல் கடைகளில் எட்டில் எட்டு ரூபாய், முனியாண்டி கடையில் விலை மிகவும் குறைவு தோசை 15, இட்லி 6 ரூபாய், காசுக்கு தகுந்த நல்லா சாப்பாடு தான் சாம்பார் அவ்வளவு ருசியாக கெட்டியாக இருக்கும்.

சட்டினி தேங்காய் சட்னி, தக்காளி சட்னி தான்.

தக்காளி சட்னி , தேங்காய் சட்னி தண்ணி ஊத்தாம நல்லா கெட்டியா இருக்கும்.

மெயின் ரோடு கடைக்கு சென்று சாப்பிடும் அனைவரும் இங்க தான் வருவார்கள்.

ஹிந்தி காரர்கள் பெரும்பாலும் அதிகம்.

இரவு 12 மணி வரை கடை இருக்கும்.

முனியாண்டிக்கு ஒரு டிவிஎஸ் வண்டி உண்டு.

அதுல பார்சல் எல்லாம் யார் ,யாருக்கு கொடுக்க வேண்டுமோ?

அங்கே எல்லாம் சென்று கொடுத்துவிட்டு தான் வருவார்.

கடைக்கு தேவையான எல்லா பொருட்களையும் பெரும்பாலும் வண்டியிலேயே வாங்கி வந்து விடுவார், காலையில சரியாக 7 40க்கு பார்க்கலாம் அவர உழவர் சந்தையில் இருந்து காலையிலேயே வாழையிலை வாங்கிக் கொண்டு வருவார்.

முனியாண்டி கடைக்கு ஒரு கிலோ மீட்டர் தூரத்தில் தான் இருக்கிறான் சமூக நாதன்.

ஆமாம்.. சண்முகநாதன் தான்.

தனது கிராமத்தை விட்டு இங்கு வந்து திருப்பூர் பின்னாலாடை நிறுவனத்தில் டெய்லராக வேலை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

கிட்டத்தட்ட மூன்று வருடமாக தனியாக சமைத்து உண்டு வேலைக்கு சென்று கொண்டு இருக்கிறான் .

சன்முக நாதன் அளவான ஓட்டு வீடு வாடகைக்கு எடுத்து அங்குதான் தங்கி இருக்கிறான்.

முனியாண்டி கடைக்கு இப்போது தான் வந்து தினமும் சாப்பிட்டுக் கொண்டே இருக்கிறான்.

தினமும் பணம் கொண்டு தான் சாப்பிட்டு கொண்டு இருக்கிறான்.

திடீர்னு சண்முகநாதனிடம் பணம் தட்டுப்பாடு ஏற்பட ஒரு நாளுக்கு குறைந்த செலவில் சாப்பிட நினைத்தான்.

சண்முகநாதன் வேறு ஒரு நண்பர்களிடத்தில் ஒரு லட்சம் வாங்கி இருக்கிறான்.

அதற்கு வட்டி கட்டவே வாங்குற சம்பளம் சரியா இருக்கு.

ஒரு நாளைக்கு இரவு மட்டும் தான் சாப்பிட்டான்.

தினம் காசு கொடுத்து சாப்பிட சன்முக நாதனுக்கு சற்று சிரமமாக இருந்தது.

முனியாண்டி கடையில் ஒரு மாதமாக சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கிறான்.

காசு பற்றாக்குறைவினால் இரவு மட்டுமே சாப்பிட ஆரம்பித்தான்.

முனியாண்டி கிட்ட தினமும் இங்கே தான் சாப்பிடுறேன் இரவு மட்டும் சாப்பிட்டுகிறேன், எனக்கு அடுத்த மாசம் அஞ்சாம் தேதி சம்பளம் கிடைக்கும் மொத்தமாக கொடுத்துவிடுகிறேன் என்று சொன்னான் சண்முகநாதன்.

முனியாண்டி சண்முகநாதனிடம்

இப்படித்தான் சொல்லுவாங்க

.ஆயிரம் ,இரண்டாயிரம், ஆறாயிரம் வந்த பிறகு ஓடிப் போயிடுவாங்க ..

என்னோட கடை இப்படியே தான் இருக்கு.

பாத்தீங்களா!

இப்படியே தான் இருக்குது.

இப்ப எல்லாம் யாருக்கும் கொடுக்கிறது இல்லை கடன்.

சண்முகநாதனிடம் கம்பெனியில் வேலை செய்யும் ராஜசேகர் சொல்லித்தான் முனியாண்டி கிட்ட கேட்டான்.

சண்முகநாதன் அப்பா பேரு விசுவநாதன்.

பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு இறந்து விட அப்பா ஊரை விட்டு வந்தவன் தான் இந்த சண்முகநாதன்.

சண்முகம் என்ற பெயருக்கு பின்னால் அப்பா பேரு நாதன் என்பதை சேர்த்துக்கொண்டு சண்முகநாதன் வச்சுகிட்டான்.

சண்முகநாதனுக்கு ஜாதகத்துல தோஷம் செவ்வாய் தோஷம் இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னர் தான் கம்பெனில வேலை செய்து கொண்டு இருக்கும்போது தேன்மொழியை பார்த்தான். கிட்டத்தட்ட தேன்மொழியோடு பழக்கம் தான்.

முனியாண்டி ஹேட்டலில் சாப்பிட்டு முடித்த பிறகு தான் ஆலமரச்செல்வனுக்கு தெரியும் சட்டை பையில் இருந்த பணத்தை காணவில்லை.

கை கழுவி விட்டு தனது சட்டை பாக்கெட் லில் தேடி பார்த்தான்.

காணவில்லை.

முனியாண்டி கிட்ட அண்ணே பணத்தை காணவில்லை நாளைக்கு தரேன்னு சொன்னான்

ஆலமரச்செல்வன்.

பரவாலப்பா..

பிறகு தெனமும் இரவு இங்கே சாப்பபிடு

அடுத்த மாசம் கூட சேர்த்து கொடுன்னு

முனியாண்டி சொல்ல ஆலமரச் செல்வனுக்கு

கண்ணில் கண்ணீர் வழிந்தோடியது.

—————————
அவனும் அவளும்​

சிவப்பு சட்டை, கருப்பு பேண்ட் அணிந்து, உடுமலைபேட்டை புதிய பேருந்து நிலையத்தில் காத்திருந்தான். சரியாக 11. 00 மணி அளவில் பேருந்தில் மக்கள் கூட்டம். பேருந்துகளின் இரைச்சல் சத்தம்.

கால் செய்தான் வர 12:30 ஆகுமே என்ற ஒரு சிறு தகவல் நேராக பேருந்து பின்புறம் சென்றான். இதழ் வாங்குவதற்காக ஒரு கடையில் போய் புக்ஸ் சென்டர் எங்கு இருக்கிறதுன்னு கேட்க, பத்து கடை தள்ளிப் போங்க .நேரா போங்க பெண்டுல பாருங்க இருக்கும். கடைக்கு சென்றான் புரவி இதழ் இருக்குதா என்று கேட்டான்.புரவி இதழ் அப்படின்னா? என்று கடையிலிருந்து ஒரு பெண் கேட்டாள்.

மாத இதழ் என்றான்.

இருங்க இதோ வரேன். உள்ளே கடையில் 20 வயது மதிக்கத்தக்க ஒருவன் புத்தகங்களை அடுக்கி கொண்டிருந்தான் ,அந்தப் பெண் அவனிடம் ஏதோ சொன்னது திரும்பி அவன் வந்தான் என்ன வேணும்.

புரவி மாத இதழ் இருக்குதா…..

இங்க இல்லங்க .கலைமகள் புக் சென்டரில் இருக்கும்.

எங்க இருக்குது என்றான். பழைய பஸ் ஸ்டாண்டுங்க நேரா போங்க கொஞ்சம் தூரம் தான் .

நடந்தான்…..

கொஞ்ச தூரம் சென்றபின் கலைமகள் புக்ஸ் என்று பெரிதாக எழுதப்பட்டிருந்தது ,உள்ளே சென்றான் புரவி இதழ் இருக்குதா என்றான். புரவி இதழா!!! கடைக்காரர் அறுவது வயது மதிக்கத்தக்க அவர் கடையில் உள்ளே அமர்ந்து தினமலர் செய்தித்தாளை படித்துக் கொண்டிருந்தார்.

இங்க இல்லைங்க என்றார் .நேராக புதிய பேருந்து நிலையத்திற்கு நடந்தே வந்தான்.

மணி 12.10. கால் செய்தான், திரும்பவும் ஒரு பதில்.

மூணாறு பஸ் நிக்கும் இல்ல அங்க வந்துருங்க, வந்துருவேன். வெள்ளை நிறத்தில் நீல நிறத்தில் ஆங்கிலத்திலும் மலையாளத்திலும் எழுதப்பட்டிருந்தது பேருந்து போகும் இடங்கள்.

பேருந்து வந்தது அவளது முகம்.

தூரத்தில் நின்றவரே அவளை கணித்து விட்டான் பேருந்து வந்து நின்றது, முன்னாள் போய் நின்றான்.

பளபளக்கும் கண்ணாடி பாரதி பெண்களுக்காக இந்தியா என்ற இதழை தொடங்கினார் ,அந்த இதழின் நிறமும் சிவப்பு,

இவள் அணிந்திருந்த மேல் சட்டையும் சிவப்பு, கால் சட்டை மட்டும் கருப்பு .

காதில் கருப்பு வண்ண தோடுகள் ,காதுக்கு ஏற்றவாறு கையில் கருப்பு நிற வளையல். காதோரத்தில் அந்த தோடு மட்டும் அசைந்து கொண்டிருந்து, தோளில் பெரிய பை, அதன் உள்ளே உடைகள்.

சூரியனைப் போல் பிரகாசமாக இருந்தது அவளது முகம் ,பளபளக்கும் கண்ணாடியில் உள்ளே என்னை பிரதிபலிக்கும் கருமை நிற விழிகள் அந்த விழிகளுக்கு மேல் கண் மையிட்டு தீட்டப்பட்டு இருந்தாள். இரு புருவங்களுக்கும் மை

தீட்டி இருந்தாள்,அது பட்டையாக அழகாக இருந்தது.

கண்ணுக்கு மை……. அழகு.

உண்மைதான் அவளுக்கு அவள்தான் அழகு.

எனக்கு செய்வது தெரியவில்லை.எழுத்தாளர்

ஜெயமோகனின் யானை டாக்டர் சிறுகதையை படித்து விட்டு பொள்ளாச்சி டப் ஸிலிப் போக வேண்டும் நீண்ட நாள் கனவு.

அவளும் அவனும் நேராக ஓட்டல் கடைக்கு சென்றார்கள் அவளும், அவனும் கை கழுவி விட்டு அமர சப்ளையர் வந்தார் ,என்ன வேணும் சிக்கன் பிரியாணி, குஸ்கா , தக்காளி சாதம், தயிர் சாதம் இப்படி அடுக்கிக் கொண்டே போனான். சிக்கன் பிரியாணி சாப்பிடுறீங்களா என்றான் நீங்க சாப்பிடுங்க எனக்கு தக்காளி சாதம் மட்டும் போதும் என்றாள். பின் இருவருக்குமே தக்காளி சாதம் வந்தது. அவன் அவளது எதிரில் அமர்ந்து இருந்தான். அவள் கொண்டுவந்த பையை பத்திரமாக சேரில் வைத்தாள்.

வாழை இலையில் தண்ணீர் தெளிக்கப்பட்டது தக்காளி சாதம் சட்னி என்று வாழை இலையில் உணவு. சாப்பிட முடியல என்றாள், ஏன் என்றேன் அதிகமா இருக்குது.

சாப்பிட முடியலன்னா என்னுடைய இலையில் எடுத்து வை என்று சொல்ல அவனுக்கு ஆசைதான், இருந்தாலும் அவள் என்ன சொல்வாளோ !என்று தயக்கத்துடன் இருந்தான்.

பின்பு அவளும் எந்த பதிலும் சொல்லவில்லை.

அவன் சாப்பிட்டு முடித்துவிட்டு இருந்தான் போய் கை கழுவுங்க ன்னு சொல்ல.அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் காப்பி சாப்பிடுறீங்களா என்றாள்.

வீட்ல அம்மா, அப்பா, பாப்பா, எல்லாம் எப்படி இருக்காங்க என்றான்.

எல்லோரும் நல்லா இருக்காங்க…..

பழனியில் என்ன படித்த

11வது,12வது அங்கு தான் படித்தேன்

ஏன்? முருகன் ரொம்ப பிடிக்கும் அதனால பழனியில் படிக்கணும்னு ஒரு ஆசை அதனால அங்க படித்தேன் அப்புறம் ராஜபாளையம் அது எங்க சித்தி இருக்காங்க இப்ப போவீங்களா ராஜபாளையம் அப்ப போறது இல்ல ஒரு சண்டையா ஆயிருச்சு என்று அவள் சொல்ல அவன் அவளையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான் நெடுநேரம்.

அவளிடம் எந்த பதில் என்று சொல்வது என்று அவனுக்கு தெரியவே இல்லை.அவனது மனம் துடிதுடித்து கொண்டுஇருந்து.

ஆம்……. அது மனம் அல்லவா சாப்பிட்டு முடித்து பணம் கொடுக்க சென்றாள் வேண்டாம் நானே கொடுத்துக்கிறேன் என்றான் தனது மணி பிரஷ் இருந்து 500 ரூபாய் தாளினை எடுத்து கடைக்காரரிடம் நீட்டினான். ₹ 195 ரூபாய் ,போக மீதி ₹5 இவன் கையில் கடைக்காரர் கொடுத்தார்.

வெளியே வந்ததும் ஏ டி எ ம் போக வேண்டும் என்றாள் ஏன்? என்றேன், ஏதோ ஒரு காரணத்தை சொன்னாள். அவனுக்கு நினைவில்லை . அவன் அவளையை பார்த்து தன்னை மறந்து விட்டான். ஏடிஎம் -யில் பணத்தை எடுத்து விட்டு இருவரும் சாலை ஓரத்தில் நடந்து வந்தார்கள்.

இருவரும் உடனடியாக பேருந்து ஏறவில்லை.

உடுமலைப்பேட்டை பேருந்து நிறுத்தத்தில் நின்று கொண்டிருக்கிற பொள்ளாச்சி வரும் பேருந்துகள் எல்லாம் கூட்டமாக இருந்தது.

பேருந்து வர ஓடிப்போய் அவன் பேருந்தின் உள்ளே சென்று இடத்தை போட்டான், அவளை ஜன்னல் ஓரத்தில் அமர வைத்து விட்டு அவள் பக்கத்தில் அவன் அமர்ந்து கொண்டான்.

பேருந்து பொள்ளாச்சியை நோக்கி சென்று கொண்டே இருக்கிறது.

ஜன்னல் ஓரத்தில் அமர்ந்து வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டே வந்தாள்.

அவன் பேச்சை தொடர்ந்தான் ஏன் வளவி எல்லாம் போட மாட்டியா?

ஏன் இந்த போட்டு இருக்கேன் பாரு…. அப்படி ன்னு…

தனது கையை காட்டினாள்

இது கையில் இருந்து வளையலை உருவி அவனிடம் கொடுத்தாள். அவன் அந்த வளையலை தொட்டு பார்த்தான் அது பிளாஸ்டிக் வளையல் .

அவள் அன்று ரொம்பவும் அழகாக இருந்தாள்

ஜன்னல் ஓரத்தில் அமர்ந்திருக்கும் போது அவரது முடி காற்றில் ஆடிக்கொண்டே வந்தது தனது கையினால் அதனை எடுத்து விட்டு எடுத்து விட்டுக் கொண்டே இருந்தாள்.அவன் சொன்னான் அந்த ஜன்னலை சாத்து ….உடனே ஜன்னலை சாத்தினாள்.

எப்ப கல்யாணம் என்றான் அவள் சிரித்தாள்.

அந்த சிரிப்பில் ஓராயிரம் வலிகள்,எதையோ பறி கொடுத்த நிலை துயரம் எல்லாமே பளிச்சென்று தெரிந்தது.

வால்பாறையில எத்தனை வருஷம் இருந்த……

ஏழு மாசம் இருந்தேன்.

திருப்பி வரவில்லையா வரவில்லை,, நீங்க தேடி போகலையா, நான் எதுக்கு போகணும் போக வேண்டும். என்ன படிக்கிறாங்கன்னு கூட தெரியாது. நான் ஏன் போகணும் ?என்னோட நியாயங்களா செவத்து கிட்ட தான் சொல்லணும். அவன் அவளை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

திடீரென்று போன் வந்தது காதில் வைத்து வலது கையை செல்போன் மீது வைத்து பேசிக்கொண்டே இருந்தாள்.

பத்து நிமிடங்கள் பேசி இருப்பாள் அதுவரையிலும் பேருந்தில் பாடல் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது. அதனை அவன் கேட்டுக் கொண்டே வந்து கொண்டே இருந்தான். மீண்டும் அவன் கேட்டான் எப்ப கல்யாணம்!!!!

பேருந்தில் இருந்து இளையராஜாவின் குரலில் ஒரு பாடல்

“ஆசை மட்டும் இல்லாத ஆள் ஏது கூறு…. அந்த வழி போகாத ஆள் எதுகூறு…

புத்தனும் போனா பாதை தான் பொம்பள என்னும் மோகம்தான்”

என்ற பாடல் ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது.

உன்ன பத்தி சொல்லு ஏன் எழுத போறீங்களா….. இல்ல சொல்லு .

சற்று நேரம் அமைதியாக இருந்தாள்

பேருந்து பொள்ளாச்சி வந்தடைந்தது பேருந்தில் இருந்து கீழே இறங்கி சுரங்கப்பாதை வழியாக இருவரும் நடந்து மறுபுறம் சென்றனர்.

அங்கு கேரளா செல்லும் பேருந்துகள் வெள்ள நிறத்திலும் சிவப்பு நிறத்திலும் நின்று கொண்டிருந்தன.



வெள்ளை நிற பேருந்தில் அழகாக மலையாளத்திலும் தமிழிலும் அந்தப் பேருந்து செல்லும் ஊர் பொறிக்கப்பட்டு இருந்தது அவள் அந்தப் பேருந்து உள்ளே ஏறி முன்னாள் அமர்ந்தாள்.பேருந்து

செல்ல நேரமாயிற்று .

அவள் பேருந்தில் ஜன்னல் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தாள்.அவன் ஜன்னலுக்கு நேராகவே நின்று கொண்டிருந்தான், பேருந்து செல்ல ரெடியாக இருந்தது. அவன் அவளைப் பார்த்து கேட்டான்

எப்ப சொல்லுவ!! எப்ப சொல்லுவ !!

நான் கல்லூரி போயிட்டு ,கால் பண்றேன், இல்ல மெசேஜ் பண்றேன்.

வெகு நேரமாக அங்கேயே நின்றுக் கொண்டு அந்த பேருந்து பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான்.

பேருந்து சென்று கொண்டே இருந்தது….

அவனிடமிருந்து பேருந்து வெகுத் தூரம் சென்று விட்டது. அவன் திருப்பி திருப்பி கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறான்.

எப்ப சொல்லுவ எப்ப சொல்லுவன்னு……..

அங்கு அவனை சுற்றி யாரும் இல்லை

அவன் மட்டுமே தனியாக நின்று கொண்டு இருக்கிறான்.

அவளுடைய பதிலுக்காக….

ஒரு மாதத்திற்குப் பின் மெசேஜ் வந்தது நாளை நான் காலேஜ் போறேன் எத்தனை மணிக்கு என்று அவன் கேட்க எப்பவும் போல தான் என்றாள் அவள்.

சற்று தாமதமாகவே பேருந்து நிலையத்திற்கு சென்றான் இல்லையென்றால் அரை மணி நேரத்துக்கு முன்பாக போய் காத்திருப்பான் .பேருந்து வந்தது .அவள் ஜன்னல் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தாள். பேருந்தில் இருந்தவளே தூரத்தில் இருந்து கண்டு கொண்டு விட்டான் அவன்.

ஜவுளி கடையில் வெளியே ஒரு பெரிய பொம்மை வைத்திருப்பார்கள், அது போன்ற ஒரு ஆடையை அணிந்து வந்தாள்.

பச்சை நிற ஆடை.

வீட்ல எல்லாரும் எப்படி இருக்காங்க

எல்லாம் நல்லா இருக்காங்க

சாப்பிடலாமா

அதுக்கு முன்னாடி கடைக்கு போகணும் என்றாள்

எந்த கடைக்கு ஜவுளி கடைக்கு சரி வா என்று அழைத்து சென்றான் மெயின் ரோட்டின் ஜவுளி கடைகள் அவ்வளவு அதிகமாக இல்லை.

சற்று தள்ளி விசாரித்துக் கொண்டே சென்றான் ஒரு கடையில் இங்கு ஜவுளி கடை எங்க இருக்கு என்று கேட்டான்.

அவள் அமைதியாக அவன் பின்னால் நடந்து கொண்டே வந்தாள்

கொஞ்சம் வெயிலு

சாலையின் ஓரத்தில் இருந்த கடையிடம் நல்ல ஜவுளி கடை எங்க இருக்கு என்று கேட்டான் அவன் நேரா போங்க நேரா போய் பின்னாடி திரும்பினீங்கன்னா சிவ கணேஷ் ஜவுளிக்கடை இருக்குது டிரஸ் எல்லாம் சும்மா நல்லா இருக்கும் பாருங்க

நேராக ஜவுளி கடைக்கு செல்ல மெட்டீரியல்ஸ் எடுக்க வேண்டும் என்றால் ஒவ்வொரு படியாக மேலே ஏறி இருவரும் மாடிக்கு செல்ல மேலே ஒருவர் நின்று கொண்டிருந்தார் இருவரும் அங்கு சென்றார்கள் நீங்க கேளுங்க என்றால் அவள் மெட்டீரியல்ஸ் இருக்குதா இருக்குதுங்க என்ன டிசைன்ல உங்களுக்கு வேணும் அவர் ஒவ்வொன்றாக எடுத்துப் போட்டார் அவளும் ஒவ்வொன்றாக எடுத்து எடுத்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

தனது சோத்து கையை வாயில் வைத்து திரும்பிக் கொண்டிருந்தாள்.

என்ன அன்ற அதே தான் சொன்ன இல்ல சளி ,இருமல் ,தடுமம்.

அவளது பேக்கே அவன் தோளில் தொங்கவிட்டு இருந்தான் அதிலிருந்து வாட்டர் கேனையை எடுத்து தண்ணீர் குடித்தாள்.

மாத்திரை போட்டையா என்றான்…. இல்ல .

சாப்பிட்டு தான் போட வேண்டும்.

கர்சிப்பை எடுத்து முகத்தை துடைத்துக் கொண்டாள்.வேறு யாருடன் யாரிடமும் செல்போனில் பேசிக் கொண்டிருந்தாள். என்ன என்றேன் விடுதி ஹாஸ்டல்ல ஒரு பொண்ணு இருக்குது ரொம்ப கஷ்டப்படுற பொண்ணு அந்த பொண்ணுக்கு ஒரு துணி எடுத்து கொடுக்கலாம்ன்னு தான் ஏதோ நம்மளால முடிஞ்ச அளவு 300 ,250 குள்ள எடுக்கலாம் என்று தான் அங்கே பிரெண்ட் இருக்கா அவ கிட்ட கேட்டுட்டு இருக்கேன் என்றாள். ஒவ்வொரு சுடிதாராக பார்த்தாள்

விலை கூடுதலாக இருந்தது.

கடைசியில் ஒரு சுடிதாரை எடுத்துக் கொண்டாள்.

இப்படியும் மாடிப்படி இருந்து கீழே இறங்கி பிளவுஸ் எடுக்க வேண்டும் என்றால் திரும்பி கீழே இறங்கி நடந்து சென்றோம்.

இரண்டு கட்டப்பை அவளது பேக் எடுத்துக்கொண்டு கீழே இறங்கி பணம் செலுத்தும் இடத்திற்கு வந்தோம். அவர் தனது விலை உயர்ந்த செல்போனினால் கூகுள் பிளேயில் பணம் செலுத்தினாள்.

இருவரும் ஒரு ஓட்டலில் மட்டன் பிரியாணி ,சிக்கன் பிரியாணி சாப்பிட்டுவிட்டு கொஞ்ச நேரம் பேசிக்கொண்டு இருக்க அவள் வீட்டிலிருந்து சமைத்துக் கொண்டு வந்த சிக்கனை எடுத்து நீட்டினாள். அதற்கு முன்னால் முன்பாகவே அவன் எங்க சமைத்துக் கொண்டு வந்தியா இல்லையா என்றான் .பேக்ல இருக்குது என்றாள். அந்த பைக்கில் இருந்து எடுத்தான்.சின்ன டப்பா வடிவத்தில் இருந்தது, அதில் சுற்றி பிளாஸ்டிக் கவர் இருந்தது வெளியே எடுத்து வைத்தான்.

அவன் சிக்கன் பிரியாணியும் ,அவள் மட்டன் பிரியாணியும் சாப்பிட்டார்கள். அவள் கொண்டு வந்த சிக்கனை இருவரும் பாதி பாதியாக சாப்பிட்டு முடித்தார்கள். இருவரும் எழுந்து கையை கழுவ அவனிடம் மணி பிரஷ்யை கொடுத்தாள்.

மணி பிரஷ் என்ன புதுசா இல்ல பழசு தானே புதுசு மாதிரி இருக்குது என்றான்.

இருவரும் சாப்பிட்டு முடித்து பொள்ளாச்சி பேருந்து ஏறினார்கள் .ஒரு முக்கா மணி நேரத்தில் பேருந்து பொள்ளாச்சி வந்தடைந்தது .பொள்ளாச்சி வந்ததும் இருவரும் நடந்தே பேருந்து நிற்கும் இடத்திற்கு வர இடையில் கொய்யா பழத்தை பார்த்தாள். கொய்யாப்பழம் வேணும் என்றாள்.

அரை கிலோ கொய்யாப்பழத்தை நல்ல பழமாக பார்த்து போடுங்க என்று சொல்ல அவ்வளவு நானும் நல்ல பழங்களை எடுத்து கொடுத்தோம். நேராக ஓட்டலுக்கு சென்றோம் அங்கு இரவு சாப்பாடு கடையிலிருந்து தான் வாங்கிட்டு போகணும் இங்கேயே வாங்கிக்கலாம் என்று சொல்லி பொள்ளாச்சியில் ஒரு பேமஸான ஹோட்டலுக்கு அழைத்து சென்றாள். புரோட்டா சப்பாத்தி …என்ன ஏதோ வாங்கினாள் வாங்கி தனது பேக் பையில் திணித்தாள் சிலது போகவில்லை ஒவ்வொன்னா எடுத்து தனியா வைத்துவிட்டு ஒவ்வொன்றாக அடுக்கி வைத்தாள்.

பேருந்து நிலையத்திற்கு வந்ததும் தனித்தனியாக பேருந்துகள் நின்று கொண்டிருந்தன. ஒரு பேருந்தில் கூட்டமே இல்லை உள்ளே ஏறினால் சுத்துமுத்து பார்த்தாள்… என்ன யாருமே இல்லை என்றாள். கீழே இறங்கினால் மற்றொரு பஸ்ஸில் வந்தது அதில் ஏறினாள்.

சரி.

எனக்கு ஒரு டைரி மில்க் பிஸ்கட் வாங்கிட்டு வாங்க என்று சொன்னாள். பக்கத்தில் இருந்த கடையில் டைரி மில்க் பிஸ்கட்டை வாங்கி வந்து அவளிடம் கொடுத்து விட்டு வெளியே நின்று கொண்டிருந்தான் .பேருந்து நின்று கொண்டிருந்தது நீங்க போங்க என்றாள்.

அவன் மிக நேரமாக அங்கே நின்று கொண்டு இருந்தான் நீ..

போங்க.

சரி என்று சொல்லிவிட்டு பேருந்து ஏறினான்.

அவளை பார்த்தவாறு…

மீண்டும் ஒரு மாத கால இடைவெளிக்கு பின் கல்லூரியில் லீவு என்றாள்.

நானும் வரேன் வேண்டாம் என்கூட பிள்ளைகள் வருவாங்க அதனால வேண்டாம் ரிட்டன் வரும்போது சொல்றேன் வாங்க என்றாள்.

அரை மணி நேரத்திற்கு முன்னாடியே பேருந்து நிலையத்திற்கு வந்து வெகு நேரமாக உட்கார்ந்து இருந்தான் அவன் சரியாக 12:30க்கு போன் வந்தது.



மலைகளுக்கு இடையே வந்து கொண்டிருக்கிறேன் அதனால் டவர் சரியாக கிடைக்காது சரி…..பஸ்லே இருக்குற டயர் வெடித்து விட்டது இன்னும் பத்து நிமிஷம் ஆகுமா வந்துடறேன்.

சரியாக ஒரு மணிக்கு பேருந்து உடுமலைப்பேட்டை பேருந்து நிலையத்திற்கு வந்தடைந்தது. அவன் பேருந்துக்கு நேரே நின்று கொண்டிருந்தான். ஒவ்வொருத்தவரா பேருந்துலிருந்து இறங்கிக் கொண்டு இருந்தனர். பேருந்து படியில் ஒரு சிறுமி வாந்தி எடுத்து விட்டது .அந்த வாந்தி படியில் மேல் வெள்ளை வெள்ளையாக கிடந்தது பேருந்து உள்ளே இருந்து இறங்கி கொண்டு இருப்பவர்கள் பார்த்து நிதானமாக படியில் இறங்கி கொண்டு இருந்தார்கள் அவள் கடைசியாக இறங்கி வந்தாள்.வரும்போது கையில் தொட்டுவிட்டால் போல கீழே இறங்கி மேல பட்டுடுச்சு.

தனது பையில் இருந்த வாட்டர் கேனை எடுத்து ஓரமாக நின்று கையை கழுவி கொண்டு இருக்க இங்க இருக்கு பாரு அவன் சொல்ல திருப்பி வாட்டர் கேன் எடுத்து கையை நன்றாக கழுவினாள்.

பேருந்து நிலையத்தில் அதிகமான கூட்டம் நெரிசல் இது வெறும் ஒவ்வொருவரையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள் சாப்பிடலாமா என்றான் அவன் சாப்பிடலாம் சாலை ஓரத்தில் வேகமாக நடந்து கங்கா சைவ அசைவ உணவகம் ஹோட்டலுக்கு சென்றார்கள் இருவரும் டேபிள் பக்கத்தில் இருக்கும் சேரில் அமர சப்ளையர் என்ன வேணும் என்றா ள்.என்ன இருக்கு என்றான் அவன்.

தக்காளி சாதம் ,தயிர் சாதம், புரோட்டா ,சப்பாத்தி, மட்டன் பிரியாணி, சிக்கன் பிரியாணி, ,பூரி, இட்லி, தோசை, என்ன வேணும் சாப்பாடு இருக்குதா?

இருக்குது.

பெரிய வாழை இலை எடுத்து வந்து போட்டான் இருவரும் அமர சாப்பாடு வந்தது அளவு சாப்பாடு இல்ல எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் வாங்கி சாப்பிட்டுக்கலாம் என்றான் சப்ளையர் சாதத்தை எடுத்து இலையில் போட்டான் சாம்பார் ஊற்றினால் கூட்டு , ஊறுகாய்,அப்பளம் வைத்தான்.

அவளுக்கு அப்பளத்தை சப்ளையர் வைக்கும் போது அப்பளம் வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டான் அப்பளம் பிடிக்காதா அவளுக்கு

மெதுவாக சாப்பிட்டு கொண்டிருந்தார்கள் இருவரும். அக்கா என்ன பண்றாங்க நல்லா இருக்காங்களா? நல்லா இருக்கா ஆமா என்ன பண்றாங்க துணிக்கடையில வேலை பார்க்கிறா என்ன சொல்ற ஸ்கூல் தான் ஒர்க் பண்ணிட்டு இருந்தா அவங்க வீட்டுக்காரர் சரி இல்ல இப்ப துணிக்கடையில வேலை பாத்துட்டு இருக்கேன் எவ்வளவு சம்பளம் கடை எல்லாம் அவளுடைய கண்ட்ரோல்ல தான் இருக்குது.

அதுதான் கவர்மெண்ட் எக்ஸாமுக்கு படிக்க சொல்லி இருக்குது எழுத சொல்லி பார்க்கலாம் என்ன பண்றான்னு தெரியல

வேற என்ன சாப்பிடுறீங்க சிக்கன் வேண்டாம் அவன் சப்ளையரை உடனே கூப்பிட்டாள்.

சிக்கன் இருக்குதா இருக்குதுங்க சிக்கன் கிரேவி வேணுமா சிக்கன் வேணுமா சிக்கனை சொல்லு என்றான் அவன் சிக்கன் கொண்டு வாங்க

சிக்கனை கொண்டு வந்து டேபிள் மீது வைத்தான் அதில் பாதி அவளுக்கு எடுத்து வைத்தான் அவன் ஏநீங்க சாப்பிடுங்க நீங்க தான் ஹாஸ்டல்ல இருக்கீங்க சாப்பிட மாட்டீங்க சாப்பிடுங்க என்றாள்.

நீ கொஞ்சம் சாப்பிடு என்று பாதி சிக்கனை எடுத்து அவள் இலையில் வைத்தான்.

சிக்கன் நல்லா இருக்குல்ல என்றாள் நல்லா இருக்குது இப்படித்தான் ஹாஸ்டல் பக்கத்துல ஒரு கடையில வெளியே சிக்கன் சாப்பிட வந்தோம் சிக்கன் நல்லா இருந்தது விலை கூடுதல். விலைக்கு தகுந்த மாதிரியே ரேட் தான் கடைசில ஃபீட் பேக் கேட்டாங்க நாங்க எதுவும் சொல்லல என் கூட என் பிரெண்ட்ஸ் வந்து சாப்பிட்டாங்க அவங்களுக்கு கால் பண்ணி கேட்டு இருக்காங்க அப்புறம் என்கிட்ட சொல்ல சொன்னாங்க நான் சொன்னேன் ஹோட்டலுக்கு வந்து சாப்பிட்டால் ஒரே டேபிள்ல மட்டும் கவனிக்க கூடாது .எல்லா டேபிள்லயும் இருக்குற ஆளுங்கள கவனிக்கணும் அப்படின்னு.

சாப்பிட்டு முடித்து எழுந்து இருவரும் சாலை ஓரத்தில் நடந்து கொண்டிருந்தார்கள் ஊருக்கு வரியா எப்ப இப்ப எல்லாம் ஊருக்கெல்லாம் வர முடியாது எங்க ஊருக்கு வா பார்க்கலாம் என்றாள்.

இருவரும் உடுமலைப்பேட்டை பேருந்து நிலையத்திற்கு வந்து அடைந்து பேருந்துக்காக காத்திருந்தார்கள் எல்லா பேருந்தும் கூட்டமாக வந்து கொண்டிருந்தது பேருந்து வருது என்றாள் கூட்டமாக இருக்குது அடுத்த பேருந்துல போகலாம் என்றான் வர எல்லா பேருந்தும் கூட்டமா தான் வருது பேருந்து தூரத்தில் இருந்து வரும் பொழுதே ஓடிப்போய் சீட்டு போடலாம் என்று சொல்லி ப பேருந்து உள்ளேன் ஒவ்வொரு சிட்டிலும் ஆள் அமர்ந்திருந்தார்கள் சுற்றி முற்றி பார்த்தான் எல்லா சீட்டிலும் மனித தலைகள்.

கடைசியில் சீட் கிடைக்கவில்லை நின்று கொண்டே இருவரும் பயணித்தார்கள் அவன் பேருந்து நடுவில் நின்று கொண்டிருந்தான் அவள் பேருந்தின் முன்னே நின்று கொண்டிருந்தாள் ,கண்டக்டர் டிக்கெட், டிக்கெட் என்று கேட்டுக் கொண்டு அதன் வர தூரத்திலிருந்து அவனைப் பார்த்து டிக்கெட் எடுத்தாச்சு என்றாள்.

பேருந்து சென்று கொண்டே தான் இருந்தது இன்னும் பொள்ளாச்சி வர அரபு மணி நேரம் இருக்கிறது அவனுக்கு ஒரே வருத்தம் எனக்கு ஒரு முறை இவ்வளவு நேரில் பார்க்கிறோம். அவள் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து கூட பேச முடியவில்லை. நிற்க முடியவில்லை என்ற ஒரு வருத்த ம் அவனை துரத்தி கொண்டே இருந்தது.

பேருந்தில் வேற சரியான கூட்டம் முன்னாடி அவளை பார்த்தான் அவள் செல்போனில் பேசிக் கொண்டே இருந்தாள்.

பேருந்து பாதி தூரம் வந்த பின் நகர்ந்து நகர்ந்து அவளிடம் வந்தான் .என்ன அங்க இருந்து இங்க வந்துட்டீங்க என்றாள் ஒன்னும் இல்ல என்றான். அவன் மனதிற்கு சொல்லிக் கொண்டான் உன் பக்கத்தில் நின்று கொண்டு வர வேண்டும் . பேருந்து பொள்ளாச்சி வந்து அடைந்தது இருவரும் இறங்கி கடைக்கு சென்றார்கள். இருவரும் ஆரஞ்சு ஜூஸ் சாப்பிட்டார்கள் சாப்பிட்டு இருவரும் பேருந்து நிலையத்திற்கு திரும்பி வர…

மணி இரண்டு முப்பது

வெள்ளை நிறத்தில் ஒரு பெரிய பேருந்து நின்று கொண்டிருந்தது அதில் ஏறி உள்ளே அமர்ந்தாள்.

பேருந்து எடுக்க இன்னும் சற்று நேரம் ஆகும் இவனும் படியின் மீது ஏறி உள்ளேயே அவரிடம் இரண்டு நிமிடம் உட்கார்ந்தான் பின்னாடி வேற கல்லூரி படிக்கும் நான்கு அமர்ந்து இருந்தார்கள் அவள் அவர்களிடம் ஏதோ பேசினான் சரி, பார்த்து போ. சொல்லிவிட்டு பேருந்து பேருந்து விட்டு கீழே இறங்கினான் . பேருந்தின் எதிரே வெளியே நின்று அவளுக்கு எதிரே அவளை பாத்துக்கொண்டே இருந்தான் வெகு நேரமாக ,சரி போங்க .

ஏன்!

ஏன் உடனே தன்னது சட்டை பையில் இருந்த செல்போனை எடுத்து அவளுக்கு கால் செய்தான் ஏன் !

காலேஜ் ஸ்டூடண்ட்ஸ் .

ஒரே காலேஜா இல்ல வேற ,சரி போங்க..

சரின்னு சொல்லிவிட்டு அந்த பேருந்து நிலையத்தை விட்டு கிளம்பினான் அங்கேயே ஒரு பேருந்து நின்று கொண்டிருந்தது பேருந்தில் ஏறி அவளுக்கு கால் செய்தான் பேருந்து ஏறிவிட்டேன் சரி ஹாஸ்டலுக்கு போயிட்டு கால் பண்ணு சரி பண்றேன் இல்லனா மெசேஜ் பண்றேன் சரியா நான் ஈவினிங் போயிட்டு பேசுறேன் என்றான் அவன் வெகு நேரமாக செல்போனை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் அவளுடைய காலுக்காக மெசேஜ் காக…..

இரண்டு மாதங்களுக்குப் பின் அவளை அதே இடத்தில் பார்த்தான் தெரிந்துவிட்டு இறங்கியதும் இருவரும் சாலையில் நடந்து ஜவுளி கடைக்கு சென்றார்கள் எதுக்கு இப்ப கடைக்கெல்லாம் வேண்டாம் என்றாள் அவள்.

டிரஸ் எடுக்க தான் இப்ப எல்லாம் டிரஸ் எல்லாம் வேண்டாம் இங்கே எடுத்துக்கிருவோமா இல்ல பொள்ளாச்சி போயி எடுத்து தரலாமா என்றான் இங்கே எடுத்துட்டு பொள்ளாச்சி போய் சாப்பிட்டு போலாம் என்றான் நேராக சிக்னலை தாண்டி இருவரும் நடந்து ஜவுளி கடையிலுள்ள நுழைய பெரிய கடை வெளியில் அந்த கடையில் வேலை செய்யும் 20 வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு பெண் வாங்க என்றாள்



டிரஸ் எடுக்கணும் என்றான்.

என்ன டிரஸ்…

சின்னப் பிள்ளைகளுக்கு போடுற மாதிரி டிரஸ்

சின்னப்பிள்ளைன்னா ?குழந்தையா?

ஒன்பது வயசுங்க

ஆண் குழந்தையா?

பெண் குழந்தையா ?

அதை சொல்லுங்க..

பெண் குழந்தை தாங்க.

பாப்பாவுக்கு எல்லாம் இப்ப வேண்டாம் என்றாள் அவள்.

சரி …

அப்போ உனக்கு எடுத்துக்க உங்களுக்கு போட்டுக்க என்றால் அவன் மேல போங்க என்றால் கடையில் வேலை செய்யும் பெண்

அப்போ உனக்கு எடுத்துக்க பொங்கலுக்கு போட்டுக்க என்றான்.

மேல போங்க என்றாள் கடையில் வேலை செய்யும் பெண். இருவரும் படியில் ஏறி மேலே செல்ல என்ன வேண்டும் கடையில் உள்ளே இருக்கும் பெண் கேட்டால் சுடிதார் ரெடிமேட்டா ஆமா ரெடிமேட் தான் என்றாள்….அவள்.

இப்ப லேட்டஸ்ட் வந்திருக்கிறது எடுத்து போடுங்க..

கடையில் வேலை செய்யும் பெண் ஒவ்வொரு சுடிதாராக எடுத்து வெளியே போட்டால் ஒவ்வொன்னும் ஒவ்வொரு மாதிரி இருந்தது சிலது சின்ன பிள்ளைகளுக்கு போடுற மாதிரி இருந்தது சுடிதார் பார்த்து அவன் இதெல்லாம் வேண்டாங்க நல்லாவே இல்ல வேற எதுவும் எடுத்து போடுங்க என்றான். மறுபடியும் வேற மாடலில் சுடிதாரை எடுத்து போட்டுக் கொண்டே இருந்தாள். கடைசியில் அவள் விருப்பமான பூ போட்ட சுடிதாரையே எடுத்துக் கொண்டாள்.



கடையில் துணிக்கு வேண்டிய தொகையை அவன் ஜி.ப்ளே மூலம் செலுத்தி விட்டான் கடைக்காரன் சுடிதாரை கவர் பண்ணி ஒரு பெரிய பையில் போட்டு கொடுத்தான் அதை அவள் கொண்டு வந்திருக்கும் பையில் உள்ளே இருவரும் வைத்தனர் நேராக நடந்து சாலைக்கு இருவரும் வந்தன பேருந்துகள் வேகமாக சென்று கொண்டிருந்தன .சாலை ஓரத் இருக்கும் வியாபாரிகள் அழகான ஆப்பிள்கள் ஆரஞ்சுகள் முந்திரிகள் என அனைத்தும் அடிக்கடி வைத்திருந்தார்கள்.

சாப்பிட வேண்டும் என்றாள். ஏன் பசிக்குதா என்றான் சாப்பிடனும்.

இருவரும் சாலையோரத்தில் இருக்கும் அஜ்மீர் சைவ, அசைவ உணவகம் பெரிய பலகை போட்டிருந்த கடைக்கு சென்றார்கள். இருவரும் சிக்கன் பிரியாணி வாங்கி சாப்பிட்டார்கள் .அவளும் ஏதோ சொன்னாள்.இவனும் ஏதோ சொன்னான் .இருவரும் மாறி மாறி பேசிக் கொண்டே இருந்தார்கள்.

இன்று இருவர் வந்து பொள்ளாச்சி பேருந்து ஏறினார்கள் பேருந்தில் ஒரே கூட்டம் இரு நான் சீட்டு இருக்குதுன்னு பார்க்கிறேன் என்று சொல்லி பேருந்து ஏறி பார்த்தான். இரண்டு பேர் இரண்டு சீட்டில் அமர்ந்திருந்தார்கள். உள்ளே சென்றதும் கொஞ்சம் மாறி உட்காருங்கள் என்றான்.

அவளும் பேசினாள். அவனும் பேசினான் நிறைய பேசினார்கள்.

ஊரிலிருந்து கொண்டு வந்த சாக்லேட்டை எடுத்து அவனிடம் கொடுத்தாள். இந்த சாக்லேட் சாப்பிட்டு இருக்கீங்களா என்றாள்

ஓ… இதுவா இது நான் ஏற்கனவே சாப்பிட்டு இருக்கிறேன்.



கொடைக்கானல் ஊட்டியிலே நிறைய விப்பாங்க என்றான்.

வெளியில் இருந்து அந்த டப்பாவை எடுத்து அதில் ஒரு பீஸ் எடுத்து அவனிடம் நீட்டினாள். அவன் வாங்கி வாயில் போட்டு மென்று தின்றான் பேருந்து வேகமாக சென்று கொண்டிருந்தது .அத்தை நல்லா இருக்காங்களா?

நல்லா இருக்காங்க ,அதே வேலைக்குதான் போறாங்களா ?

ஆமா ….இப்ப வேலை இல்ல.

வீட்ல தான் இருக்காங்க.

அவன் சொன்னான் ஊருக்கு வர லாம்னு தான் நினைத்தேன் உன்னை யோசனை பண்ணுனேன் அதனால தான் வர முடியல

பேசாம வீட்ல சொல்ற பொண்ண பார்த்து கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு நல்லா இருங்க என்று அவள் சொன்னாள்.

இருவருக்கும் இடையே பேச்சு நின்றது. பேருந்து வேகமாக சென்று கொண்டிருந்தது.

அவன் சற்று மௌனமானான் அவன் கண்ணில் இருந்து கண்ணீர் வழிந்து ஓடியது.

அவள் பேருந்தின் ஜன்னல் ஓரத்தில் அமர்ந்திருந்தாள். ஜன்னல் வழியே எதை ஒன்றை பார்த்தவாறு யோசனையில் அவள் கண்கலங்கினாள்.

அவனுக்கு தெரியாமல் அவள் கண்ணை துடைத்தாள்.

இருவருமே எதுவுமே பேசவில்லை.

அவன் அவளிடம் சொன்னான் எது நடந்தாலும், என்ன நடந்தாலும் , எந்த பிரச்சனை வந்தாலும் நீதான் .பேருந்து இப்பொழுது வேகமாக சென்று கொண்டிருந்தது.

————————-

வைகையின் பிறப்பிடம்.

பொன்னையா வீட்டிலிருந்து உத்தமபாளையம் கிராமச்சாடி வந்து விட்டான். தனது பழைய சட்டை பாக்கெட்டில் இருந்து செல்போனை எடுத்து கால் செய்ய…

என்னடா வந்துட்டியா ?

என்றான் பிரபு.

அங்கேயே இரு பத்து நிமிஷத்துல வந்துருவேன். ரொம்ப நேரமாக நின்று கொண்டிருந்தான் பொன்னையா.

எதிரே.. கரும்பு கட்டுகள் நிறைய அடுக்கி வைக்கப்பட்டு இருக்க பக்கத்தில் ஒருவர் பீடியை பற்ற வைத்துக் கொண்டு புகையை மூக்கின் வழி விட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

செல்போனை எடுத்து முகநூல் பக்கம் நுழைந்தான். ஒருத்தி இனிய பொங்கல் நல்வாழ்த்துக்கள் உடன் அழகான புகைப்படத்தை பதிவிட்டு இருக்க ஒருவன் கீழே “ நீங்க ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க” பதிவை போட்டிருந்தான்.

அதற்கு தேங்க்யூ….. அவளுடைய

மறு பதிலை பார்த்தான்.

பிரபு இரு சக்கர வாகனத்தில் நீல நிற சட்டை அதற்கு தகுந்தாற் போல் வேட்டி பக்கத்தில் வந்து வண்டியை நிறுத்தினான்.

மணி “பதினொன்று”

பொன்னையா பின்னால் அமர்ந்தான்.

என்ன சரக்கு போட்டு போகலாம் டா! என்றான் பிரபு.

“மேல கடை இருக்கு அங்க போயி பார்த்துக்கலாமா”

பெட்ரோல் போட வண்டியை வளைத்தான். முன்நூறு ரூபாய்க்கு போட்டு சின்னமனூர் ஹைவேஸ் போகும் பாதையில் எ.டி.ம் இருக்கும் இடத்தில் வண்டியை போய் நிறுத்தினான்.

மலைகளுக்கு இடையே டவர் எல்லாம் கிடைக்காது. சும்மா செல்ல நோண்டிக்கிட்டு வரக்கூடாது. பொன்னையாவை பார்த்து முக சுழிப்புடன் சொல்லிவிட்டான். இருசக்கன வாகனத்தில் சென்று கொண்டிருக்கும் போதே..

ஒருவர் வாகனத்திலிருந்து கீழே விழுந்து விட்டார். சாலையில் சென்றவர்களும் பதறி அடித்துப் போய் ஓடினார்கள். லேசான காயம் தான் உயிர் பிழைத்தார்கள் என்று கூட்டத்தில் ஒருவர் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். எதிரே வந்த டோம்போ வண்டி குறுக்கே வந்து விட்டான். பொறுமை இழந்து கூட்டம் விலகி சென்றது. இருசக்கர வாகனத்தை சாலையை நோக்கி வேகமாக ஓட்டினான். இடதுபுறம் ஓடைப்பட்டி நாலு கிலோ மீட்டர்.

ஆனைமலையான் பட்டி இரண்டு கிலோமீட்டர். பச்சை நிற எழுதப்பட்டிருந்தது. இருபுறங்களும் வாழை மரங்களும் திராட்சை குடிகளும் செந்நிற மண்ணில் செழித்து வளர்ந்திருந்தது. மேகமலையை எப்படியாவது ஒரு நாள் நான் பார்த்து விட முடியாதா! “அது எப்படி இருக்கும்”. பொன்னையாவின் மனதில் உதித்துக் கொண்டே இருந்தது. தீராத கனவுகளுடன் சென்று கொண்டிருக்கும் போது தான் செக் போஸ்ட் வந்தது.

பெரிய முறுக்கு மீசை வைத்த ஒருவர் வண்டியை நிப்பாட்டினார். பக்கத்தில் வந்து வண்டியை கூர்ந்து கவனித்தார் . “வண்டியில ஒன்னும் இல்ல” சார்…

போயிட்டு அஞ்சு மணிக்குள்ள வந்துருங்க… என்றார்

கொஞ்சம் தூரம் சென்ற பின் சாலை வளைவும் நெளியுமாக சென்றது. அடர்ந்த மரங்கள், அழகிய பூக்கள் எங்கிருந்தோ வேற்று கிரகணத்துக்கு வந்தது மாதிரி உணர்ந்தான் பொன்னையா.

கருமையான கருமேகங்கள் திரண்டு மலை முகடுகளில் தவழ்ந்து கிடந்தன. தனது சட்டை பையில் இருந்து செல்போனை எடுத்து வளைந்து

“நெளிந்து போகும் பாதை மங்கை மேகூந்தலோ”….

பாடலை போட்டான் பொன்னையா. பூரம் செல்ல செல்ல உயரமான மலை ப்பகுதியில் தேயிலை செடிகள் கண்ணில் உலாவின. பிரபு தேயிலைத் தோட்ட எக்ஸ்டேட்லே வேலை செய்தவன். அவனுக்கு இது எல்லாம் அத்துபடி. பிரவீன் அப்பா ஹைவேஸ் அணை கட்டும் போது “ஒன்னா ரூபா” சம்பளத்துக்கு வேலை பார்த்தவர். உன்னுடைய உறவுக்காரர்கள் எல்லாம் இங்கே தான் தங்கி வேலை செய்கிறார்கள். பொன்னையாவோ தனது வாழ்நாளில் ஒருமுறையாவது தேயிலைத் தோட்ட எஸ்டேட் களை பார்க்க வேண்டும் என்பது அவனுடைய மிகப்பெரிய கனவு.

இருவரையும் முந்தி அடித்துக்கொண்டு ஒரு பெரிய ட்ராவல் பஸ் கடந்தது. நேற்று பருவமடைந்த அழகானபெண்கள் இருந்தார்கள். கேரளாவில் இருந்து சென்று கொண்டிருக்கிறது.

அதில் ஒருத்தியை கண் இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டே வந்தான் பொன்னையா. அவளது கூந்தல் வளைந்து செல்லும் சாலையைப் போல மேடும் பள்ளமாகவும் இருந்தது.

பெரிய வளைவில் இருசக்கர வாகனத்தை நிறுத்தி.. உயரமான பாலத்தின் மேல் என்று போட்டோ எடுத்தார்கள் . பெரிய மலையின் மேல் நின்று பார்க்கும் பொழுது அடுக்குமாடி குடியிருப்புகள் அணு துகள்கள் போல காட்சியளித்தன. மேலே செல்ல செல்ல சாலைகள் குறுகலாகவும் தூரத்திலும் அடர்ந்த செடிகள்.

பிரபுவை பார்த்து… “ரொம்ப மோசமா இருக்கு” என்றான் பொன்னையா.

டேய்….!

இதையெல்லாம் சரி பண்றதுக்கு சில ரூல்ஸ் இருக்குது தெரியுமா?

ஆலமரம் போல் கிளைகளை பரப்பிக் கொண்டிருந்த மரத்தின் அடியில் குரங்குகள் எங்களை பார்த்தவாறு நின்றது.

அது எங்கள் இருவரையும் நோக்கி வர வண்டியில் இருந்த வாழைப்பழத்தை எடுத்து நீட்டினான் பொன்னையா.

விறு விறு என பிடுங்கிக் கொண்டு ஓடியது…

சின்னமனூர் ஹைவேஸ் வந்தடைந்தோம்.

மிகப்பெரிய அணை வயது முதிர்ந்த கிழவியின் முகத்தில் விழுந்த கோடுகளை போல அணை வற்றி எங்களைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டிருப்பது போல தோன்றியது.

பெரும் இரைச்சல் சத்தத்துடன் பேருந்து இரவங்கலார் நோக்கி இருவரையும் முந்தி அடித்துக்கொண்டு வேகமாக பின்னால் வந்தது. இருவரும் மணலாறு சென்றடைந்தோம். உயர்ந்த மலைகளுக்கு இடையே தேயிலை செடிகள் மீது பனித்துளிகள் படர்ந்து இருந்தன அவற்றின் அருகில் சென்று பொன்னையாவும் ,பிரபும் விதவிதமான ஸ்டைலுகளில் போட்டோ எடுத்தனர்.

மெல்லிய இலைகளின் நுனிக்கொழுந்தே தனது கைகளால் வருடி கொண்டிருந்தான் பொன்னையா.

தேயிலை எஸ்டேட் அருகில் வானத்திலிருந்து மழையினை பெய்து வித்த வானம் போலவே மணலாறு பகுதியில் அடர் நீல நிறமாக தண்ணீர் இருந்தது. பொன்னையா வெகு நேரமாக அந்த தண்ணீரையே பார்த்துக் கொண்டு நின்று கொண்டிருந்தான். சாலையில் சில இடங்களில் யானைகளின் எச்சங்கள் காணக் கிடந்தன.

மணலாறில் ஒரே ஒரு டீக்கடை மட்டும் இருந்தது. உள்ளே சென்று சாப்பாடு இருக்குதா ன்னு கேட்டான் பிரபு.

கொஞ்ச நேரம் வெயிட் பண்ணுங்க ரெடி பண்ணுறேன் கடைக்காரன் சொல்ல பிரபு வெளியே வந்தான்.

சற்று விரைவில் நின்று கொண்டிருந்த பொன்னையாவை பார்த்து…

டேய்…

அந்த தெரியுது பாத்தியா!

அதுதான்

“வெள்ளிமலை”

இதுக்கு மேல போனோம்னா “மகாராஜா மெட்டு”

அதுக்கடுத்தாப்புல ஊரு இல்ல..

அப்படியே தேக்கடி போயி சேந்துரும் மலை.

இப்படியே தேயிலை எஸ்டேட் பக்கம் போனேன்னா!

ஒரு கிலோமீட்டர் தூரத்துக்கு மேல..

“ஆன பார்க்கலாம்”

கண்டிப்பா ஏதாவது ஒரு இடத்துல நின்னுகிட்டு இருக்கும்.

கீழே எல்லாம் வருமான்னு கேட்டான் பொன்னையா.

இப்ப வராதுடா!

நைட்டு டைம் தான் வரும்.

“இந்த மனுசன் இருக்கானே மனுஷன்”

“உலகத்திலேயே கேடுகெட்ட புத்தியே மனுசனுக்கு மட்டும் தான் இருக்கு”

விவசாயத்தை அழிக்கிறான்.

விலை நிலங்களை அழிக்கிறான்.

“வீட்டுக்கு ஒரு மரம் வளர்க்க சொன்னா பூச்செடிகளை வளர்த்துட்டு திரிகிறங்கே” பாவம் யானைகள் என்ன பண்ணும்

ரோட்டுக்கு தான் வரும்.

நாங்கள் இரு மலைகளுக்கு நடுவே நின்று கொண்டிருந்தோம். உயரத்திலிருந்து விழும் பச்சை நிற ங்களின் மனம் எங்கள் நாசிகளில் நிறைந்தது.

அங்கிருந்து விழும் அவற்றின் தன்மையை உணர முடிந்தது.

நாங்கள் மேல் நோக்கி சென்றோம்.

கிட்டத்தட்ட ஒரு கிலோமீட்டர் தாண்டி விட்டோம்.

அடர்ந்த மரங்களுக்கு இடையில் மிகப்பெரிய உருவம் தெரிந்தது. தனது செல்போனை எடுத்து படம்பிடித்தான் பொன்னையா.

வெறும் நான்காயிரம் ரூபாய்க்கு வாங்கின செல்போனில் படம் தெளிவாக இல்லை.

பொன்னையா நெருங்கி சென்றான். மரக்கிளைகளை ஒடித்து தனது தும்பிக்கையால் வாயினில் நுழைத்து கொண்டிருந்தது.

இவ்வளவு பெரிய உயிரினத்தை

மனிதன் எவ்வளவு கேவலமான செயல்களில் ஈடுபடுத்திகிறான் அங்கேயே நின்று கொண்டிருந்தான்.

அதன் கருமையான கருவிழிகள் எங்களை நோக்கி பாய்ந்தன. சுருள் சுருளான தோல்கள். பட்டாம்பூச்சி றெக்கை போல அதன் காதுகள்.

உலகத்தில் உள்ள அனைத்தையும் மறந்து விட்டு யானையவே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். என் இதயம் பேச தொடங்கியது.

கரு மேங்கள் சூழ்ந்தன.

மழை வர மாதிரி இருந்தது.

மழை பெய்யவில்லை.

பொன்னையா பேச தொடங்கினான்.அவனால் பேச முடியவில்லை.அவன்

வாழ்வின் பெரிய ஆனந்தம்.

யானை ..பக்கத்தில் இருக்கின்ற பெரிய மரத்தடியில் நின்று மரக்கிளையை உடைத்துக் கொண்டிருந்தது.

தேக்கடி மலையின் தொடர்ச்சி இந்த மலை தான். மேகமலை வைகையின் பிறப்பிடம்.சுருளி அருவி இந்த மலையில் இருந்து தான் உருவாகிறது.

பிரபு கிழே இருந்து டேய்.. வாடான்னு கூப்பிட்டா ன்.

அவனைத் திரும்பிப் பார்த்துவிட்டு..

மேலே பார்த்தான் பத்து யானைகள் நின்று கொண்டிருந்தது.



கோம்பை மா.மணிகண்டன்.

தேனி.

செல்:8883157402.

வாக்குமூலம்



செந்நிற ஓடுகளால் வேயப்பட்ட அறையில், சூரியனின் கதிர்கள் பட்டு பழுத்த கம்பியினை மீண்டும் பழுக்க காய்ச்சினால் எப்படி பழுப்பு ஏறுமோ! அதேபோலத் தான் வெப்பம் அறையை பழுக்க காய்ச்சி கொண்டுருக்க புரண்டுபடுத்தான். தூக்கம் வரவில்லை. தனது நிர்வாணத்தை மறைத்துக் கொண்டிருந்த முண்டாப் பணிகளை கழட்டி அறையில் தொங்கவிடப்பட்டிருந்த கம்பியில் தூக்கி எறிந்தான்.சரியாக கம்பியின் மேலே விழுந்தது. நடு முதுகில் ஓடையாக வாய்க்கப் பெற்ற அவனின் வியர்வைத்துளிகள் மலையிலிருந்து ஓடையை நோக்கி பாய்ந்து வரும், வெள்ளத்தைப்போல ஓடிக் கொண்டிருந்தது. பக்கத்தில் இருந்த துண்டை எடுத்து மூஞ்சியினையும் மூக்கினையும் துடைத்தான். மீண்டும் மீண்டும் வியர்க்க, நாலு இன்ச் சிமெண்ட் கல்லால் கட்டப்பட்ட அறையில் இருந்து சாமி எறும்புகள் உருண்டு வரிசையாக வெளிவந்தது. வந்து இறைவனை தேடிக் கொண்டிருந்தது. பூசப்படாத அந்த அறையில் சுவரின் ஓசோன் படலத்தில் விழுந்த ஓட்டை போல அதிகமாக இருக்க, ஓட்டையிலிருந்து, பூரான்களும், வண்டுகளும் ஊர்ந்து சென்றன. இடது பக்கத்தில் இருஜோடி செப்பல்கள் மூன்று ஜோடி ஷூக்களும் கிடந்தன.ஏழு மாதத்திற்கு முன் திருப்பூர் பழைய பேருந்து நிலையத்தில் புதிதாக திறக்கப்பட்டுள்ள “சசிகலா புட்வேர்ஸ்” கடையில் கடைக்காரரிடம் இருநூற்று ஐம்பது சொல்லி வெறுமனே, கிழிந்து தொங்கி கொண்டிருந்த சட்டை பாக்கெட்டில் இருந்து எரநூறு கொடுத்து வாங்கி இன்றோடு எட்டு மாதம் கடந்து விட்டன. சுவரில் பெரிய கண்ணாடி போல,தமிழ்நாடுஆசிரியர் சங்கத்திலிருந்து வழங்கப்பட்ட காலாண்டர் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. கிழமைகள் முடிய, முடிய தனது பையில் இருந்து மார்க்கரை எடுத்து அடித்து விட்டு காலண்டரை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அறையில் சிலந்தி பூச்சிகள் தங்கள் இருப்பிடத்தை அழகாக அங்கும், இங்கும் கட்டிக்கொண்டிருந்தது. வலதுபுறத்தில் பெரிய அரிசி மூட்டையும், அதன் பக்கத்தில்,பெரிய கரண்ட் அடுப்பும்இருக்க,அரிசியை எடுத்து வட்டியில் ஊறவைத்தான். தூக்கம் வரவில்லை.அறையின் மேல்புறத்தில்தமிழ்நாவல்களும்,சிறுகதைகளும் அடுக்கி வைக்கப்பட்டு இருந்தன. இன்றே நாள் படித்து முடித்து விடவேண்டும்ன்னு தம்பட்டம் அடித்துக் கொண்டிருந்த நிலையில், வ.மு.கோமுவின் சகுந்தலா வந்தாள் நாவலை புரட்டினான்.அவனின் வியர்வைத் துளிகள் சொட்டு சொட்டாக புத்தகத்தின் மேல் விழுந்து கொண்டிருந்தது. அறையை விட்டு வெளியே வந்தான்.மணி மூணு.அனைவரும் சாப்பிட்டு தூங்கி கொண்டிருக்கும் நேரத்தில்,பக்கத்து விட்டு ஓவியா எதிரே இருந்த கல்லில் துணியை “மடார் மடாரொன” அடித்துது வைத்து கொண்டிருந்தாள். “வான் விழிகள் தவழ்ந்து வந்து கெஞ்சும் இடை .இடையில் ஓராயிரம் காவியங்கள் கவிபாடும்” அவளை பின்னால் இருந்து பார்த்தான். மாபிஞ்சுகள் இப்பொழுதுதான் காயாக மாற தொடங்கி விட்டு இருக்கின்றன,கனிகளை பறிப்பவனுக்கு மட்டும்சொந்தம்.அவள் நீலநிற வண்ணத்தில் நைட்டி அணிந்து அவளுக்கு நீலவண்ணமே எடுப்பாக இருக்கும் என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்தான் .கண்ணாடி போட்ட வளையல்களை மேலேஏத்தி விட்டு,ஏத்தி விட்டு துணியைது வைத்துக் கொண்டிருக்க, அந்த வளையல்களின் ஓசை கேட்டு பாம்பு ராணிகளும், கரட்டான்களும் தனது பொந்தியிலிருந்து வெளியே வந்தன. துவைக்கும் கல்லின் பக்கத்தில் வந்து கொண்டிருந்தன. “ஐயோ“ன்னு கதறினாள். அவளது கருவிழிகள் செந்நாயிகளின் கருவிழிகள் போல கூர்மையாக திரண்டன.

ஏன்?

என்னாச்சு! ஓடிவந்தான். கையை காட்டி இங்க பாருங்க என்றாள். ஆலமரம் போல் நிழலை பரப்பிக் கொண்டிருந்த வேப்ப மரத்திலிருந்து குச்சியை உடைத்து அவைகளை விரட்டினான். அவைகள் தப்பி பிழைத்தோம் என்று ஓடின.

உங்களுக்கு லீவா! ஆமா.. “காலையிலேயே துவைக்க வேண்டியதுதானே” இப்ப வந்து துவைக்கிற.. காலையில வீட்ல வேலைஇருந்தது .“அதுதான் வர முடியல ”சரி…சரி.. “செமஸ்டர் எப்ப” அடுத்த மாசம். காலேஜ் உனக்கு லீவா? “இல்ல நான் தான் லீவு போட்டு இருக்கேன். இவனுக்கு ஓவியா மேல ஒரு கண்ணுதான் ”திருப்பூரில் குமரன் கல்லூரியில் பி.எஸ்.சி.மூன்றாம் ஆண்டு படித்துக் கொண்டிருக்கிறாள் ஓவியா. இவளுக்கு சரியாகத்தான் பேர்வைத்திருக்கிறான் இவஅப்பன். பேரில் மட்டும் ஓவியா அல்ல! குணத்திலும் ஓவியாதான். கம்மாய்களும் குளங்களும் நிறைந்த செம்மண்ணில் பிறந்து வளர்ந்து ,கடை கோடிகிராமத்தில் படித்து ஆசிரியராகி இன்று வெறுமனே ஆயிரம் ரூபாய் கொடுத்து இந்த அறையில் தங்கியிருக்கிறான் ஓவியன்.

“ஏப்ரல் மேயிலை பசுமை மேயிலை காஞ்சு போச்சுடா. .ஊரும் புடிக்கல உலகம் புடிக்கல போரு போருடா”ன்னு முணு முணுத்து கொண்டே நாளை வேற “ஸ்பெஷல் கிளாஸ்” அறையில் இருந்த பன்னிரொண்டாவது தமிழ் புத்தகத்தை எடுத்து ஒரு பகுதியினை வாசிக்க ஆரம்பித்தான் .தலைக்கு மேலே ஒரு குண்டு பல்பு மட்டும் அறைக்கு வெளிச்சத்தை பரப்பிக் கொண்டு இருக்க, அவனது உடல் வியர்க்க தொடங்க, துண்டை எடுத்து துடைத்தான். ஆயிரம் ரூபாய்க் குரூம் கிடைத்தால் போதும்னு காலத்தை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறான். அந்த அறையில் காத்தாடி இல்லை. எலிகள் பொந்துகளுக்கு இடையே ஓடி ஓடி வந்து விளையாண்டு கொண்டிருந்தது

.கொசுக்கடியில்இரவு முழுவதும் தூங்கி விட்டுகிழக்கு திசையில்செம்மையான கதிர்களால் சற்று மங்களான வெளிச்சத்தை பரப்பிக் கொண்டிருக் ககதவின் அறையில் வைக்கப்பட்டிருந்த பிளாஸ்டிக் குடத்தில் இருந்து தண்ணீரை எடுத்து குடித்து விட்டு சுவற்றில் மாட்டபட்டிருந்த கண்ணாடியை எடுத்தான்.போகின்ற வழியில் குப்பையில் போடுகின்ற கண்ணாடி.நான்கு பக்கங்களும் உடைந்து ஒரு பக்கம் மட்டும் முக்கோண வடிவில் தெரிய, தனது முகத்தைப் பார்த்து வட்ட வடிவிலான பெரிய சீப்பில் தலையை வாரினான். வெளியே வந்து ஓவியா துவைக்கும் கல்லை பார்த்தான் அவள்வரவில்லை. ஓவியாவின் அப்பன்ரங்க சாமி திருப்பூர்ல பெரிய மேஸ்திரி. வான் உயர்ந்த கட்டிடத்தில் வேலைசெய்துகொண்டிருந்த போது இடறி விழுந்து காணாமல் போன பிணமாக கண்டெடுத்தார்கள்

.ஓவியாவின் அம்மா ரங்கம்மாள் பக்கத்தில் இருக்கிற கம்பெனியில் கைமடிக்கிற வேலைக்கு சென்று தன்மகளைப் படித்து வைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள். ரங்கம்மாளுக்கு ஐம்பது நெருங்கிவிட்டது. சுவற்றில் சுண்ணாம்பு கொண்டு வெள்ளை அடித்தாற் போல தலையில் நரைமுடி .செங்காட்டு மண்ணெடுத்து செய்து வித்தஉதடுகள். மாமரங்கள் நிறைந்திருக்கின்ற மாந்தோப்பில் கல்லாமாங்காயை ஒத்திருக்கின்ற அவ்வளவு அகன்ற மார்பு காம்புகள். வயதை தாண்டினாலும் பார்ப்பவர்கள் ”கிழடின்னு” சொல்லாத அளவில் இருந்தாள் ரங்கம்மாள் .பல்துவக்கும் பிரஷை எடுத்துப் பார்த்தான். ஒருபக்கம் அழுக்குகளால் நிரம்பி இருந்தது. டப்பாவில் எடுத்து கழுவிவிட்டு பல்லைதுலக்கினான்

.கதவுகள் உடைந்திருந்த பாத்ரூமில் குளித்து விட்டு வேகமாக ஆடைகளை மாற்றிக் கொண்டு அறையியை பூட்டி விட்டு கிளம்பினான். மணி எட்டரை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.பஸ் ஸ்டாப்புக்குச் சென்று கொண்டிருக்கும் போதுதான் இவன் எதிரே முப்பத்திரெண்டு வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு பெண்ணுடன்,கணவன் ஒரு பையினை வைத்து நின்னுகிட்டு இருந்தான் .பார்ப்பதற்கு சோளத் தட்டை எப்படி இருக்குமோ! அதேபோல அவள் உடல்.

இப்பொழுது மூக்குத்தி அவ்வப் போது கண் அடித்து கொண்டிருந்தது. கலையில் காலையிலேயே விரியத் தொடங்குகின்ற மல்லிகை பூவ சூடி இருந்தாள். அவளது மார்புகள் பழனி முருகன் கையில் இருக்கும் வேலினை போன்று கூர்மையாக உடைத்து கம்பீரமாய் நிமிர்ந்து கொண்டு இருந்தது. தூரத்திலிருந்து ஒரு டவுன் பஸ் வந்தது. கூட்டமாய் ஏறினார்கள். வயதான பல்போன கிழவன் ஆடுகளுக்கு தழைகளை உடைத்து கட்டாமல் அப்படியே பஸ்ல ஏற்றினான். கண்டக்டர் சத்தம் போட யாராது!

“கீழே இறங்கியா” கத்தினார். கிழவன் கீழே இறங்கிவிட்டான் .ஓவியன் பஸ்ஸில் உள்ளே நடுவில் நின்று கொண்டிருக்க, பக்கத்து சீட்டில் கல்லூரி படிக்கும் ஒருத்தி தனது செல்போனில் வாட்ஸ் அப்பில்

“ஹாய்டா….

சாப்டியா”

தனது காதலனுக்கு கடலை போட்டுக் கொண்டிருந்தாள் .ஓவியன் இறங்கும் இடம் வரும் வரை அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். மணி “எட்டு” வேகமாக நடந்துகொண்டிருந்தான் சரியாக எட்டு நாப்பத்தி அஞ்சுக்கு பள்ளி வளாகம் வந்துவிட்டான் .ஆபீஸ் ரூம் சென்று “அட்டனன்ஸ்” நோட்டை எடுத்து கையெழுத்து.மறு முனையில் பிரின்ஸ் பால்சார்.

“குட் மார்னிங்” சார்..

ஐயா.

.வாங்க

“குட்மார்னிங்

”பெரிய விலாசமான டேபிள் மேல் அழகான கண்ணாடிகள் ,இடது புறத்தில் விலைஉயர்ந்த கம்ப்யூட்டர். அதற்குப் பக்கத்தில் விவேகானந்தர் போட்டோ. கிளாஸ் இருக்கா!

சார்..

ஆமாங்க..

சார்..

டூவத் இருக்கு..

அடிக்கிற வெயிலுக்கு “ஒரு மணிவரை ”கிளாஸ் வச்சா பரவால்ல சரிதானா.. ரொம்ப வெயில் சார்.

“நிக்க முடியல “சார்.

நீங்க மேல போயி எல்லா டீச்சர்களையும் கீழ வர சொல்லுங்க.. சார் ஓவியன் மாடிப்படி ஏறி சென்றான் .“வெளியே கிடந்த டேபிளில் ரம்யா டீச்சர் உக்காந்து எழுதிக் கொண்டிருந்தாங்க ”பக்கத்துல போயி“ வணக்கம்” என்றான்.

வணக்கம்சார்..

பிரின்ஸ்பல் சார் எல்லாத்தையும் கீழ கூப்பிடுறாரு

வாங்க. அனைவரும் பிரின்ஸ்பால் அறைக்கு செல்ல.. வந்துட்டாங்களா!

“வந்துட்டாங்க“ சார் .என்றான் ஓவியன். மொத்தம் இருபது பேரா.. ஓவியன் சார்..

உங்களுக்கு பதில் செல்வி டீச்சர் கிளாஸுக்கு போகட்டும் நீங்க என் கூட வந்துருங்க ..கிளாஸ் இருக்கிறவங்க மட்டும் கிளாஸ் எடுக்குறீங்க.

.மத்தவங்க பத்து மணிக்கு ஸ்கூல் பஸ் வரும் நோட்டீஸ் எடுத்துக்கிட்டு “கேன்வாஸ்” போகணும்“ யார் யாருக்கு என்ன டூட்டின்னு நோட்ல எழுதி கையெழுத்து போட்டு போங்க”

10 மணிக்கு கொடிக் கம்பம் பக்கத்துல வந்துரும் வண்டி. சரியா.. பெயரு எழுதி இருக்கவங்க எல்லாம் கண்டிப்பா “கேன்வாஸ்”வந்தாக வேணும் .அனைவருக்கும் ஒரே சட்டம்தான் மாத்த எல்லாம் முடியாது.

அப்புறம் “சிவியரா ஆக்சன்” எடுக்க வேண்டியதா இருக்கும். கடுமையான எச்சரிப்புடன் சொல்லிவிட்டார் .ஒரு நோட்டில் A,B,C,D குரூப் பிரித்து ஒவ்வொரு குரூப்புக்கும் அஞ்சு அஞ்சு பேர் பிரித்தாயிற்று.

.ஒவ்வொருவருக்கும் நோட்டீஸ் கொடுத்தாச்சு. சரியாக.. பத்து மணிக்கு கோயிலுக்கு பெயிண்ட் அடித்தாற் போல மஞ்ச கலர்ஸ் கூல் பஸ் வந்து நின்றது. அனைத்து ஆசிரியர்களும் ஏறினார்கள். பஸ்க்குள்ள வெக்கை

.“ஒருகாத்து கூட வீசல”

வெயிலுக்கு இதமாக அனைவருக்கும் தலைக்கு ஒருதொப்பி கொடுக்கப்பட்டது.

பஸ் பக்கத்தின் ஒரு ஏரியாவை நோக்கி நின்றது. இந்த ஊர் பெயர் “கொடுவாய்.
தெரியாதவங்க தெரிந்து கொள்ளுங்கள். இந்த பக்கம் ஒரு வீதி போகுது. எதிரே வலது பக்கம் ஒரு வீதி போகுது இறங்குங்க. எப்படியும் அறுபது பேராவது பிடித்து விடவேணும். பாத்துக்குங்க சரியா.” புன் முறுவலுடன் பிரின்சிபல் சொல்லிவிட்டார்.

ஓவியன், தாமரைச்செல்வி, முத்துச்செல்வி மூணு பேரும் இடது பக்க வீதியில் சென்றார்கள். ஒருவீதியும் உயர்ந்த கட்டிடங்கள், அடுக்குமாடி குடியிருப்புகள், சில ஓட்டு வீடுகள், காம்பவுண்டு வீடுகள், சில வீடுகள் கேட் பூட்டப்பட்டிருந்தது. பூட்டப்பட்ட வீட்டின் முன்னால் அனைத்து டீச்சர்களும் அம்மா…. சார்..

பிச்சை எடுப்பதை போல கூவிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

அழகான ஒருபெண் வெளியேவந்தாள்.

“வணக்கம்”மேடம் நாங்க இறைவி ஸ்கூல்”

“யாரும் சின்ன குழந்தைகள் இருக்காங்களா”! ஸ்கூல்ல சேக்குற மாதிரி..

யாரும் இல்லங்க..

இருந்தா சொல்லுங்க. தனது கையில் இருந்த நோட்டீசை எடுத்து அந்த பெண்ணிடம் கொடுத்தான் ஓவியம். கொஞ்ச நேரம் நிழலை பார்த்து நின்னுகிட்டு போலாம் சார்.

முத்து செல்வி டீச்சர் சொல்ல ..ஆலமரம் போல் நிழலை பரப்பிக் கொண்டிருந்த புங்க மரத்து அடியில் நிழலில்அமர்ந்தார்கள்.சார்..

“எனக்கு வெயிலு சேராது” சார்

“பிரின்ஸ்பல்” சார்கிட்ட கேன்வாஸ் வரலைன்னுதான் சொன்னேன். கண்டிப்பா வந்தேதான் ஆகணும் அப்படின்னு சொல்லிட்டாரு சார். என்ன “கொடுமை” சார் உடம்பெல்லாம் எறியுது.. சார்.. வெயில்ல நடந்தா தலைவலி வேற வருது சார்..ஓவியன் டீச்சரிடம் பேசாமல் லீவு போட்டு வீட்டிலே இருக்க வேண்டிய டீச்சர்.

ஸ்பெஷல் கிளாஸ் வேற இருக்கு இல்லசார். அதனால தான் சார் வரேன். நம்பள நம்பி தான் பிள்ளைகளும் ஸ்கூலுக்கு வர்றாங்க.” பத்து நிமிடமா கழித்து எழுந்து சென்றார்கள். நோட்டீசில் இறைவி வெற்றி மேல்நிலைப் பள்ளிபெயர் குண்டான எழுத்தில் அழகாக இருந்தது. ஸ்கூல் முன்னால் மாணவியல் புத்தகத்தை படித்து பார்த்தவாறு புகைப்படங்கள். சிறுவர்கள் சுத்தின மாதிரி படங்கள், கபாடி போட்டிக்கு மிகப் பெரிய கோப்பை வென்ற மாதிரியும் நோட்டீஸில் அச்சடிக்கப்பட்டு இருந்தன .பெற்றோர்களின் கவனத்தை ஈர்க்க போதுமானதாக இருந்தது.

பூட்டி இருக்கும் வீட்டில் முன்னால் நோட்டீசுகளை போட்டு விட்டு சென்றார்கள்.

ஒரு மரத்தடியில் அஞ்சு சிறுவர்கள் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள் .குழந்தைகளை நோக்கி செல்ல..

“டேய்..எல்லாம் எந்த ஸ்கூல் படிக்கிறீங்க !என்ன படிக்கிறீங்க! தாமரைசெல்வி டீச்சர் கேக்க.. குழந்தைகள் சிரித்துக் கொண்டே பதிலை..

“புலோரி மேரிஸ் ஸ்கூல்”

ஆறாவது படிக்கிறோம். “வேற ஸ்கூல் சேஞ்ச் பண்ற மாதிரி இருக்கா”

இல்ல”

உங்க அம்மா எல்லாம் எங்க இருக்கிறாங்க!

அந்த குழந்தை வீட்டை நோக்கி கையை காட்டியது.

வணக்கம்மேடம்.

நாங்க

“இறைவி ஸ்கூல்ல இருந்து வராம்.” தாமரைசெல்வி டீச்சர் பேசதொடங்கினாள்.

ஸ்போக்கன் இங்கிலீஷ் ,யோகா, சிலம்பம் ,போர்ட்ஸ் எல்லாத்துக்கும் இம்பார்ட்டெண்ட் .எங்க ஸ்கூல்ல சேர்த்துவிட்டீங்கன்னா! உங்க குழந்தை நல்லா இங்கிலீஷ் பேசும். நல்லா தெளிவா உச்சரிப்புயுடன் ஆரம்பத்திலிருந்து சொல்லிக் கொடுக்கிறோம்.

உங்க மகன் “இங்கிலீஷில்பேசினால் உங்களுக்கு சந்தோசம்தானே ”மெட்ரிக், சி.பி.எஸ்.சி எல்லாம் இருக்கு.

பீஸ் எவ்வளவுங்க?

குழந்தையின் பெற்றோர் கேட்க.. “இருவாத்தி மூவாயிரத்து ஐநூறுங்க” மொத்தமா கட்ட தேவையில்லை மூணு தவணையாக கட்டிக் கொள்ளலாம். ஸ்கூல் வேண் வேற இருக்குது. வீட்டு பக்கத்திலேயே வந்து இறக்கிவிட்டுபோய்விடும். உங்க மகன் இங்கிலீஷ் நல்லா பேசுறதுக்கு நாங்க கேரண்டி சரிங்களா?

நாங்க வாக்கு கொடுக்கிறோம் நல்லா இங்கிலீஷ் பேசுவான். ஒரு தடவை ஸ்கூல்ல வந்து நேரில் பாருங்க உங்களுக்கே பிடித்து போய்விடும்.

ஓவியன் நோட்டீசை அந்தப் பெண்ணிடம் கொடுத்தான் இதுல ஆபீஸ் நம்பர் இருக்கு கால் பண்ணுங்க.

“எங்களுக்கு தெரியாத அவங்க சொல்லுவாங்க ‘’

பேர மட்டும் சொல்லுங்க

”நாங்க எழுதுகிறோம்.

“எல்லையப்பன்”

அப்பா

பேருங்க.

“கருப்புசாமி”

போன் நம்பர்?

……

ஏரியா பேரு என்ன பேரு?

கே.கே நகர் .கொடுவாய்

“ஸ்கூல்ல இருந்து கால் பண்ணுவாங்க பேசுங்க”

ஆகட்டுங்க…

நாங்க வராம். உச்சிப் பொழுது மணி பன்னிரெண்டு. ஸ்கூல் வேன் வந்து நின்றது பிரின்ஸ்பல் வந்தார்.

என்னப்பா எவ்வளவு ஆச்சு?

நூறா?

எழுவதா?

பத்துன்னு… தாமரைச்செல்வி டீச்சர் சொல்ல..

பத்தா?

இவ்வளவுதானா?

எப்படியும் ஐம்பத தொட்டுறனும்..

“எல்லோரும் வாங்க” மரத்தடியில் மோர் குடுக்குறாங்க ,நல்லா குடித்துவிட்டு கேன்வாஸ் பண்ணுங்க.. மரத்தடியில் “அகில இந்திய கட்சியின்னு ”பெயர் குறித்த பலகை. அதற்கு கீழே பெரிய டம்மில் மோர். வயதான கிழவன் கலக்கி இருந்தார் .கிளாசில் அனைவருக்கும் ஊற்றிகொடுத்தார்

எந்த ஸ்கூல்மா? இறைவி ஸ்கூல்ங்கய்யா” குடித்துவிட்டு அனைவரும் வேனில் ஏறினார்கள் .தாமரைசெல்வி டீச்சரை பார்த்து பிரின்சிபல் இந்த ஊரு

“கொடு-வாய்” பேசுற வாயிலதான் இருக்கு அட்மிஷன். அதுக்குத்தான் இருக்கு சரிங்களா? அடுத்த வீதி வந்து விட்டது எல்லாரும் இறங்குங்க…

தூரத்திலிருந்து ஒருவர் டீச்சர்கள் வருவதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

சார்.

ஸ்கூல்ல இருந்துவராம். “சின்ன குழந்தை யாரு இருக்காங்களா”

பீஸ் எவ்வளவுங்க?

தாமரைசெல்வி

நோட்டீசை அவரிடம் கொடுத்து தெளிவாக பேசினாள். நீங்க சார்.. வீட்டுக்காரரை பார்த்து கேட்டாள். நான்அரசு பள்ளியில வேலை பார்க்கிறேன்.

“நாங்களும் கேன்வாஸ் போகணும்

“ஸ்டென்த் இல்லை. அடுத்து வாரத்தில் இருந்து போலாம்னு முடிவு பண்ணிவச்சிருக்கோம்

ஏங்க சார்.

“கவர்மெண்ட்ஸ் கூல்லையே உங்க குழந்தைகளை படிக்க வைக்கலாமே” நீங்கசொல்றது சரிதான்..

“எங்களுக்கு மேல இருக்கிற அதிகாரிகள் கேட்கணுமே”

பேர் மட்டும் சொல்லுங்க.. நாங்க எழுதிக்கிறோம் ஒரு வேற்பிக்கேஷனுக்காக.. தாமரைச்செல்வி டைரியில் பேரை எழுதினாள்.

மணிஒன்று..

எல்லாரும் முடித்து விட்டு மெயின் ரோட்டில் வந்து நில்லுங்க .இரண்டு மூன்று வீதி சுற்றி விட்டு மீண்டும் வந்தார்கள். களைப்பா இருக்கிறாங்க.. நேரா அந்த மெயின் ரோட்டில் தண்ணிபழம் போட்டு இருந்தாங்க இல்ல அங்க விடுங்க வண்டிய டிரைவரிடம் சொன்னார்.

வெயிலுக்கு நல்லா குளிர்ச்சியா இருக்கும்.

“நல்லா சாப்பிடுங்க’

கேன்வாஸ் நாளைக்கு போகணும்இல்ல

அதனால நல்லா சாப்பிடுங்க”

வேன் பள்ளி நோக்கி வந்தது. அடுத்த நாள் காலை பத்து மணிக்கு பிரின்சிபால் அறையில் அமர்ந்திருந்தார்.

நாப்பது வயது மதிக்கத்தக்க பெண் ஆபீஸ் ரூமுக்கு வந்தாள். ஆபீஸில் கோண உச்சி எடுத்து தலை சீவி இருந்த ரம்யா நிமிர்ந்தாள்.

வாங்க..

“சொல்லுங்க”

என்றாள்

ரம்யா.

டி.சி.வாங்க..

ஏங்க..

வேற

ஸ்கூல்ல

சேர்க்கபோறோம்.

அப்படியா?

ஆமாங்க..

பிரின்ஸ்பல் சாரா பாருங்க..

வெளியில வெயிட் பண்ணுங்க சார் வந்துருவாரு.

“ஒரு மணிநேரம் ஆச்சு அந்த பெண் வெளியே உட்கார்ந்து இருந்தாள். ”யாரும்எதுவும் கண்டு கொள்ளவே இல்லை.

ரம்யா அந்தப் பெண்ணிடம் வந்து உள்ள போங்க சார் வந்துட்டாரு என்றாள்..

வாங்கம்மா..

“உட்காருங்க”

…தம்பி

நல்லபடியாக டென்த் முடிச்சுட்டான்.

“டி.சி ”வேணும் சார்.

எங்கம்மா..

இங்கேயே போட்டுக்கலாம்ல

“லெவன்த்”

பக்கத்துல சின்னப்பையன் யாருங்க?

“என்பையன் தான்” சார்.. ரெண்டு பேருக்கும் சேர்த்து இங்கே அட்மிஷன் போட்டுக் கொள்ளுங்கள் அம்மா.

இல்ல சார்..

பெரியவன் டென்த் முடிச்சுட்டான். தமிழ்ல அவன் பெயரை எழுதத்தெரியாது..

சார்..

“நான் வட்டிக்கு முப்பது லட்சம் வாங்கி பீஸ்கட்டினேன்.

“ஒரு பிரயோஜனமும் இல்லைங்க”..

கண்ணீர் அவளை அறியாமலேயே வந்தது.

“தாரை தாரையாக”

அதாம்மா பாஸ் பண்ணிட்டான் இல்ல.

“ஜஸ்ட் பாஸ்” எடுத்து..

பாஸ் பண்ணி என்னதான் சார்செய்ய..“

ஒரு பேங்க்ல போயி ஒரு ஃபாம் பில்லப் பண்றது ஒன்னும் தெரியாம படிச்சு என்ன பண்ண போறான்” சொல்லுங்க சார்.

“இங்க அட்மிஷன் போடும் போது உங்க பையன நல்லமார்க் எடுக்க வைக்கிறதும் இங்கிலீஷ்ல பேச படிக்க வைக்கிறது எங்களோட கடமைன்னு இங்க இருக்குற டீச்சர் எல்லாம் வாக்கு கொடுத்தாங்க” ஒரு எழவும், மண்ணாங்கட்டியும் அவன் மண்டையில ஒன்னும் இல்ல…

“தமிழ் கூட விடுங்க”

சார்.. இங்கிலீஷ் மீடியம் தான் படிச்சான்.

இங்கிலீஷ் கூட வாசிக்க தெரியல. சார்.. அவள் கண்ணில் இருந்து இன்னும் கண்ணீர் திவலைகள் டேபிள் மீது சிதறின.

இங்கே பாருங்கம்மா..

இங்கு இருக்கிற டீச்சர் எல்லாம் நல்லாத்தான் சொல்லி தராங்க அவங்க மேலயும் குற்றம்சொல்லமுடியாது.

உங்க பையன் மேல குற்றம் சொல்வதா?

வண்டியிலே இருக்கிற நாலு டயர்களை கழட்டி மாட்டுனா சரியா மாட்டிருவான்

ஆனா என் படிப்புல மேல வரதுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் லேட் ஆகுங்க.. பிரின்ஸ்பல் அம்மாவிடம் சொல்ல.. சரிங்க

சார் விடுங்க. “டி.சி.மட்டும் கொடுங்க “இவ்வளவு பணம் செலவழித்து படிக்க வைப்பதற்கு கவர்மெண்ட் ஸ்கூல்ல படிச்சிட்டு போறான்”

சரிங்கமா..

“வெளியே கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணுங்க”

தனது டேபிள் இருக்கும் டெலிபோனில் இருந்து ஆபீஸ் ரூமுக்கு பிரின்ஸ்பல் கால்செய்தார்

.சொல்லுங்க …சார்ன்னு இழுத்தாள்…ரம்யா ப்ளீஸ் முழுசா கட்டியாச்சா!

வேற எதுவும் தொகை இருக்குதான்னு பார்த்துட்டு டி.சி.கொடுக்கணும் புரிஞ்சதுங்களா!

சரிங்க சார்.. இந்த அம்மா எழுந்து உள்ளே வர..

“வெயிட் பண்ணுங்கம்மா“

என்ன அவசரம் அதுக்குள்ள! ரம்யா சொன்னாள்.

தலையை கவிழ்ந்து படி ரங்கம்மாளும்,அவளுடன் வந்த தனது மகனை மடியில் வைத்தவறே.. ரொம்ப நேரம் வரை உட்கார்ந்து இருந்தாள்.

ஓவியன் மாடியில் இருந்து இருவரையும் பார்த்துக் கொண்டேஇருந்தான்.



–கோம்பை மா.மணிகண்டன்.

சிவரஞ்சனியும் அவனை காதலித்தாள்.​

தீபாவளி அன்று எல்லோரும் என்ன செய்து கொண்டு இருப்பார்கள் .பட்டாசு வெடித்து, புதுத் துணிகள் உடுத்தி சந்தோசமாக இருப்பார்கள். ஒவ்வொரு வீடுகளில் கறி எடுத்து சமைத்து குழந்தை குட்டிகளோடு மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பபார்கள்.தீபாவளி அன்று சிவமணி என்று விடியற்காலையில் அஞ்சு மணிக்கு எல்லாம் மூணாறு பேருந்து ஏறி விட்டான். சிவமணி எதற்காக ஏறினான்,என்பது அவனுக்கு மட்டுமே தெரிந்த ஒன்று. இரவு முழுவதும் சிவமணி தூங்கவில்லை. ஏனென்றால் சிவரஞ்சனிடம் இருந்து அப்படி ஒரு பதிலை அவன் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. ஒரே முடிவாகிவிட்டது. அவளை நேரில் சென்று பார்க்க வேண்டும் என்று சிவரஞ்சனி என்ன சொல்லி இருப்பாள். சிவமணி மூணாறு சென்றால் தான் தெரியும். விடியற்காலை மூணு மணிக்கு எல்லாம் எழுந்து குளித்துவிட்டு தனக்கு பிடித்தமான சட்டைக்கு தகுந்தாற் போல் பேண்ட் அணிந்து கொண்டு பல்லடம் பேருந்து நிலையத்தில் உடுமலை பேருந்துக்காக காத்திருந்தான்.மக்கள் நடமாட்டம் அவ்வளவாக இல்லை. பேருந்து நிலையத்தின் மஞ்சள் நிற விளக்கின் ஒளி பிரகாசமாய் பேருந்தை பிரவேசித்துக் கொண்டிருக்கிறது.கோயம்புத்தூரில் இருந்து மதுரை செல்லும் பேருந்துகள் பத்து நிமிடங்களுக்கு ஒவ்வொரு முறை வந்து கொண்டிருக்கின்றன. பொள்ளாச்சி பேருந்தும் அடிக்கடி வந்து போகின்றன. ஆனால் உடுமலை பேருந்து வரவே இல்லை. உடுமலை சென்றால் தான் மூணாறு செல்ல அங்கிருந்து பேருந்து ஏற முடியும். சிவமணி தன் கையில் கட்டி இருக்கும் கருப்பு நிற கை கடிகாரத்தை அடிக்கடி பார்த்துக் கொள்கிறான். தனது பாக்கெட்டில் இருக்கும் செல்போனை எடுத்து வாட்ஸ் அப் பக்கம் சென்று நொண்டி கொண்டு நின்று கொண்டிருக்கிறான். சரியாக நாலு மணிக்கு உடுமலை பேருந்து வரும் என்று ஆட்டோக்காரர்கள் சொல்ல பேருந்து நிலையத்தில் காத்திருந்தான். பேருந்து வந்தவுடன் பேருந்தில் ஏறி பின்செட்டில் அமர்ந்து கொண்டான்.. கிட்டத்தட்ட ஆறு மாதங்கள் சிவரஞ்சினியுடன் பேசிக் கொண்டிருக்கிறான். முன்னாடியே சொல்லி இருக்க வேண்டியதுதானே ஏன் ! இவ்வளவு நாள் கழித்து இந்த பதிலை சொல்கிறாள் என்று சிவமணி நினைத்துக் கொண்டே வந்தான். கண்டக்டரிடம் உடுமலை செல்ல எவ்வளவு நேரமாகும் என்று கேட்க ஒரு மணி நேரத்தில் சென்று விடும் என்று அவர் சொன்னார். பொழுது விடியும் சமயம். அஞ்சு முப்பதுக்கு மணிக்கு சிவமணி உடுமலை வந்து விட்டான். அவளை பார்த்தே தீர வேண்டும் என்று ஒரே முடிவு தான். சிவமணிக்கு முப்பது வயது . இது நாள் வரை மூணாறு சென்றதில்லை முதன்முதலாக சிவரஞ்சனிக்காக மூணாறு செல்கிறான். பேருந்தில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டான். பத்து நிமிடத்திற்கு பின் பேருந்து குறிஞ்சிக்கோட்டையை தாண்டி சென்று கொண்டிருக்க உயரமான மலைகள் தெரிய ஆரம்பித்தன….. மூணாறு சென்று அவள் இருக்கும் இடத்தை எப்படி கண்டுபிடிப்பது என்ற ஒரே யோசனை இன்னைக்கு வேற ஞாயிற்றுக்கிழமை விடுமுறை என்ன செய்வது. ஏது! செய்வது என்ற ஒரே யோசனையில் அமைதியாக யோசித்தான். யோசித்துக் கொண்டே இருந்தான். ஏற்கனவே அவள் அனுப்பிய முகவரி அவனிடம் பத்திரமாக இருந்தது, அது அவன் தம்பி வேலை செய்யும் கம்பெனி முகவரி. எது எப்படிவேண்டுமானலும் இருக்கட்டும். மூணாறு சென்று பார்த்துக் கொள்ளலாம் ,இன்று எப்படியாவது அவளை பார்த்தே தீர வேண்டும். என்ற ஒரே நம்பிக்கை தான்..உயரமான மலைகள்.மலைகளை சூழ்ந்து

உயரமான நெடிய மரங்கள்.. பேருந்து சின்னாறு தாண்டி சென்று கொண்டிருக்க…சிவரஞ்சனி கிட்டத்தட்ட பத்து மாதங்களாக சிவமணியுடன் பேசிக் கொண்டிருக்கிறாள். விடுமுறைக்கு ஊருக்கு செல்லும் முன்பு அவனை வர சொல்லி பார்த்து விட்டு தான் செல்வாள். மூன்று மாதங்களாக விடுமுறைக்கு ஊருக்கு செல்லும் முன் அவள் ஏதோ ஒரு காரணத்தை சொல்லி ஒதுக்கி கொண்டே வந்தாள்.சிவரஞ்சனி. கேரளாவில் விக்டோரியா கல்லூரியில் முதுகலைத் தமிழ் இரண்டமாண்டு படித்து வருகிறாள்.

விடுமுறைக்கு வரும் போதெல்லாம் இருவரும்அடிக்கடி சந்தித்துக் கொள்வார்கள். பொள்ளாச்சியில் அவளுக்காக காத்திருப்பான் சிவமணி. ஒரு நாள் அப்படி காத்திருக்கும் பொழுது அவள் பேருந்தை விட்டு இறங்கியவுடன் நேராக ஜவுளி கடைக்கு சென்று அவளுக்கு அழகிய ,அவளுக்கு பிடித்த நேரத்தில் சேலை எடுத்துக் கொடுத்தான். மறுநாளே அந்த சேலையை கட்டி சிவமணிக்கு போட்டோ அனுப்பினாள். போட்டோவை பார்த்து அழகா இருக்க ஐ லவ் யூ என்றான்.

சிவரஞ்சினியும் பதிலுக்கு என்ற பதிலை வாட்ஸ் அப்பில் அனுப்பினாள்.

மலைகளுக்கிடையே பேருந்து சென்று கொண்டே இருக்கிறது. சிவமணிக்கு மூணாறு போய் எப்படி அவளை கண்டுபிடிப்பது என்ற ஒரே ஓசனையில் பேருந்தில் அமர்ந்திருந்தான்.

அவளிடம் போய் என்ன சொல்வது! எப்படி பார்ப்பது !அவளை வீட்டில் பார்த்ததுமே எப்படி பேசுவது !என்ன பேசுவது !அவள் வீட்டில் அனைவருமே இருப்பார்கள். என்ற பயம் வேற சிவமணிக்கு உறுத்திக் கொண்டே இருந்தது. என்ன ஆனாலும் சரி அவளை பார்த்து விட வேண்டும் என்ற ஒரே குறிக்கோளுடன் தான் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறான் சிவமணி.சிவமணியிடம் சிவரஞ்சனி அவருடைய பழைய வாழ்க்கையின் கதைகளை சொல்லியும் இருக்கிறாள். இருந்தாலும் பரவாயில்லை நான் உன்னை ஏற்றுக் கொள்கிறேன் என்று மனப்பூர்வமாக உறுதியளித்தான் சிவமணி.

நாலு பக்கமும் உயர்ந்த மலைகளுக்கு இடையே பேருந்து நின்றது. பக்கத்தில் இருந்தவரிடம் இதுதான் மூணாற என்று கேட்டான். பதிலுக்கு அவர் ஆமா இதுதான் என்றார். பேருந்தை விட்டு இறங்கி சுற்றிலும் முற்றிலும் பார்த்தான். இவள் அனுப்பிய முகவரியை செல்போனில் படம் பிடித்து வைத்திருந்தான். நேராக ஆட்டோக்காரர்களிடம் சென்று முகவரியை காண்பித்து இது எங்க இருக்கு என்று கேட்டான் சிவமணி.

ஆட்டோக்காரர் வயது சற்று குறைந்தவர் அதனால் முகவரி சரியாக தெரியவில்லை பக்கத்தில் இருந்த ஆட்டோக்காரருடன் கேட்க அவர் அவனுக்கு புரியிற மாதிரி பதிலும் சொன்னார். சாலை ஓரத்தில் கார்கள் தென் பட்டன அவை சுற்றுலா பயணிகளுக்கான வாகனம் என்பது தூரத்தில் இருந்து பார்க்கும் போதே சிவமணிக்கு தெரிந்தது. ஆட்டோக்காரரிடம் எவ்வளவு என்று கேட்டான் சிவமணி. இருபது ரூபாய் பதிலை சொல்ல ஆட்டோக்காரர் சரி என்றான் சிவமணி. ஏறுங்கனே என்றான் ஆட்டோக்காரர் ஆட்டோவில் ஏறி அமர்ந்தான் .அங்கு ஒரு டீ டெலிவிஷன் இருக்குது அங்க வந்து பெரும்பாலும் ஊனமுற்றவர்கள் தான் வேலை செய்றாங்க அவங்க தங்கறதுக்கு அங்கே பக்கத்துல இடம் இல்ல வேறொரு பக்கத்தில் இடம் இருக்குது சொல்லி கொண்டு வந்தான் ஆட்டோகாரன். சிவமணிக்கு ஒண்ணுமே புரியவில்லை! சரி என்ன ஆனாலும் போங்க பார்க்கலாம் என்று ஒரு முடிவு தான் இருந்தான்.

அண்ணே இன்னொன்னு டி டெலிவிஷன் இருக்குது. எங்க போலாம்னு நீங்க சொல்ற இடம்அதுவாகதான் இருக்கும் என்று சொன்னான் ஆட்டோக்காரன்.

ஆட்டோவை திருப்பிஅந்த இடத்திற்கு ஓட்டினான் ஆட்டோக்காரன்.

அண்ணே நீங்க தமிழ்நாடா என்றான் ஆட்டோக்காரன்.ஆமா என்றான் சிவமணி.

எந்த ஊரு அண்ணே..

நான் மதுரப்பா என்றான் சிவமணி.

ஆட்டோ சென்று கொண்டே இருந்தது டீ டெலிவிஷன் கம்பெனியில் இறங்கி வாட்ச்மேனிடம் கேட்டுப் பார்க்கலாம் அண்ணே என்று ஆட்டோவைவிட்டு இருவரும் இறங்கினார்கள். சிவமணி நேராக வாட்ச்மேனிடம் முகவரியை காண்பித்தான்.

இது பிரகாஷ் வீடு தானே இங்கே தான் அவர் சேலரி அக்கவுண்ட்ல வேலை பாக்குறாரு அந்த தெரியுது பாருங்க மேல மல அதுல இருந்து இரண்டாவது வீடு.

வேணுமுன்னா ஆபீஸ்ல அவரு போன் நம்பர் கேட்டு வாங்கிக்கோங்க என்று சொன்னார் வாட்ச்மேன். சிவமணி வேண்டாம் சார் நான் நேர்ல போய் பாத்துக்குறேன் என்றான்.

சிவமணி செல்போனில் படம் பிடித்து உயர்ந்த மலைகள் சிவரஞ்சனிக்கு அனுப்பினான் . அவள் வாட்ஸ் அப்பை பார்த்துவிட்டு my husband come in my come சிவமணிக்கு அனுப்பினாள். சிவரஞ்சனிடம் இருந்து இப்படி ஒரு பதிலை சிவமணி எதிர்பார்க்கவே இல்லை. ஆட்டோ மேல மல பக்கத்தில் போய் நின்றது. இங்கு பிரகாஷ் வீடு என்று கேட்டான் வெளியே இருந்த வீட்டுக்காரரிடம் சிவமணி. ஓ அதுவா வேலை இரண்டாவது வீடு என்று சொன்னார் அந்த வீட்டுக்காரர்.

ஆட்டோக்காரனிடம் இருபது ரூபாய் எடுத்து நீட்டினான் சிவமணி. உன்னைய ரொம்ப தூரம் அண்ணே.. நூறு ரூபா குடுங்க அட்ரஸ் ரொம்ப கஷ்டப்பட்டு கண்டுபிடிச்சி இருக்கு. என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை .தனது சட்டை பாக்கெட்டில் இருந்த நூறு ரூபாயை எடுத்து ஆட்டோக்காரனிடம் நீட்டினான்.

பிரகாஷ் என்ற பெயரை சொன்னால் இரண்டு மூன்று பேர் வீட்டுக்காரர்கள் பெயர் அதுவாக இருக்கும் என்று நினைத்தான் சிவமணி. அதனால் சிவரஞ்சனியின் அப்பா பெயரையும் அம்மா பெயரையும் சொன்னவுடன் வீட்டைத் தெளிவாக சொன்னார்கள் பக்கத்தில் இருந்தவர்கள்.கதவைத் தட்டினான் சிவமணி. இரண்டு மூணு முறை தட்டினான் .

தகரம் போட்டோ வீடு .வெளியில் ஒரு பப்பி நாய் ஒன்று ஓடிக்கொண்டு கத்தி கொண்டு இருந்தது. வீடு தாழிட்டு இருந்தது. வாசற்படியில் செருப்பல்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. வாசலுக்கு முன் ரோஜா செடிகள் ,தேயிலை செடிகள் ,டேலியா பூ செடிகள் வளர்ந்து பூக்களோடு பூவாக நிமிர்ந்து நின்று பசுமையாக இருந்தது.சிவமணி கதவை தட்டி கொண்டே இருந்தான். இருந்து பதினைந்து வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு இளைஞன் கதவை திறந்தான்.

யாரு? என்று கேட்டான் அந்த இளைஞன்.

சிவரஞ்சனி இருக்காங்களா என்றான் சிவமணி.

அவன் மேலேயும் கீழேயும் சிவமணியை பார்த்தான்.

அதான்பா சிவரஞ்சனி கூட பனிமலரும், கவி மலரும் ரெண்டு பேர் இருக்காங்க..

அவங்க குழந்தைங்க என்றான் சிவமணி.

இல்ல மாதிரி பதிலே சொன்னான் அந்த இளைஞன்.வீட்டிற்கு

உள்ளே போய் திரும்பி வந்தான் இளைஞன்.

சிறிது நேரத்தில் சிவரஞ்சனி வெளியே வந்தாள். வாங்க வாங்க.. என்றால் சிவமணியை பார்த்து

அவளுக்கு பிடித்தமான பிங்க் கலர் நைட்டியுடன் இருந்தாள். காலில் அதே கலரில் நகத்துக்கு நக பாலிஷ் தீட்டு இருந்தாள். தெரிந்துவிட்டு இறங்கி நேராக பேக்கரிக்கு சென்று வாங்கிய ஸ்வீட் டை சிவரஞ்சனியின் மகளான பணிமலரிடம் தீபாவளி நல்வாழ்த்துகள் என்று சொல்லி கொடுத்தான்.

பனி மலரும் வாங்கிக்கொண்டு சிவமணியே பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள். வா என்று கூப்பிட்டான் சிவமணி அவள் சிவமணியை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். சிவரஞ்சனி பயப்படுற கொஞ்சம் என்று சொன்னாள்.

எங்க அக்கா என்றான் சிவமணி.

பனிமலர் பதில் சொல்ல வில்லை.

சிவரஞ்சனி இருக்கா என்றாள்.பனிமலர் அஞ்சாம் வகுப்பும், கவிமலர் ஆறாம் வகுப்பும் மூணாறில் உள்ள தனியார் பள்ளியில் தமிழ் மீடியத்தில் படிக்கிறார்கள்.

சிவமணி வீட்டை சுற்றி சுற்றி பார்த்தான். இரண்டு பெட்ரூம் .ஒரு பெரிய கிச்சன் ரூம்.பேசிக்கொண்டு இருக்கும்போது சிவரஞ்சனி அம்மா உள்ளே இருந்து வர..அம்மா இவரு..

ஈரோடுல வேலை பாக்குறாரு பூம்பாறை வரை வந்தாரா அதுதான் பாத்துட்டு போலாம்னு வந்திருக்கிறார் என்று அம்மாவிடம் சிவரஞ்சனி கூற சரி சரி … டீ ஏதும் போட்டு கொடு என்று சொல்லிக் கொண்டு கட்டைப்பை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே …நீயும் வந்துரு என்று சொல்லிவிட்டு வேக வேகமாக நடக்க தொடங்கினாள். சிவரஞ்சனி அம்மா.பிரகாஷ் அவரது மனைவியும் இப்பொழுதுதான் எழுந்து வந்திருந்தார்கள்.

இது அண்ணா இது அண்ணனோட மனைவி சிவமணியை பார்த்து சிவரஞ்சனி சொன்னாள்.

பிரகாஷ் சிவமணிக்கு எதிராக உட்கார்ந்தார்.

எந்த கிளாஸ் எடுக்குறீங்க என்று கேட்டார் பிரகாஷ். லெவன்த் ,டூவத் என்றான் சிவமணி.

சிவரஞ்சனி டீயும், தட்டில் பணியாரமும் போட்டுக் கொண்டு வந்தாள்.

கொடுத்துவிட்டு ரூமுக்கு சென்று விட்டாள்.

பத்து நிமிடத்தில் சாப்பிட்டு முடித்து விட்டான் சிவமணி. சரி நான் கிளம்புறேன் என்றான் சிவமணி.

கிளம்பும் முன் இருவரையும் பார்த்து கையெடுத்து கும்பிட்டு சரி நான் கிளம்புறேன்.. சொல்லி பணி மலருக்கும், கவி மலருக்கும் பாய் பாய்…என்று கையை காட்டினான். சிவரஞ்சனி சிவமணியே பார்த்துக்கொண்டு நின்றாள்.

தனது ரூமுக்கு சென்று சிவ மணி எடுத்துக் கொடுத்த, சேலகளை எடுத்துப் பார்த்தாள்.

சிவரஞ்சனி அறியாமலே கண்ணீர் துளிகள் சேலையை நனைத்திருந்தன.

— கோம்பை மா.மணிகண்டன்.

நல்லாயிருக்கியா..? கோவிலில் தீபம் ஏற்றிக்கொண்டிருந்த செல்வியின் பின்புறமாக நின்றபடி கேட்டான் செழியன்.

தனக்குப் பின்புறமாக கேட்ட குரலை உடனடியாக அடையாளம் கண்டு கொண்ட செல்வியின் கைகள் தானாக நடுங்க ஆரம்பித்தது முகத்தில் அரும்பரும்பாக வேர்த்துக்கொட்ட உணர்ச்சியின் பிடியில் உதடு துடிக்க கண்களில் நீர் நிறைந்தது திரும்பி கேள்வி கேட்டவனின் சட்டையை கொத்தாக பற்றி இன்னும் உனக்கு என்ன வேண்டும் என கத்தத் தோன்றியது. இருக்கும் சூழல் அறிந்து அதை உடனடியாக மாற்றிக்கொண்டாள். கோபத்தில் அவனை ஏதாவது பேசி காயப்படுத்தி விடுவோமோ என்ற பயத்தில் வேகமாக தீபம் போடும் இடத்தை விட்டு நகர்ந்து கோயிலை சுற்ற ஆரம்பித்தாள்.

பின்னோடு நடந்த செழியனும் சாமி கும்பிடுவது போல அவளை தொடர்ந்த படியே என் முகத்தை கூட திரும்பிப் பார்க்க மாட்டியா செல்வி அந்த அளவிற்கு நீ என்னை வெறுத்துட்டியா என்று கேட்க. திரும்பி அவனின் முகத்தை நேருக்கு நேராக பார்த்தவளுக்கு வார்த்தை துளியும் வரவில்லை அதற்கு பதிலாக கண்களில் இருந்து நீர் தாரைதாரையாக கொட்டியது. எப்படி மறப்பாள் செழிகளையும் அவன் அவளுக்கு செய்த துரோகத்தையும். பெரியதாக அப்படி என்ன பாவம் செய்தாளாம்.. அவளுக்கு மட்டும் ஏன் இந்த தண்டனை..?

உறவினன் என்ற முறையில் செழியனை காதலித்தாள்..அவளது காதலுக்கு எந்த எதிர்ப்பும் இருக்காது என நம்பி அவளது மனதையும் அவனிடத்தில் பறிகொடுத்தாள் அதைத்தவிர வேறு எந்தவொரு தவறையும் செய்யவில்லை. அதற்கு காலம் கொடுத்த கொடிய தண்டனை.. குடும்பத்தார் செய்து வைத்த நிரஞ்சனோடது மனம் ஒன்றி வாழ்வும் முடியாமல் பிரிந்து வரவும் முடியாமல் கடந்த பத்து ஆண்டுகளாக தவிக்கிறாள்.

தன் வாழ்க்கையில் என்ன நடக்கிறது என்று உணரும் முன்பே இரு குழந்தைகள் வேறு என்ன சொல்லியும் அவளுக்கு அவளே ஆறுதல் கூற முடியா நிலை.. சகித்துக் கொண்டு வாழ ஆரம்பித்து விட்டாள். திருமணம் முடிந்து ஊரை விட்டு சென்றவள் பத்து ஆண்டுகள் கழித்து இப்பொழுது தான் வந்திருக்கிறாள்.

வருடம் தவறாமல் அவளுடைய அண்ணன் பரசுராம் திருவிழாவிற்கு நேரில் வந்து அழைப்பதுண்டு செழியனை காண பயந்தவள் ஊர் வர மறுத்து விடுவாள். ஊரைப் பொறுத்த வரைக்கும் செழியனுக்காக செல்வியை பேசினார்கள் ஆனால் செல்விக்கு செழியனை பிடிக்கவில்லை அதனால் அத் திருமணம் நின்று விட்டது இதுதான் தெரியும். ஆனால் இரு குடும்பம் மட்டுமே அறிந்த உண்மையும் ஒன்று உள்ளது.

இருவருமே ஆங்காங்கே திருட்டுத்தனமாக சந்தித்துக்கொள்வது காதில் விழவுமே செல்வியின் அண்ணன் பொங்கி விட்டான். தாய் இல்லாத பிள்ளைன்னு உன்னை செல்லம் கொடுத்து வளர்த்தது இப்படி நம்ம குடும்பத்தோட பேயரை கெடுக்கறதுக்கு தானா..?. நல்லா கேட்டுக்கோ செழியன் எந்த வகையிலும் உனக்கு சரியானவன் கிடையாது என்று தங்கையை கண்டித்தவன் அத்தோடு தனது சித்தப்பா வீட்டிற்கு அவளை அனுப்பியும் வைத்து விட்டான்.

அழுது கரைந்தவள் சித்தியிடம்.. எனக்கு ஒரு அம்மா இருந்திருந்தா என் மனசு புரிஞ்சுக்காம இப்படி ஊர் கடத்தி இருப்பாங்களா..? நாளைக்கு உங்க பொண்ணு இப்படி யாரையாவது ஆசைப்படறேன்னு சொன்னா இப்படித்தான் வீட்டை விட்டு எங்காவது கொண்டு போய் விடுவீங்களா..? அவர் நம்ம சொந்தம் ஒரே ஊரு என்கிற தைரியத்தில் தான் காதலித்தேன் நீங்கெல்லாம் ஒத்துப்பீங்கன்னு நம்பினேன்..ஆனா எல்லாரும் என்னை ஏமாத்திட்டீங்க. என்ன மிரட்டி கட்டாயப்படுத்தி வேற ஒருத்தனுக்கு கல்யாணம் பண்ணி வச்சு என்ன சாதிக்க போறீங்க என பலவாறாக பேசி சித்தியின் மனதை மாற்றி சித்தப்பாவிடம் பேச வைத்து ஒரு வழியாக அண்ணனிடமும் சம்மதம் பெற்றுவிட்டாள்.

செல்வியின் தந்தை தாயார் இறந்ததிலிருந்து மதுவிற்கு அடிமையாகி விட்டதால் வீட்டில் நடக்கும் எந்த ஒரு விஷயத்திற்கும் அவரிடம் எதுவும் கேட்டுக் கொள்வதில்லை அதனால் முடிவு பரசுராமன் கைக்கே வந்தது. தங்கையை பற்றி யோசித்துப் பார்த்தவன் அவள் ஆசைப்பட்டவனுக்கே கட்டி வைத்து விடலாம் என மனசு மாறி செழியனிடம் முறையாக பெண் பார்க்க வரும்படி தூது அனுப்பி விட்டான்.

செழியனுக்கு செல்வியின் அண்ணனின் மனம் மாற்றம் சந்தோஷத்தை கொடுத்தாலும் விஷயத்தை தாயிடம் கூற மிகவும் பயந்தான். பரசுராமிற்கு விஷயம் தெரிவதற்கு முன்பாகவே செழியனின் தாயாருக்கு இவர்களின் காதல் விஷயம் தெரிந்து விட்டது தெரிந்த நாள் முதலே வீட்டில் பிரச்சனை தான் எதற்கெடுத்தாலும் தற்கொலை செய்து கொள்வதாக மிரட்டிக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு ஏனோ ஆரம்பத்தில் இருந்தே பரசுராமின் குடும்பத்தை சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை செழியனின் அத்தை மகள் ஓருத்தியை ஏற்கனவே அவனுக்காக பேசி வைத்திருக்கிறார் அதுவும் ஒரு காரணம். இப்படி இருக்கையில் தாயிடம் எப்படி விஷயத்தை கூறுவது என திணறியவன் ஓருவழியாக தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு செல்வியை தான் திருமணம் செய்வேன் என கூறிவிட்டான்.

அவன் எதிர்பார்த்தது போலவே அவனது தாயார் தற்கொலை செய்து கொள்வேன் என்ற ஆயுதத்தை கையில் எடுத்தார். பதிலுக்கு இவனும் செல்வியை மணம் முடிக்கவில்லை என்றால் நானும் தற்கொலை செய்து கொள்வேன் என்று பதிலுக்கு மிரட்ட சற்று பயந்தவர் திருமணத்திற்கு தலையசைக்கும் படி ஆயிற்று. ஆனாலும் மனதிற்குள் இத்திருமணத்தை எப்படியாவது தடுத்து விட வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவரது மனதிற்குள் குடி கொண்டிருந்தது. அதனால் முதலில் ஜாதகம் பார்க்க வேண்டும் என ஆரம்பித்தார்.

ஜாதகம் மிக அழகாக பொருந்திப் போக அவரால் அதைக் காரணம் காட்டி திருமணத்தை தடுக்க முடியவில்லை. அடுத்த கட்டமாக பெண் பார்க்கும் நிகழ்வு..அதில் எதையாவது காரணம் காட்டி நிறுத்தி விடலாம் என்று நினைத்தார்.அதிலும் படு தோல்வி. செல்வியை பலமுறை பார்த்திருக்கிறார் ஆனாலும் மணப்பெண் அலங்காரத்தில் பார்த்த பொழுது குறை கூற எதுவுமே இல்லை..கூடவே பரசுராமின் உபசரிப்பு வந்தவர்களை திருப்தி படுத்த செழியனின் தாயாரால் எதுவும் செய்ய முடியாத நிலை. அதற்கு அடுத்த அஸ்திவாரமாக வரதட்சனை என்னும் ஆயுதத்தை கையில் எடுத்தார்.

செழியனின் தாயார் கேட்ட வரதட்சணையை கண்டிப்பாக பரசுராமால் கொடுக்க முடியாது அப்படியே தங்கைக்காக அவன் கொடுக்க முன் வந்தாலும் கூட அவனது பரம்பரைச் சொத்துக்கள் அனைத்தையுமே விட்டுக் கொடுக்கும் படி இருக்கும் ஆனாலும் தங்கைக்காக அதையும் செய்ய முன்வந்தான். இப்படியாக திருமணப் பேச்சி பத்திரிகை, மண்டபம் என அடுத்த நகர்வுக்கு சென்றது. இந்த சமயத்தில் தான் செழியனுக்கு சிறிய அளவிலான விபத்து நேரிட்டது.இருசக்கர வாகனத்தில் வரும் பொழுது குறுக்கே நாய் ஒன்று வர அதன் மீது மோதாமல் இருக்க வண்டியை சைடாக திருப்ப அது தோல்வியில் முடிந்ததால் கீழே விழுந்திருந்தான். சிறிய அளவிலான காயம் தான் ஆனால் அதை அவனது தாயார் பெறிது படுத்தினார். ராசி இல்லாத பெண்ணை தன்னுடைய மகனுக்கு திருமணம் செய்து வைக்க பரசுராமன் திட்டம் தீட்டுவதாக நேரடியாகவே அவனிடம் கூறி சண்டையிட்டார் .

தங்கை மீது அபாண்டமாக பழி சுமத்துவதை தாங்கி கொள்ளாத பரசுராமன் திருப்பி அவனும் சில வார்த்தைகளை விட அது பெரிய பிரச்சனை ஆனது. முடிவில் திருமண பேச்சு அத்தோடு நின்றது. கூடவே செல்வி ராசி இல்லாத பெண் போல எல்லோருடைய மனதிலும் ஒரு மாயையை ஏற்படுத்த முயன்றார்.

இதில் கடும் கோபம் கொண்ட பரசுராமன் இனி நீங்களே என் தங்கையை மருமகளாக ஏற்றுக் கொள்வதற்கு முன் வந்தாலும் கூட நான் உங்கள் வீட்டிற்கு அனுப்ப முடியாது என உறுதியாக மறுத்துவிட்டான். இதில் அதிகமாக பாதிக்கப்பட்டது செல்வி தான். இந்த சிறு இடைவெளியை பயன்படுத்துக்கொண்ட செழியனின் தாயார் உடனடியாகவே மகனுக்கு ஏற்கனவே பார்த்து வைத்திருந்த பெண்ணோடு திருமணம் செய்து வைக்கும் ஏற்பாடுகளை மடமடவென செய்தார். இது செல்வியின் காதுகளுக்கு செல்ல மிகவும் துடித்து விட்டாள. அத்தோடு இல்லாமல் செழியனை தனிமையில் சந்தித்து எப்படியாவது தன்னை திருமணம் செய்து கொள்ளும் படி மன்றாடி பார்த்தான்.ஆனால் செழியன் பிடிவாதமாக மறுத்து விட்டான். அவனது தாயார் இதுவரை தற்கொலை செய்து கொள்வேன் என்று மட்டுமே மிரட்டிக் கொண்டிருந்தார் .

திருமணம் தடைப்பட்டவுடன் செழியன் தாயிடம் சென்று சண்டையிட அவரும் கோபத்தில் நிஜமாகவே வயலுக்கு தெளிக்க வாங்கி வைத்திருந்த பூச்சிக்கொல்லி மருந்தை எடுத்து குடிக்க போய்விட்டார். அவரை தடுப்பதற்குள் பெரும்பாடாகிவிட்டது. தாய்க்கு ஏற்கனவே பரசுராமின் குடும்பத்தை பிடிக்காது இப்பொழுது செல்வி ராசி இல்லாத பெண் என்று உறுதியாக நம்புவதால் மேற்கொண்டு அவனால் எதுவும் செய்ய முடியாத நிலை.. கூடவே அவனது இரு சகோதரிகளும் சேர்ந்து கொண்டனர்

திருமணம் பேசியதாலேயே தம்பிக்கு விபத்து நேர்ந்திருக்கிறது..தாய் தற்கொலை வரை சென்று விட்டார். மீறி அவளை தம்பிக்கு திருமணம் செய்து வைத்தால் இன்னும் என்னென்ன ஆகுமோ என மேலும் பயந்தனர். கூடவே செல்வியை திருமணம் செய்வதாக இருந்தால் தாங்கள் திருமணத்திற்கும் வரப்போவதில்லை அதன் பிறகு உன்னுடன் உறவு வைத்துக் கொள்ளப் போவதும் கிடையாது என்று உறுதிப்படக் கூறிவிட்டு சென்று விட்டனர்

செழியனுக்கு அவனது குடும்பம் மிக முக்கியம் செல்விக்காக அவனது தாயாரையும் சகோதரிகளையும் இழக்க விரும்பவில்லை. குடும்பமா இல்லை செல்வியா என்று வரும்பொழுது அவன் செல்வியை இழக்கத் துணிந்தான் அதனால் தான் செல்வி அவ்வளவு கெஞ்சியும் கூட அவனால் அவளுக்கு சாதகமான பதிலை கொடுக்க முடியவில்லை. செல்வியிடம் தன்னுடைய நிலைமையை கூறி சமாதானப்படுத்த முயன்றான்.

ஆனால் செல்வி அதை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை அதற்கு பதிலாக திருமணம் என்று நடந்தால் அது உன்னோடு மட்டும் தான் அப்படி இல்லை என்றால் யாரையும் திருமணம் செய்யப் போவதில்லை என்று உறுதிப்பட கூறிவிட்டுச் சென்றாள். அவ்வாறே அண்ணன் பார்க்கும் மாப்பிள்ளைகளையும் தட்டிக் கழித்தாள். செழியனும் அதே போலத்தான் அவனது அத்தை மகளை கட்டிக்கொள்ள மாட்டேன் என்று பிடிவாதமாக இருந்ததால் தாயாரால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை.

நான் செல்வியை திருமணம் செய்தால் தானே நீங்கள் தற்கொலை செய்து கொள்வீர்கள் நான் அவளை திருமணம் செய்யவில்லை ஆனால் வேறொரு பெண்ணை எனக்கு திருமணம் செய்து வைக்க முயற்சித்தால் நான் கண்டிப்பாக தற்கொலை செய்து கொள்வேன் என்று தாயாரை மிரட்டி வைத்திருந்ததால் திருமணம் பற்றி பேச பயந்தார். செழியன் மிரட்டி வைப்பதோடு நிறுத்திக் கொள்ளாமல் வீட்டிற்கு வருவதை நிறுத்திக் கொண்டான். தோட்டத்து வீட்டிலேயே தனியாக சமைத்து தனிமையில் வாழ ஆரம்பித்தான்.

சகோதரிகள் தந்தை என கெஞ்சி வீட்டுக்கு அழைத்து வந்தாலும் தாயின் கையால் சாப்பிட மறுத்தான். கடைசியாக செழியனின் தாயாரே மனம் வந்து திருமணத்திற்கு தலையசைக்கும் படி செய்து விட்டான். அவர் பரசுராமை சந்தித்து நிலைமையை கூறி இருவருக்கும் திருமணம் செய்து வைக்கும்படி கெஞ்சினார். இங்கே செல்வியும் அதே பிடிவாதத்தோடு இருக்க வேறு வழியில்லாமல் பரசுவும் ஒத்துக் கொண்டான். ஆனால் ஏற்கனவே பேசியது போல வரதட்சணை தரவேண்டும் என்ற கோரிக்கையையும் வைத்தார் செழியனின் தாயார். பேசியது தானே..நான் மறுக்காமல் செய்கிறேன் என பரசுவும் வாக்கு கொடுத்தான்.

திருமண நாள் நெருங்க நெருங்க பரசுவிற்கு பணம் கொடுத்து உதவுவதாக சொன்ன உறவினர்கள் நண்பர்கள் என ஒவ்வொருவராக காணாமல் போக ஆரம்பித்தார்கள் .ஒத்துக் கொண்டது போல வரதட்சனை கொடுக்க பணம் பற்றாக்குறையாக பரசுவின் பூர்வீக சொத்துக்களை விற்பதற்காக முயற்சித்துக் கொண்டிருந்தான். இந்த விஷயம் செல்விக்கு தெரியவும் மிகவும் அதிர்ச்சி அடைந்தாள். தன் அண்ணன் தனக்காக எல்லாவற்றையும் கொடுத்து விட்டால் அவனுடைய எதிர்கால வாழ்வு எப்படி இருக்கும். ஏற்கனவே தந்தை பொறுப்பில்லாதவர் அண்ணனுக்கு இன்னும் திருமணம் கூட ஆகவில்லை .

ஒன்றுமே இல்லாவிட்டால் எந்த பெண் அவரை கட்டிக்கொள்வாள் என வருத்தப்பட்டவள் அண்ணனிடமே நேரடியாக அதுபற்றி பேசினாள். நீ சின்ன பொண்ணு செல்வி இதெல்லாம் உனக்கு புரியாது பொண்ணுக்கு தாய்வீட்டில் சீர் செய்து அனுப்பறது காலம் காலமா நடக்கறது தான். அதுவுமில்லாமல் நான் யாருக்கு செய்யறேன் உனக்கு தானே இன்றைக்கு இல்லை என்றாலும் இன்னும் கொஞ்ச நாள் கழிச்சு இந்த சொத்துக்கள் எல்லாமே இரண்டா பிரியத்தான் போகுது இதில் உனக்கும் ஒரு பங்கு இருக்கத் தானே செய்யுது.

உன் பங்கோட சேர்ந்து இப்போ என்னோட பங்கையும் சேர்த்து கொடுக்கிறேன் அவ்வளவுதான். வேற ஒன்னும் இல்ல. நீ அங்க போய் சந்தோஷமா இருந்தா அதுவே இந்த அண்ணனுக்கு போதும் நீ இதுல எல்லாம் தலையிடாதே என தங்கையின் வாயை மேற்கொண்டு பேசவிடாமல் செய்தார். ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத செல்வி செழியனிடம் சென்று முறையிட்டாள்.

நீங்களாவது என் அண்ணன் கிட்ட சொல்லுங்க சொத்துக்கள் எதையும் விற்க வேண்டாம்னு. என்கிட்ட இருக்கிற நகைகளே போதும் அதுவும் இல்லாம என் கல்யாணத்துக்குன்னு கொஞ்சம் பணத்தையும் அண்ணா சேர்த்து வச்சிருக்காரு அதுக்குள்ளேயே நம்ம திருமணம் முடியட்டும் ப்ளீஸ் உங்க அம்மா கிட்ட எனக்காக பேசுங்க என கெஞ்சினாள்.

செழியனும் தாய் திருமணத்திற்கு சம்மதித்ததே பெரிய விஷயம் இதில் ஒன்றுமில்லாத வரதட்சணையை பற்றி பேசி அதை தடை செய்ய வேண்டாம் எதுவா இருந்தாலும் பின்னால் பார்த்துக் கொள்ளலாம் எனக் கூறினார். அதை ஏற்க செல்வவியின் மனம் ஒப்பதில்லை. கண்டிப்பாக இவளுக்கு சீதனமாக கொடுக்கும் நகை நட்டுக்களையோ இல்லை பொருட்களையோ அண்ணன் திருப்பி வாங்கிக் கொள்ளப் போவதில்லை அப்படி இருக்கும் பட்சத்தில் செழியன் எப்படி பின்னால் பார்த்துக் கொள்வான் என அவனிடம் மீண்டும் வாதாடினாள். ஆனால் செழியன் வரதட்சனை பற்றி தாயிடம் சென்று பேச மறுத்துவிட்டான்.

நான் தான் பாத்துக்கறேன்னு சொல்லறேன்ல நீ இதையெல்லாம் உன் தலைக்குள்ள வச்சிக்காம கல்யாண பொண்ணா லட்சணமா இரு என அறிவுறுத்தி அவளை வீட்டிற்கு அனுப்பி வைத்தான். கூடவே பரசுராமிற்கு ஏதாவது ஒரு வகையில் பண உதவி செய்ய முடியுமா எனவும் முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தான். ஆனால் இதை அறியாத செல்வி செழியனின் மீது சிறு கோபத்தோடு நீ தான் இருந்தாள்.

பரசுவின் அவசர தேவைக்கு யாருமே அவன் கேட்ட பணத்தை கொடுக்க முன் வரவில்லை அடிமாட்டு விலைக்கு தான் அவனுடைய நிலங்களை பேரம் பேசினர். அப்படியே நிலங்களைக் கொடுத்தாலும் கூட அவனுடைய தங்கையின் திருமணத்திற்கு அது போதாது. கடைசியாக திருமணத்திற்கான நாளும் நெருங்கி நெருங்கி விட்டது. ஆனால் அவனால் பேசியபடி தொகையை பிரட்ட முடியவில்லை. கடைசியாக செழியனின் தாயாரிடம் சிறிது காலம் அவகாசம் வேண்டும் என கேட்டான்.

அவரோ இது தான் சாக்கென்று அப்படி என்றால் திருமணமும் சிலகாலம் கழித்து செய்து வைக்கலாம் என கூறிவிட்டார்.

இதை பரசு செல்வியிடம் கூற செழியன் என்ன சொன்னாரு அண்ணா என்று மட்டும் கேட்டாள்.

அவர் பாவம் என்ன செய்வாரு அவங்க அம்மா பேசும்போது பக்கத்துல அமைதியா நின்னு வேடிக்கை பார்த்துட்டு இருந்தாரு.

ம்ம்.. என்றவள்.. சற்று நேர அமைதிக்கு பிறகு எனக்கு இந்த கல்யாணம் வேண்டாம் அண்ணா என்றாள்.

அதிர்ச்சியுற்ற பரசுராம் என்ன செல்வி உளர்றியா இந்த கல்யாணம் நடக்க எவ்வளவு பாடுபட்டு இருக்கோம் எத்தனை நாள் காத்திருந்த இப்போ எல்லாம் கூடி வர்ற நேரத்துல உனக்கு என்ன ஆச்சு என கோபப்பட்டான்.

கோபப்படாத அண்ணா யோசிச்சு தான் சொல்றேன் எனக்கு இந்த கல்யாணம் வேண்டாம்.. எப்போ செழியன் எங்க காதலுக்கு மரியாதை கொடுக்காம நான் கொண்டு போற வரதட்சணையை எதிர்பார்த்தாரோ அப்பவே எங்க காதல் செத்துப் போச்சு அது மட்டும் இல்லாம உன்னை இதுபோல ஒரு இக்கட்டில் தள்ளிட்டு நான் மட்டும் அங்க போய் எப்படி சந்தோஷமா இருக்க முடியும்.

உன்னால இந்த அவங்களுக்கு கொடுக்கிறதா சொன்ன பணத்தை கொடுக்க முடியாமல் போனா கடைசி வரைக்கும் செழியன் எனக்காக காத்திருப்பார் என்று நினைக்கிறாயா கண்டிப்பா அவர் காத்திருக்க மாட்டார். அப்படியே அவர் இருந்தாலும் அவங்க அம்மா அப்படி விட மாட்டாங்க. இன்னும் கொஞ்ச நாள் பாப்பாங்க அதுக்கப்புறம் பழையபடி அவருக்கு வேறு ஒரு பொண்ணோட திருமணம் பண்றதுக்கு முயற்சி செய்வாங்க. அப்போ மறுபடியும் நீ போய் அவங்ககிட்ட கெஞ்சி கிட்டு நிக்கனும். இது சரிவராது..விட்டிடு..எனக்கு செழியன் வேணாம்.

முடிவா தான் சொல்றியா என பரசு தங்கையிடம் தயங்கியபடியே கேட்டான். ஏனென்றால் அவனுக்கு ஆரம்பம் முதலே இத்திருமணத்தில் உடன்பாடு இல்லை. தங்கையை ராசி இல்லாதவன் என்று கூறியது. கூடவே செழியனுக்கு வேறொரு பெண்ணை திருமணத்திற்காக பேசியது. வரதட்சனைக்காக அவனது தாயார் திருமணத்தை தள்ளி வைத்தது என காரணங்கள் ஏராளம். செழியன் கூட திருமணம் தள்ளி போனதற்கு வருத்தம் கொள்ளாமல் திரிவது மேலும் கோபத்தை கொடுத்திருந்தது.

எதையும் தங்கைக்காக வெளியில் காட்டிக் கொள்ளாமல் இருந்தான் பரசு. இப்பொழுது செல்வியே திருமணம் வேண்டாம் என்று கூறவும் அவனும் யோசிக்கத் தொடங்கி விட்டான். தங்கைக்கு திருமணம் செய்து வைத்த பிறகு செழியனின் தாயார் ஏதாவது செய்தாலும் கூட மனைவியை காக்க இவன் எதுவும் செய்யாமல் விட்டுவிட்டால் என்ன செய்வது என்ற பயம் வேறு பரசுவிற்கு. அதனால் தங்கையின் அந்த ஒற்றை வார்த்தையே போதும் என முடிவெடுத்தான் மேற்க் கொண்டு எதுவும் பேசாமல் அவனுடைய வசதிக்கு ஏற்றது போல வெளியூர் மாப்பிள்ளையை உடனடியாக பார்த்து நிச்சயத்தை முடித்து விட்டான்.

இது செழியனின் குடும்பத்திற்கு மிகப்பெரிய அதிர்ச்சி என்றால் செழியனுக்கு ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையும் முடிந்து விட்டதாகவே எண்ணினான். சமீபகாலமாக பரசுவிற்காகத்தான் அவனும் அழைந்து கொண்டிருக்கிறான். எப்படியோ ஒரு வழியாக குறிப்பிட்ட தொகையை திரட்டியும் விட்டான். அதை பரசுவின் கையில் கொடுக்க வேண்டும் என்று தான் நேரம் காலம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் அதற்குள் பரசு முந்திக்கொண்டு அவனுடைய தங்கைக்கு வேறொரு மாப்பிள்ளை பார்த்து நிச்சயம் முடித்துக் கொள்ள அவனால் ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை.

செல்வியை பொறுத்தவரைக்கும் செழியன் அவர்களுடைய காதலுக்காக ஒரு துரும்பை கூட நகர்த்தி வைக்கவில்லை என்ற கோபம். செழியனுக்கு செல்வி தன்னையும் தன்னுடைய காதலையும் புரிந்து கொள்ளாமல் அவசரப்பட்டு விட்டதாக வருத்தம். இருவரின் நிலை இப்படி இருக்க பரசுவின் மீது கடுங்கோபத்தில் இருந்த செழியனின் தாய் அவளுக்கு கல்யாணம் பண்றதுக்கு முன்னாடி உனக்கு நான் கல்யாணம் பண்ணி காட்டுறேன் என்று ஏற்கனவே பேசி வைத்திருந்த அத்தை மகளை திருமணமும் செய்து வைத்துவிட்டார். செழியனால் தாயின் பேச்சை மீற முடியாத நிலை.

செல்வி உறுதியாக இருந்திருந்தால் அவனும் பதிலுக்கு தாயாரிடம்சண்டையிடலாம். செல்வியே அவனை விட்டுவிட்டு வேறொருவனை திருமணம் செய்ய துணிந்து விட்டதால் இவன் எப்படி தாயாரிடம் அவளுக்காக பேச முடியும் அதனால் மௌனமே பதிலாகக் கொடுக்க திருமணம் முடிந்து விட்டது. செழியனின் திருமணத்தையறிந்து செல்வி மிகவும் துடித்துவிட்டாள். எப்படியாவது தன்னிடம் வந்து செழியன் பேசுவான்.. அவளை சமாதானப்படுத்தி மீண்டும் நின்று போன திருமணத்தை நடத்திக் காட்டுவான் என்று எதிர்பார்த்து காத்திருந்தவளுக்கு இது மிகப்பெரிய பேரடி. செழியன் துரோகம் இழைத்து விட்டதாகவே அவனை வெறுத்தாள்.

அவள் மற்றொருவனை திருமணம் செய்து கொள்ள ஒத்துக் கொண்டது பின் சென்று விட்டது அவளுக்கு முன்பாக செழியன் திருமணம் செய்தது தான் மிகப்பெரிய துரோகமாக தெரிந்தது. பரசுவிற்கும் வேறுவிதமான குற்ற உணர்ச்சி‌.. தான் தங்கை விஷயத்தில் அவசரப்பட்டு விட்டோமோ என்று. செழியனின் தாயார் மீது இருந்த கோபத்தை செழியன் பக்கமாக திருப்பி அவனுடைய வாழ்க்கையை சீரழிந்து விட்டதாக மனதிற்குள் வேதனை கொண்டான்.

அதற்கும் ஓரு வலுவான காரணம் இருந்தது. அது என்னவென்றால் செல்விக்கு திருமணம் நிச்சயமாகிவிட்டது என்று தெரிந்த உடனேயே செழியன் பரசுவிடம் அவசரப்பட்டுடிங்க மச்சான். அவ தான் புரியாம உங்ககிட்ட வேற மாப்பிள்ளை பார்க்க சொன்னா உடனே நீங்களும் என்கிட்ட என்ன ஏதுன்னு விசாரிக்காம நிச்சயம் பண்ணிடுவீங்களா..அம்மா பேசினாங்க.. இனியும் பேசுவாங்க அதுக்காக நீங்க அவசரப்பட்டு இருக்கக் கூடாது. நான் பொறுமையா மௌனமா இல்லையா அந்த மௌனத்திற்கு பின்னாடி ஏதாவது ஒரு பெரிய காரணம் இருக்கும்னு ஏன் உங்களுக்கு தோன்றவில்லை. நேரடியா என்கிட்ட கேட்டு இருக்கலாமே ஏன் எல்லாத்துக்கும் மௌனமா இருக்கேன்னு. நான் உங்களுக்கு அந்த காரணத்தை புரிய வைத்திருப்பேன். சரி இனி உங்க கிட்ட பேசி எதுவும் மாறப் போறது இல்ல செல்வியே வேற ஒருத்தன திருமணம் செய்ய துணிஞ்சு பிறகு நான் பேசுறது முட்டாள்தனம் இனியாவது வாழ்க்கையில் ஒரு முடிவு எடுப்பதற்கு முன்னாடி கொஞ்சம் பொறுமையா யோசிச்சு பார்த்து முடிவு எடுங்கள் அதுதான் எல்லாருக்கும் நல்லது என்றபடி சென்று விட்டான்.

அத்தோடு அவனுக்கு திருமணம் முடிந்தது என்ற கசப்பான செய்தியும் வர.. மனதளவில் தளர்ந்து விட்டான் பரசு. அடுத்து தங்கையை சமாதானப்படுத்தி அவளுக்கும் மனமுடித்து வைத்தான். ஏனோ அதன் பிறகு செல்விக்கு சொந்த ஊர் வர அவ்வளவாக பிடிக்கவில்லை முதல் காரணம் அங்கேதான் செழியன் மனைவியுடன் குற்ற உணர்ச்சியே இல்லாமல் சந்தோஷமாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறான். மற்றொன்று அவனது தாயார் அவர் மட்டும் வரதட்சணை விஷயத்தில் பிடிவாதம் காட்டாமல் இருந்திருந்தால் அவளது மனம் போல வாழ்க்கை அமைந்திருக்கும்.

மூன்றாவது பரசு. இவள் தான் ஏதோ ஒரு கோபத்தில் செழியன் வேண்டாம் என்று கூறி விட்டாள். அதற்கு நல்ல அண்ணன் என்ன செய்ய வேண்டும் தங்கையை சமாதானப்படுத்தி அவளது மனதை மாற்றுவதை விட்டுவிட்டு உடனடியாக வேறொரு மாப்பிள்ளையை தேடிப்பிடித்து கட்டி வைத்து வெளியூருக்கு அனுப்பி விட்டான். எல்லோருமே சுயநலவாதிகள் பாதிக்கப்பட்டது அவள் மட்டுமே என்று எண்ணியதால் தான் பத்தாண்டு காலமாக ஊர் பக்கமே வராமல் இருந்தது.



இப்பொழுது நேர்த்திக்கடன்‌ ஓன்று இருப்பதாகவும் அதை செய்தே ஆகவேண்டும் என்று பரசு நடையாய் நடந்ததால் தான் சொந்த ஊருக்கு வந்திருக்கிறாள். ஆனாலும் யாரைப் பார்க்கக் கூடாது என்று நினைத்திருந்தாளோ அவனே கண் முன் வந்து நின்று என்னை அந்த அளவிற்கு வெறுத்துட்டியா என கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறான் என்ன பதில் கூறுவாள். ஆம் என்றா..?

போயிடு செழியா தயவுசெய்து என்னை பேச வைக்காத.. உன் மேல் எனக்கு கோபம் என்கிறத விட வெறுப்பு தான் அதிகமா இருக்கு.உன் முகத்தை பார்த்தாலே அருவெறுப்பா இருக்கு .. உன்னை பார்க்க பிடிக்காம தான் இத்தனை வருஷமா இந்த பக்கமே வராம இருந்தேன்..இப்போவும் ஏன் வந்தேன்னு ஃபீல் பண்ண வைக்காத.

நல்லா பேச கத்துகிட்ட செல்வி..இந்த கோபம் எதற்காக..? உன்கிட்ட இருக்கற குற்ற உணர்ச்சியை போக்கிக்கவா..?

ஓஹோ..கதை இப்படி போகுதா..?உன் தப்பை மறைக்க பழியை என்மேல போடற இல்லையா செழியா.

என் தப்பு என்ன செல்வி.நீயும் உன் அண்ணனும் கொஞ்சம் அமைதியா இருந்திருந்தா எல்லாத்தையும் சரி செய்திருப்பேன் ரெண்டு பேரும் அவசரப்பட்டுட்டீங்க.

சரி நாங்க அவசரப்பட்டு விட்டோம்ன்னே வச்சுக்கலாம் ஆனா நீ என்ன பண்ணி இருக்கணும் என்னை வந்து பார்த்திருக்கணும் சமாதானப்படுத்தி இருக்கணும்..உன் அம்மா வாயை மூடியிருக்கனும் எதையாவது செஞ்சியா நீ.?

ஏன் செய்யணும் செல்வி ..?எப்போ என் இடத்துல இன்னொருத்தனை வச்சு பார்த்தியோ அதன் பிறகு உனக்கும் எனக்கும் என்ன இருக்கு உன்னோட அவசர புத்தியால இன்னைக்கு வாழ்க்கையை தொலைச்சிட்டு.. என்றவன் அதெல்லாம் சொன்ன உனக்கு புரியாது.. உன்ன பார்த்ததும் ஒரு நிமிஷத்துல எல்லாத்தையும் மறந்துட்டேன் நீயாவது சந்தோஷமா இருக்கற என்கிற சின்ன ஆறுதல் எனக்கு போதும். திருவிழாவை நல்லபடியாக கொண்டாடிட்டு ஊர் போய் சேர் இங்க என்னை பார்த்ததையோ நான் உன்னோட பேசியதையோ மனசுல வச்சுக்காத என்றபடி வெடு வெடுவென சென்று விட்டான்.

செல்விக்கு எதுவுமே புரியவில்லை என்ன சொல்லிட்டு போறான்..?அப்போ நான் தான் அவசரப்பட்டேனா..? இவன் எதுவுமே செய்யலியா..? அவன் அம்மா பேச்சை கேட்டுகிட்டு நின்னது நானா இல்ல அவனா என அவளுக்கு அவளாக கோபமாக கேட்டுக்கொண்டாள் அப்பொழுது பரமுவின் மனைவி செல்வி இங்க என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருக்க எனக்கேட்டவர் செல்வியின் பார்வை சென்ற இடத்தை அவரும் பார்த்தார்.

ஓஓ.. செழியன் வந்தானா என்ன பேசினான்..? சூதுவாது இல்லாமல் கேட்டார்.

அண்ணி அது.

பாவம் செல்வி தெரிஞ்சோ தெரியாமலோ உன்னை பொண்ணு கேட்டிருக்கான்..உனக்கு வேற அவனை பிடிக்கலையா..அதனால அவன் அம்மா சொந்தத்துல ஒருத்தியை புடிச்சி கட்டி வச்சிட்டாங்க போல..வந்தவ ராட்சஸி. அவன் அம்மாகாரிக்கு ஏத்தவ தான் பாவம் இவன் மாட்டிகிட்டான். பொழுது விடிஞ்சு பொழுது அடைஞ்சாபோதும் அவ‌ சத்தம் இல்லாம இந்த ஊர் விடியாது பாவம் வீட்டுக்குள்ள என்ன பாடுபடறானோ என பரிதாபப் பட்டார்.

ஏன் அந்த பொண்ணு அப்படி நடந்துக்குது.

யாருக்கு தெரியும்.. உங்க அண்ணன் உன்னை பொண்ணு கேட்ட விஷயத்தை மட்டும் தான் என்கிட்ட சொன்னாரு மேற்படி எதுவும் எனக்கு தெரியாது நீ வேற ரொம்ப வருஷம் கழிச்சு இப்போ தான் முதல் முறை ஊருக்கு வந்திருக்க எதுக்கு அவனை பத்தி எல்லாம் பேசி நம்மளோட நேரத்தை வீணாக்கனும் வா, உன் அண்ணன் ரொம்ப நேரமா தேடிக்கிட்டு இருக்காரு.

ரெண்டு மருமகபிள்ளைகளையும் கூட்டிட்டு டவுனுக்கு போணுமாம் உனக்கு ஏதாவது வேணுமான்னு கேட்டாரு என அழைத்துச் சென்றார்.

ஏனோ செல்விக்கு ஆரம்பத்தில் செழியன் மீது இருந்த கோபம் இப்பொழுது இல்லாதது போல தான் தோன்றுகிறது அவனது வாழ்க்கை சரி இல்லையா..?அதுவும் என்னாலா என்ற கேள்வியும் தோன்றியது.

மறுநாள் ஊரே திருவிழாக் கோலம் பூண்டு இருக்க செழியனை மட்டும் எங்கேயும் பார்க்க முடியவில்லை.. செல்விக்கு சற்று ஏமாற்றமாக இருந்தது. அவன் மீது இப்பொழுது காதலும் இல்லை வெறுப்புமில்லை கோபமும் இல்லை ஆனாலும் மனம் அவனை எதிர்பார்த்தது. என்ன இருந்தாலும் விவரம் தெரிந்த நாள் முதலாக அவனை பார்த்திருக்கிறாள் பேசியிருக்கிறாள் பழகியிருக்கிறாள் திருமணம் வரை அவர்களின் உறவு சென்றிருக்கிறது. அப்படி இருக்கும் பட்சத்தில் அவளது மனதில் அவனைப் பற்றி எந்த ஒரு நினைப்புமே இல்லை என்று பச்சையாக பொய் பேசிட முடியாது. அவனுடன் பழகிய நாட்கள் இன்றும் பசுமையாக மனதில் ஒரு ஓரத்தில் வாழ்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது அதனால் தான் அவளால் இன்று வரை கணவனுடன் ஒன்றி வாழ முடியவில்ல. பத்தாண்டு காலமாக சொந்த ஊருக்கும் வராமல் இருந்தது.

எங்கே செழியனை சந்தித்து விடுவோமோ என்கிற பயத்தில் தான் ஓவ்வொரு முறை அண்ணன் அழைக்கும் பொழுதெல்லாம் ஏதாவது காரணத்தை சொல்லி ஓதுங்கி விடுவாள். இப்பொழுது அப்படியல்ல துணிந்து வந்தாகி விட்டது அவனை பார்த்தும் விட்டாள். இனி பயந்து ஓடவும் முடியாது ஒளியவும் முடியாது நிதர்சனத்தை எதிர் கொண்டு தான் ஆக வேண்டும் திருமணத்திற்கு முன்பான காதல் அதை முற்றிலும் ஒதுக்க முடியாவிட்டாலும் கணவனுக்கு உண்மையாகத்தான் இன்று வரை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாள்.

இனியும் வாழ்வாள் அதில் எந்த ஒரு சந்தேகமும் இல்லை. செழியனின் முகத்தில் தெரிந்த வேதனை கூடவே அவனது விரக்தி பேச்சி அது தான் அவளை நிம்மதியிழக்க செய்தது. ஊரைவிட்டு செல்லும் முன் அவனிடம் மீண்டும் ஒருமுறை பேசிவிட வேண்டும் என முடிவெடுத்து அவனது தோட்டத்தை நோக்கி சென்றாள்.

ஊரைவிட்டு செல்லும் முன் அவனிடம் மீண்டும் ஒருமுறை பேசிவிட வேண்டும் என முடிவெடுத்து அவனது தோட்டத்தை நோக்கி சென்றாள். இந்த சமயத்தில் சென்றால் தான் யாருக்கும் அவள் மீது எந்த ஒரு சந்தேகமும் இருக்காது ஊரே கோவிலில் திரண்டு இருக்க இவள் மட்டும் செழியனைத் தேடிச் சென்றாள்.

டிராக்டரில் உழுது கொண்டு இருந்தவனை பார்த்ததும் அதுவரை இருந்த தைரியம் காணாமல் போயிற்று. திரும்பி சென்றுவிடலாம் என நினைத்த வேளையில் செழியன் அவளைப்பார்த்து விட்டான்.

செல்வி என்ன இந்த பக்கம் ஏதாவது பிரச்சனையா என கேட்டபடியே வண்டியை விட்டு வேகமாக இறங்கினான். இனி சாக்கு சொல்லி தப்பிக்க முடியாது.

அது..உங்களை பாக்கத்தான்.. மெதுவாகத்தான் கூறினாள்.

ஏதோ மனதிற்குள் ஓரு சஞ்சலம் கணவனுக்கு துரோகம் இழைப்பதாக மனம் பதறியது. வாய்க்காலில் கை கால்களை அலம்பி விட்டு அங்கிருந்த துண்டு கொண்டு உடலை துடைத்தவாறே வேகமாக அவளிடத்தில் ஓடி வந்தான்.

என்ன செல்வி என சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவன் தனியாவா வந்த..?

ம்ம்.

ஏன்..?சரி இப்படி வெயில்ல நிக்க வேண்டாம் நிழலா பார்த்து போகலாம் என அழைத்துச் சென்றவன் அங்கிருந்த கொய்யா மரத்தில் இருந்த கனி ஒன்றை பறித்து உனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்ல என்றபடி அவள் கையில் கொடுத்தான்.

இல்ல வேணாம் என வாய் கூறினாலும் அவளது கை அதை பெற்றுக் கொண்டது.

சாப்பிடு என உரிமையாக கூறினான்.

அவள் தயக்கவும் என் முன்னாடி என்ன கூச்சம் என்றபடி சற்று தள்ளி நின்றுகொண்டவன் அப்படியே நடந்துக்கிட்டே பேசலாமா நீ இந்த நேரத்துக்கு இப்படி தனியா வந்தது சரியில்ல உன் கணவரோ இல்ல என் மனைவியோ பார்த்தா தேவையில்லாத பிரச்சினைகள் வரும் நமக்குள்ள ஒன்னும் இல்லங்குற விஷயம் நமக்கு தெரியும் ஆனா அவங்களுக்கு தெரியாது இல்லையா அதுவும் இல்லாம உனக்கு ஒரு அமைதியான வாழ்க்கை கிடைச்சிருக்கு அதை தேவையில்லாம பிரச்சனையானதா மாத்திக்காத.

எனக்கு அமைதியான வாழ்க்கை கிடைச்சிருக்குன்னா..?உனக்கு கிடைக்கலையா..?கேள்வியாக அவனைப் பார்த்தாள்.

பதில் கூறாமல் மூச்சை இழுத்து விட்டவன் வீட்டுக்கு போ செல்வி யாராவது தேடிக்கிட்டு வரப்போறாங்க.

நான் போறது இருக்கட்டும் நீ ஏன் கோயிலுக்கு வரல திருவிழான்னு ஊரே அங்க இருக்கு ஆனா நீ மட்டும் தோட்டத்தில் வேலை பார்த்துட்டு இருக்க.

எனக்கு கடவுள் மேல இருந்த நம்பிக்கை போய் ரொம்ப நாள் ஆச்சி செல்வி.

விரக்தில பேசறது போல இருக்கே செழியா.

வாழ்க்கையில நமக்குன்னு எதுவுமே இல்லாதப்போ விரக்தி வர்றது இயல்பு தானே சரி என்னை விடு நீ எப்படி இருக்க உன்னை அவர் நல்லா பாத்துக்கிறாரு தானே‌

கண்டிப்பா நீ சந்தோஷமா இருக்க அதை மட்டும் என்னால உறுதியா சொல்ல முடியும் இல்லனா லட்டு மாதிரி ரெண்டு குழந்தைங்க அதுவும் உன் கணவரை உரித்து வைத்தது போல பார்க்கவே ரொம்ப சந்தோஷமாவும் நிறைவாகவும் இருக்கு.

நீ என் குழந்தைகளை பார்த்தியா.

குழந்தைகளை மட்டும் இல்லை, உன் கணவரை கூட பார்த்தேன்.. ஒருமுறை சென்னை கூட வந்தேன் உனக்கே தெரியாமல் உன்னை பார்த்துட்டு திரும்பி வந்தேன் என்ன தான் நீ என்னை வேணான்னுட்டு போனாலும் நான் உனக்கு முன்னாடியே கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாலும் நம்ம காதல் இல்லைன்னு போகாது அது நமக்கே தெரியாம ஒருத்தரை ஒருத்தர் தேடறதையும் நாம கட்டுப்படுத்தி வைக்க முடியாது.

என்ன குழப்பற செழியா..இப்போ இதையெல்லாம் பேசி எதுவும் ஆகப்போறது இல்ல ஓழுங்கா எல்லாத்தையும் தூக்கிப் போட்டுட்டு உன் மனைவியோட சந்தோஷமா வாழப்பாரு.. இன்னைக்கு நைட் கோவில்ல உன்னை குடும்பம் சகிதமா பாக்கனும் அவ்ளோ தான் சரி நான் கிளம்பறேன் என்ற படி நடக்க ஆரம்பித்தாள்.

தனியாவா போற இரு துணைக்கு வரேன்.

தனியா தானே வந்தேன் இப்போவும் அப்படியே போறேன்.. என்றவள் சிறிது தூரம் நடந்தபிறகு அப்படியே நின்றாள் தனக்குள்ளாக எதையோ கேட்டுக்கொண்டவள் திரும்பி செழியா என அழைத்தாள்.

அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன் பெயர் சொல்லி அழைக்கவும் வேகமாக அவளின் பக்கமாக சென்றான்.

என்ன செல்வி..?

நான் உன்னை பாக்க வந்த விஷயமே வேற ஆனா அதை தவிர்த்து மீதி எல்லாத்தையும் பேசிட்டு இருக்கேன் இப்போ நான் உன்கிட்ட கேட்காம போயிட்டேன்னு வச்சுக்கோயேன் என்னால நிம்மதியா இருக்க முடியாது.

மறுபடியும் நான் எப்போ இந்த ஊருக்கு வருவேன்னு எனக்கு தெரியாது ஏற்கனவே பத்து வருஷம் ஆயிடுச்சு இனியும் பத்து வருஷம் எல்லாம் என்னால மனசுக்குள்ள வச்சு புழுங்கிக்க முடியாது.

நீயேன் செழியா உங்க அம்மா பேசும் போது எங்க அண்ணனுக்கு ஆதரவா பேசல நான்தான் ஏதோ கோவத்துல ஒரு முடிவு எடுத்தேன். நீயும் அப்படியே விட்டுட்ட? என்னை வந்து நீ பார்த்து இருக்கணும் சமாதானப்படுத்தி இருக்கணும் ஏன் செய்யல அப்போ என் மேல வச்சிருந்த காதல் அவ்ளோ தான் இல்லையா..? எவனோ ஒருத்தனை கட்டிக்கிட்டு போறியா போன்னு விட்டுட்டல்ல. அதை மட்டும் செய்யல என்னை மேலும் வேதனை படுத்தறது போல எனக்கு முன்னாடியே கல்யாணம் வேற பண்ணிகிட்ட. என் மனசுல இருந்த கொஞ்ச நஞ்ச நம்பிக்கையும் ஒட்டுமொத்தமா உடைச்சிட்டியே. ஏன் செழியா அப்படி செஞ்ச..?

முடிஞ்சதை பத்தி பேசி இப்போ என்ன ஆகப்போகுது செல்வி இப்போ நீயும் சரி நானும் சரி வேற வேற வாழ்க்கையில இருக்கோம்.

இந்த சமயத்தில் நாம இதை பத்தி பேசுறதே தப்பு அப்படி இருக்கும் பொழுது இதுக்கு பதில் சொல்றதும் தப்பாகியிடும்..நீ என் மேல வச்சிருக்கற அந்த வெறுப்பை அப்படியே வச்சுக்கோ அதுதான் உனக்கும் நல்லது எனக்கும் நல்லது.

இல்ல செழியா அது என்னால முடியாது நீ நேற்று கோவில்ல வச்சி சொன்ன பாத்தியா அதான் உண்மை. இது வெறுப்பு இல்ல என்னோட குற்ற உணர்ச்சி அதைத்தான் வெறுப்பாவும் கோபமாவும் வெளிய காமிச்சிட்டு இருக்கேன் சத்தியமா சொல்றேன் செழியா உன்னை நான் மிஸ் பண்ணிட்டேன்னு பலமுறை எனக்குள்ள சொல்லி இருக்கேன்.

கண்டிப்பா இப்படி பேசுறது தப்புதான் எனக்கு கல்யாணம் ஆயிடுச்சு ரெண்டு குழந்தை இருக்கு முன்னால் காதலனை தேடி வந்ததே தப்பு எல்லாம் தெரியுது. ஆனாலும் இந்த விஷயத்தை நீ எனக்கு தெளிவுபடுத்தலைன்னா என்னால மீதி வாழ்க்கையை சந்தோஷமாகவும் நிம்மதியாகவும் கழிக்க முடியாது செழியா, உனக்கு எப்படி மனசு வந்தது என்னை விட்டுக் கொடுக்க..?

யார் விட்டு கொடுத்தா இப்போ வரைக்கும் என் மனசுக்குள்ள இருக்கிற என் காதலி செல்வியை நான் யாருக்கும் விட்டுக் கொடுக்கவில்லை. அன்னைக்கு என் அம்மா பேசும்போது அவங்களை மீறி பேசுற தைரியம் எனக்கு இல்லை.

ஏற்கனவே தற்கொலை பண்ணிப்பேன்னு அடிக்கடி மிரட்டுவாங்க அப்படி இருக்கும் போது நான் பேசி பிரச்சனை வேற மாதிரி போயிருந்தா என்னால சமாளிக்க முடியாது அதனால மௌனமா‌ இருந்தேன். ஆனா கண்டிப்பா உங்க அண்ணனுக்கு சப்போர்ட் பண்ணனும்னு நெனச்சேன் அதுக்குள்ள நீ வேற மாதிரி முடிவு எடுத்துட்ட.

எப்போ உன் நெத்தில பொட்டு வைக்கற உரிமையை வேற ஓருத்தனுக்கு குடுத்தியோ அதுக்கு அப்புறம் உன்னை வந்து பாக்குறதும் உன்னை வந்து சமாதானப்படுத்துவதிலும் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை.

அதான் அம்மா அழகியை கல்யாணம் பண்ண சொன்னதும் உடனே பண்ணிகிட்டேன். அழகி எனக்காக ரொம்ப வருஷமா காத்துட்டு இருந்தவ. ஒவ்வொரு முறையும் அம்மா அவளுக்கும் எனக்கும் கல்யாணம்னு அவ மனசுல ஆசையை காமிச்சி காமிச்சி ஏமாத்திட்டு இருந்தாங்க கடைசில உனக்கு நிச்சயமாகவும் இதுதான் சாக்குனு எங்க அம்மா எனக்கு அழகியை கட்டி வச்சுட்டாங்க.

நானும் விருப்பம் இல்லாம அவளைக் கட்டிக்கல..முழு சம்மதத்தோட தான் கட்டி கிட்டேன். ஆரம்பத்துல ஏமாற்றத்தோட வலி எனக்கு தெரியலை..நீ என்னை வேணாம்னு சொல்லவும் தான் அழகியோட காத்திருப்பு புரிஞ்சது. ஆனா அது தப்புன்னு பலமுறை நினைக்க வச்சிடுச்சி என் வாழ்க்கை. ஆமா செல்வி நான் ஒன்னும் அழகியை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு சந்தோஷமா வாழல

பலமுறை அவளை வேணாம் வேணாம்னு உதறி தள்ளுனதுனால அவளுக்குள் ஒரு வைராக்கியமே வந்துடுச்சு கல்யாணம் பண்ணினா என்னத்தான் பண்ணனும்னு. அவ நினைச்சதை சாதிச்சிட்டா, நான் தான் காதல்லேயும் தோற்று..வாழ்க்கையிலேயும் தோற்றுப்போய் நிற்கிறேன்.

அழகி என்னை கல்யாணம் பண்ணனும் நினைச்சாலே தவிர அவளும் சந்தோஷமா இருக்கணும் என்னையும் சந்தோஷமா வச்சுக்கணும்னு என்னைக்குமே நினைக்கல. அவளை பொறுத்த வரைக்கும் அந்த கல்யாணமே என்னை பழிவாங்குறதுக்காக தான் இப்போ வரைக்கும் அதை அவ சரியா செஞ்சிக்கிட்டு இருக்கா. அதுக்காக நான் எப்போவும் வருத்தப்படவில்லை. நீ சொன்ன பாத்தியா என் அம்மா பேசும்போது நான் மௌனமா இருந்தேன்னு.. அந்த மௌனத்துக்காக கிடைச்ச தண்டனையா தான் நான் பார்க்கிறேன். ஆனா ஓரு விஷயத்துல அழகி தினம் தினம் என்கிட்ட தோற்றுப்போறா.

என்ன அப்படி பார்க்கற செல்வி..உண்மைதான் அழகி எவ்வளவு முயற்சி செஞ்சாலும் என் மனசுக்குள்ள இருக்கிற செல்வியை மட்டும் அவளால விரட்டி அடிக்க முடியல. எந்த அளவுக்கு அவ என்ன பாடாப் படுத்துகிறாளோ அந்த அளவுக்கு என் காதலி செல்வியோட நான் மானசீகமான தினமும் பேசிட்டு இருக்கேன்.

சத்தியமா சொல்றேன் அந்த செல்விக்கும் உனக்கும் ஒன்னும் ஒரு சம்மந்தமும் கிடையாது.. அவ தேவதை. இப்போ என் முன்னாடி நிக்கற செல்வி மிஸ்டர் கார்த்திகேயனோட மனைவி. என்னைக்குமே கார்த்திகேயனோட மனைவி என் செல்வி ஆக முடியாது. இப்போ மட்டும் இல்ல எப்போவும் அவளை தொல்லை செய்ய மாட்டேன்.

ஆனால் செழியனோட செல்வியை தினமும் தொல்லை பண்ணிக்கிட்டு தான் இருப்பேன். சரி நீ கிளம்பு இதுக்கு மேல இங்க நின்னா தேவையில்லாத பிரச்சினை வரும் என்றவன் ஒரு நிமிஷம் நில்லு என சில கொய்யா பழங்களை பறித்து அவளது கையில் கொ டுத்து உன் குழந்தைகளுக்கு கொடு என அனுப்பி வைத்தான்.

கண்களில் நீருடனே அதைப் பெற்றுக் கொண்டவளுக்கு தெள்ளத் தெளிவாக விளங்கி விட்டது. இருவரின் ஈகோவால் மட்டுமே அவர்களின் வாழ்க்கையை கேள்விக்குறி ஆகியிருக்கிறது. அவனும் சந்தோஷமாக இல்லை.. அவளும் சந்தோஷமாக இல்லை அடுத்து என்ன செய்வது.

இருவருமே அவர்களின் வாழ்க்கையை உதறிவிட்டு தனிப்பட்ட முறையில் சேர்ந்து வாழ்வதா இல்லை அவரவர்களுக்கான வாழ்க்கையை சந்தோஷமாக மாற்றிக் கொள்வதா என்ற கேள்வி அவளுக்குள் பெரியதாக எழுந்தது. தயக்கத்துடனே அங்கிருந்து செல்லும் செல்வியை பார்த்து கொண்டிருந்த செழியனுக்குள் நெடுநாளைக்கு பிறகு சிறு நிம்மதி பிறந்தது.

நெடுநாளைக்குப் பிறகு உதட்டில் தவழ்ந்த புன்னகையை மறைக்கத் தோன்றாமலே திரும்பியவனின் முகம் சற்றென்று மாறியது. அவனுக்கு முன்னால் ஆங்காரமாக அழகி நின்று கொண்டிருந்தாள்.

அவிழ்ந்த கூந்தலை கொண்டை போட்டு கொண்டே ஓஹோ இதுக்காகத்தான் மாட்டுக்கு தண்ணி காட்டிட்டு வான்னு விரட்டி விட்டியா‌..?நல்லாயிருக்கியா நீ பண்ணற கூத்து. கட்டிகிட்ட நான் இங்க முழுசா குத்துக்கல்லு மாதிரி இருக்கேன் என்னைப்பார்த்து இந்த பத்து வருஷத்துல ஒருமுறை சிரிச்சிருப்பியா.. பக்கத்துல வந்தாலே அப்படியே சிலுப்பி கிட்டு போவ. ஆனா இப்போ அவளை பாத்து பேசறது என்ன..! கொஞ்சறது என்ன..! வாய் கொள்ளாமல் சிரிப்பது என்ன..?அப்படி என்ன சொக்குப்பொடி போட்டன்னு அவகிட்டயே கேட்டுட்டு வர்றேன். பட்டணத்துல இருந்துகிட்டு எப்படியம்மா என் புருஷனை இப்போ வரைக்கும் மயக்கி வச்சிருக்கன்னு கேட்காம விடப்போறதில்லை. இருடி இந்தா வர்றேன்..நீ குமரியா இருக்கற வரைக்கும்தான் என்னை ஏங்க வச்சன்னு பார்த்தா இப்போவும் இல்ல என்னை புலம்பவிடற..அந்த ரகசியத்தை நான் தெரிஞ்சிக்க வேணாம் என வாய் ஓயாமல் பேசியபடி வேகமாக நடந்தாள். ஏதோ கோபத்தில் அழகி பேசுகிறாள் என்று தான் நினைத்தான்.

வழமையாக இது நடப்பது தான் அவளைப் பார்த்தாலோ இல்லை அருகே சென்றாலோ என்ன உன் காதலி ஞாபகம் வந்திருச்சா? என குத்திக்காட்டி பேசும் மனைவி அதே போல் இப்பொழுதும் பேசுகிறாள் என எதார்த்தமாக விட்டான்.

ஆனால் அவள் செல்லும் வேகத்தை பார்க்கும் பொழுது கண்டிப்பாக ஏதோ அசம்பாவிதம் நடக்கப் போகிறது என உணர்ந்தவன் ஓடிப்போய் அவளது கையை பிடித்து நிறுத்தி எங்கப்போற அழகி.

ம்ம்..பட்டணத்துல இருந்து வந்திருக்கால்ல என் சக்களத்தி அவளைப் போயி நலம் விசாரிச்சிட்டு வர்றதுக்கு.

இங்க பாரு அழகி என்னை என்ன வேணாலும் சொல்லு திட்டு ரெண்டு அடி வேணாலும் அடிச்சுக்கோ தயவுசெஞ்சு செல்வியை ஏதும் பேசிடாத பாவம் ஏதோ பழகின பாவத்திற்காக என்னை பார்த்துட்டு போறா மத்தபடி நீ நினைக்கற மாதிரி எதுவும் இல்லை.

அதைத்தான்யா நானும் கேட்க போறேன் உண்மையிலேயே சும்மாதான் பார்த்துட்டு போனியா இல்ல ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல வேற எதுவும் இருக்குதான்னு அவகிட்டயே போய் நேர்ல கேட்டுட்டு வந்துடறேன்.

வேணாம் அழகி.

இங்க பாருய்யா இப்போ என்னை போக விட்டா காதும் காதும் வெச்ச மாதிரி அவகிட்ட மட்டும் தான் கேட்பேன் அப்படி இல்லைன்னு வச்சுக்கோ

உன்னையும் சேர்த்து இழுத்துட்டு போய் திருவிழா கூட்டத்தில் ரெண்டு பேரையும் நிக்க வச்சு சந்தி சிரிக்க வெச்சிடுவேன்.. என்றதும் அவளது கையை விட்டவன் கையால் ஆகாதவனாக சோர்ந்து போய் அப்படியே அமர்ந்தான்.

கையில் இருந்த கொய்யாக்கனி ஒன்றை எடுத்து மெல்ல கடித்து ருசி பார்த்தபடியே தோட்டத்தை விட்டு வெளியே வந்த செல்வி எதிரில் வந்துகொண்டிருந்த கணவனைக் கண்டதும் கையில் இருந்த மொத்த பழத்தையும் கீழே விட்டாள்.

வேகமாக அவளருகில் ஓடி வந்தவன் என்ன செல்வி இது பழத்தை எல்லாம் கீழ போட்டுட்ட..உனக்கு ரொம்ப பிடிச்சதை இப்படியா தவற விடறது என இயல்பாக கேட்டபடி குனிந்து அதை பொறுக்கினான்.

அதிர்ச்சியில் கணவனைப் பார்க்க கீழே கிடந்த மொத்த பலத்தையும் கையில் எடுத்தவன் இதை கையில வச்சுகிட்டா மறுபடியும் தவற விடுவ அதனால புடவை முந்தானைல பத்திரப்படுத்திக்கோ.

கை தானாக புடவை முந்தியை விரிக்க அதில் பழங்களை வைத்தவன் தானும் ஒன்றை எடுத்து தனது கர்ச்சீப்பால் துடைத்துவிட்டு கடித்தவன் ம்ம்..நல்ல ருசி இதுக்காக எவ்ளோ தூரம் வேணாலும் வரலாம்.

அதுங்க..என்னை மன்னிச்சிடுங்க.

எதுக்கு..?

அது..அது.

காரணத்தை தைரியமா சொல்லக்கூட உன்னால முடியல.. அப்புறம் ஏன் வரனும்..?என கேள்வியாக அவளைப் பார்க்கவும் ஓடிவந்து கணவனின் காலில் விழுந்தாள்.

தப்புதான்.. யார்கிட்டேயும் சொல்லாம வந்தது என் தப்பு தான்..ஆனா என் மனசுல எந்த விகல்பமும் இல்லைங்க..மனசு கேட்கல வந்துட்டேன்.

புரியுது செல்வி..உனக்கு கொய்யாப்பழம்ன்னா ரொம்ப புடிக்கும் அதான் யார்கிட்டேயும் சொல்லாம நீயே தோட்டத்தை தேடி வந்துட்ட.. என்ன இருந்தாலும் இது உன் ஊரு.. இங்க என்னென்ன எங்கெங்கு கிடைக்கும்னு உனக்கு தானே தெரியும்… ஆமா பழத்தை கேட்காம எடுத்தியா இல்ல தோட்டக்காரன்கிட்ட சொல்லிட்டு எடுத்துட்டு வந்தியா என கேட்கவும் .

அவளுக்கு பதில் சொல்ல தெரியவில்லை அது..?

கேட்காம பறிச்சியா?தப்பில்லையா என்னதான் உங்க சொந்தக்காரங்க வீட்டு தோட்டமா இருந்தாலும் கேட்டுட்டு பொறிக்கணும் அதான் நல்ல பழக்கம் சரி நீ வீட்டுக்கு போ எனக்கு கொஞ்சம் வேலை இருக்கு முடிச்சிட்டு வரேன் என மனைவியை அனுப்பியவன் அவள் கண் மறைந்ததும் செழியனின் தோட்டத்தை நோக்கி சென்றான் அப்பொழுது கடுங்கோபத்தில் கத்தியபடியே எதிரில் வந்த அழகி அவனைத் தாண்டி சென்றாள்.

கணவனிடத்தில் இருந்து தப்பித்த செல்வி பின்னால் வரும் ஆபத்தை உணராமல் நேராக கோவிலை நோக்கிச் சென்றாள்.

என்னாச்சு மிஸ்டர் செழியன் தலைல கைவைத்து உக்கார்ந்துட்டீங்க தீடிரென்று கேட்ட அந்நியத் குரலைக் கேட்டு தலைநிமிர்ந்தவன் எதிரில் செழியனைக் கண்டதும் உட்சபட்ச அதிர்ச்சிக்கு ஆளானான்.

அழகி அதுக்குள்ள போய் இவர் கிட்ட செல்வியைப் பற்றி தப்பா சொல்லி வச்சிட்டாளா அதான் விசாரிச்சிட்டு போக வந்திருக்கிறாரா என்ன சொல்லி சமாளிப்பது மனதிற்குள் வேகவேகமாக காரணங்களை தேடினான்.

என்னது நான் பாட்டுக்கு பேசிட்டு இருக்கேன் நீங்க ஏதேதோ முகத்தில அபிநயம் பிடிக்கிறீர்களே தவிர பதில் சொல்ல மாட்டேங்கறீங்க என சிரித்தபடியே கேட்டவன் அங்கிருந்த மாமரத்தில் இருத்து ஓரு காயை பறித்து கடித்தான்.

இல்ல முதமுறையா என்னைத் தேடி வந்திருக்கீங்களா அதான் என்ன பேசறதுன்னு தெரியாம கடைசி வாக்கியம் அவனது வாய்க்குள்ளேயே நின்றது.

என்ன இருந்தாலும் மாற்றான் தோட்டத்து காயோட ருசியை தனி தான் இல்ல என மீண்டும் மாங்காயை சுவைத்தபடியே செழியனிடம் கேட்டான்.

செழியனுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியவில்லை நீங்க எதையோ மனசுல வச்சுட்டு பேசுறீங்கன்னு நினைக்கிறேன் தயவு செய்து எதா இருந்தாலும் வெளிப்படையா கேட்டுருங்க நான் கிராமத்தான் எனக்கு உங்க பேச்சு வழக்கு புரியல என நேரடியாக விஷயத்திற்கு வந்தான்.

ஆமா நீங்க ஏன் இப்படி திணறீங்க..இடமே ரொம்ப குளுமையா இருக்கு காத்து வேற அடிக்கிது.. அப்படி இருந்தும் உங்களுக்கு வேர்க்கிது.. என்னைப் பார்த்து பயப்படறீங்களா என்ன.?

நான் ஏன் சார் உங்களை பார்த்து பயப்படப் போறேன் .. தீடிர்னு வந்தீருக்கீங்களா அதான்.

நன்றி சொல்லிட்டு போக வந்தேன் செழியன்.

நன்றியா.. அதுவும் எனக்கா..?

ஆமா உங்களுக்கு தான் என்னோட விலை உயர்ந்த காரை இந்த ஊருக்குள்ள நிறுத்துவதற்கு வசதி இல்லைன்னு உங்க வீட்டு பக்கத்துல இருந்த இடத்துல தான் நிறுத்தினேன் ஆனா நீங்க வெயில்ல நிக்குதுன்னு ஒரே நாள்ல டெம்ப்ரவரியா ஒரு பந்தல் போட்டு வச்சிருக்கீங்க அதை பார்த்துட்டு எப்படி நன்றி சொல்லாமல் இருக்க முடியும் இந்த காலத்துல யாருக்கு இப்படி சொந்தக்காரங்க மேல அக்கறை எல்லாம் இருக்கு சொல்லுங்க என் மச்சான் கூட அதை செய்யல ஆனா நீங்க செஞ்சு இருக்கீங்க என்ற கார்த்திகேயன் மெதுவாக செழியன் பக்கமாக வந்து கார்மேல‌ மட்டும் உங்களோட அக்கறையை காட்டுங்க என் மனைவி மேல வேண்டாம்..என மிரட்டும் தோணியில் கூறினான்.

பிறகு சிரித்தபடியே எனக்கு எல்லா விஷயமும் தெரியும் அப்படி இருந்தும் நான் ஏன் அமைதியா இருக்கேன்னா உங்க ரெண்டு பேரோட கடந்த காலத்தை மதிக்கிறதால தான் .

பருவத்தில் எல்லாரும் சந்திக்கற விஷயத்தை தான் நீங்களும் சந்திச்சீங்க அதை நான் தப்பு சொல்லல ஆனா ரெண்டு பேருக்கும் தனித்தனியா ஒரு வாழ்க்கை அமைந்து பிறகு மறுபடியும் அதை புதுப்பிக்கணும்னு நினைக்கிறது தப்புன்னு சொல்ல வர்றேன்.

சார் அப்படி எல்லாம் எதுவும் இல்லை செல்வியும் சரி நானும் சரி அந்த மாதிரி எண்ணத்துல பேசிக்கல நீங்களும் என் மனைவி மாதிரியே எங்களோட கடந்தகாலத்தை மனசுல வச்சிகிட்டு பேசறீங்க.. தயவு செய்து செல்வி கிட்ட இதுபோல பேசிவைக்காதீங்க அவ தாங்கமாட்டா என்றபடி கையெடுத்து கூப்பிட்டான்.

சில வினாடிகள் அசைவற்று செழியனைக் கண்ட கார்த்திகேயன் கும்பிட்டுக் கொண்டிருந்த கைகளை இறக்கிவிட்டு படி நான் நம்புறேன் முழுசா நம்புறேன் உங்களை மட்டும் இல்ல என் மனைவியையும் சேர்த்து தான்..உங்களை சந்தேகப்பட்டு இங்க வரலை..அப்படி வந்திருந்தா இந்த பத்து வருஷம் என் மனைவியோட வாழ்ந்த வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம் இல்லாம போயிடும். நான் இப்போ வந்தது..என் மனைவியோட நீங்க என்ன பேசனீங்க ‌.எதற்காக பேசனீங்கன்னு கேட்க இல்ல.. உங்க மனசுக்குள்ள நீங்க தினம் தினம் வச்சு பூஜை பண்ணிட்டு இருக்கீங்களே உங்களோட காதலி செல்வி அவளை நிரந்தரமா தூக்கி வீச சொல்லத்தான் வந்தேன்.

என்னதான் அவ உங்க காதலியா இருந்தாலும் இப்போ அவ என்னோட மனைவி என் மனைவியோட பிம்பம் கூட இன்னோர்த்தரோட மனசுல இருக்கிறதை நான் விரும்ப மாட்டேன் உண்மையிலேயே செல்வி குற்ற உணர்ச்சி இல்லாம வாழனும்னு நினைச்சீங்கன்னா உங்க மனசுல இருக்குற செல்வியை தூக்கி வீசிட்டு உங்க மனைவியோட சந்தோஷமா குடும்பம் நடத்த பாருங்க.

கார்த்திகேயனோட மனைவி உங்க காதலியாக முடியாது தான்..ஆனா உங்க செல்வி தான் கார்த்திகேயனோட மனைவியா இருக்காங்க. அவங்களோட திருமதி கார்த்திகேயன் என்கிற பெயருக்கு மரியாதை கொடுப்பீங்கன்னு நினைக்கிறேன். உங்க மனசுலயும் சரி செல்வி மனசிலும் சரி எந்த விகல்பமும் கிடையாது நீங்க எப்போ வேணாலும் சந்திக்கலாம் பேசிக்கலாம் ஆனா திருட்டுத்தனமா இல்ல புரியும்னு நினைக்கறேன் என்றபடி வேகமாக வெளியேறினான்.

அப்பொழுதுதான் செழியனுக்கு நிம்மதிப் பெருமூச்சு வந்தது. அதுவரை மனதில் இருந்த பெரும்பாரமும் இறங்கியது. இனி அழகி போய் செல்வியைப் பற்றி என்ன சொன்னாலும் அவளுடைய கணவன் நம்ப போவதில்லை அது போதும். இனி கார்த்திகேயன் சொன்னது போல செல்வி தன்னுடைய முன்னாள் காதலி கூட கிடையாது கார்த்திகேயனுடைய மனைவி அவ்வளவுதான் என மனதிற்குள் திடம்பட கூறிக் கொண்டான். ஆனாலும் ஆர்ப்பாட்டமாக சென்ற அழகி என்ன செய்து வைத்திருக்கிறாளோ என்ற பயமும் கூடவே வந்ததது.

கார்த்திகேயன் தங்களை பற்றி புரிந்து கொண்டதே போதும்..அதுவே அவனுக்கு மிகப்பெரிய சக்தியை கொடுத்தது. அழகியை இனி சமாளிக்க முடியும் என்று நினைத்தபடி அவனும் அழகியைத் தேடிச் சென்றான்.

வீட்டுக்கு செல்லாமல் கோயிலுக்கு வந்த செல்விக்கு மனது சஞ்சல பட்டுக்கொண்டே இருந்தது. என்னவென்று காரணம் தெரியவில்லை ஆனால் ஏதோ ஒன்று தனக்கு நடக்கப் போகிறது என்று மட்டும் மனது எச்சரிக்கை மணியை ஒலிக்க விட்டது.

கோவிலில் முற்றிலும் பூஜை முடிந்து விட ஒரு பக்கம் அன்னதானம் போய்க்கொண்டிருந்தது. மக்கள் அனைவரும் பசியாற்ற அங்கு சென்று விட கோயில் வெறிச்சோடி இருந்தது. மடியில் இருந்த கொய்யாக்கணி காரணமே இல்லாமல் சுமையாகத் தெரிந்தது. இதைத்தான் மடியில் கனம் இருந்தால் வழியில் பயம் என்று சொல்வார்களோ..?

செழியினை தான் சென்று பார்த்திருக்கக் கூடாது பேசியிருக்கக் கூடாது.. துணிந்து செய்துவிட்டாள்..அதை மாற்ற‌முடியாது. ஆனால் கணவனைக் கண்டவுடன் எல்லாவற்றையும் சொல்லியிருக்க வேண்டும். கணவனிடத்தில் மறைத்தது ஏதோ செய்யக்கூடாத தவறொன்றை செய்துவிட்டதாக தோன்றியது

என்னவானாலும் சரி இன்று இரவு கணவனிடத்தில் எல்லா உண்மைகளையும் கூறிவிட வேண்டும். தான் செழியனை காதலித்தது தங்களுக்குள் இருந்த நீயா நானா என்ற போட்டியில் வெவ்வேறு வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொண்டது.

அந்த சஞ்சலத்துடனே தற்பொழுது வரை வாழ்ந்து கொண்டிருப்பது அது மட்டும் இன்றி இப்பொழுது செழியனின் குடும்ப வாழ்க்கை சந்தோஷமாக இல்லை என்று தெரியவும் தனிமையில் சென்று அவனை‌நலம் விசாரித்துவிட்டு ஆறுதல் கூறியது என எல்லாவற்றையும் ஒன்று விடாமல் சொல்லிவிட வேண்டும் அதன் பிறகு இந்த தெய்வம் என்ன முடிவு எடுக்கிறதோ அதை முழு மனதாக ஏற்றுக்கொள்ளலாம் என்று நினைத்தபடியே கண்மூடி அமர்ந்திருந்தாள்.

அப்பொழுது கோவிலின் வாசலுக்கு வந்த அழகி ஓஹோ வீட்டுக்கு போனா உன் குட்டு உடைஞ்சிடும்னு பயந்து போய் கோயில்ல வந்து ஒளிஞ்சிகிட்டியா எனக் கேட்டாள்.

திடீரென்று தான் முன் கேட்ட குரலை கேட்டு கண்விழித்து சுற்றும் முற்றும் பார்த்த செல்வி என்கிட்டயா பேசினீங்க எனக் கேட்டாள்.

இங்க உன்னையும் என்னையும் விட்டா வேற யாரு இருக்கறது.

ஓஓ.. என்கிட்ட தான் பேசறீங்களா.. நான் சாமிகிட்ட பேசறீங்களோன்னு நினைச்சிகிட்டேன்.

அடடா என்ன ஒரு நடிப்பு.. இதைப்பார்த்து தானே என் புருஷன் மயங்கி கிடக்கறாரு.

ஏய் யார் நீ உனக்கு என்ன வேணும் எதுக்கு சம்மந்தா சம்மந்தம் இல்லாம என்கிட்ட வந்து பேசிட்டு இருக்க என்று குரலில் எரிச்சலை காட்டினாள் செல்வி.

நான் யாருன்னு உனக்கு தெரியாது இந்த நடிப்பெல்லாம் என் புருஷனோட நிறுத்திக்கோ என்கிட்ட வச்சுக்காத குடுமியை பிடித்து ஆஞ்சி புடுவேன்.

யாரு உன் புருஷன் என கேள்வியாக பார்த்த செல்விக்கு அப்பொழுதுதான் அடையாளம் தெரிந்தது.

அழகியை நன்றாக உத்துப் பார்த்தவள் இது செழியனோட மனைவி அழகி தானே..? திருமணம் முடித்தபொழுது பொண்ணும் மாப்பிள்ளையுமாக கோயிலை சுற்றி வரும்போது மறைவில் இருந்து எட்டிப் பார்த்த ஞாபகம்.

அதற்கு முன்பும் அழகி சிறு பெண்ணாக இருக்கும் பொழுது ஊருக்குள் வந்து சென்றிருக்கிறாள் அப்பொழுது சில முறை பார்த்திருக்கிறாள்.. அந்த அழகிக்கும் இந்த அழகிக்கும் நூறு வித்தியாசங்கள் கூறலாம் அந்த அளவிற்கு உருவத்தில் அத்தனை வேற்றுமை இருந்தது.

இந்த 10 ஆண்டுகளில் எவ்வளவு மாறிவிட்டாள் அழகி அப்பொழுது கருப்பாக இருந்தாலும் துருதுருவென இருப்பாள்.. பெயருக்கு ஏற்றது போல் தோற்றத்திலும் அழகி தான் அவள். ஆனால் இப்பொழுது மிகவும் கருத்து உடல் ஒட்டிப் போய் பார்க்கவே மிகவும் பரிதாபமாக இருந்தாள்.

இவளுக்கு என்ன குறை சொத்து சுகம் எல்லாம் இருக்கிறது நன்கு சாப்பிட்டு தன்னை கொஞ்சம் அலங்காரம் செய்து கொண்டாள் இந்த ஊருக்கே ராணி போல இருக்கலாமே எதற்கு இப்படி ஒரு வறுமையான தோற்றத்தை செயற்கையாக கொடுக்க வேண்டும் என்று மனதிற்குள் நினைத்தவளுக்கு அதற்கான காரணமும் உடனடியாகவே பிடிப்பட்டது.

செழியனையும் தன்னையும் எப்பொழுதுமே சந்தேக கண்ணோடு பார்க்கிறவள். அதுமட்டுமின்றி செழியனுக்கும் தனக்கும் இன்று வரை ஏதோ ஒரு ரகசிய தொடர்பு இருப்பதாக நம்புபவள்.

செழியனை பழி வாங்குவதற்காகவே திருமணம் செய்து கொண்டு அவனையும் சந்தோஷமாக இருக்க விடாமல் இவளும் சந்தோஷமாக இல்லாமல் நித்தம் நித்தம் சண்டையிட்டு தன்னைத்தானே ஒரு மனநோயாளியாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கும் கிராமத்துப் பெண்.

இவளுக்கு இந்த சமயத்தில் வைத்தியம் பார்க்கா விட்டால் என்றுமே வைத்தியம் பார்க்க முடியாது..என்று உணர்ந்த செல்வி அடுத்த நொடியே சூதாறித்துக் கொண்டு நக்கலாக ஓ செழியனோட பொண்டாட்டியா அப்படி தெளிவா சொல்லு என்ன விஷயம் என அதட்டலாகவே கேட்டாள்.

என்ன தப்பெல்லாம் நீ பண்ணிட்டு என்னை மிரட்டற..?

ஏய் முதல்ல வந்த விஷயத்தை சொல்லிட்டு கிளம்பு உன்கிட்ட பேச எனக்கு கொஞ்சம் கூட விருப்பம் இல்லை என முகத்தில் ஒரு அசௌகரிமான பாவத்தைக் கொண்டு வந்து அப்படியே பிடிக்காதது போல திருப்பிக் கொண்டாள்‌ செல்வி‌

அது அழகியை மிகவும் பாதித்துவிட்டது. என்ன இருந்தாலும் கிராமத்து பெண் அல்லவா அவளுக்கு இந்த ஊதாசீனம் எல்லாம் புதுசு சண்டையிட்டால் திருப்பி சண்டையிடுவாள் ஆனால் இப்படிப்பட்ட அவமானங்களை அவளால் ஏற்க முடியாது.

தொண்டை விக்க குரல் கரகரக்க நீ எதுக்கு என் புருஷனை வந்து பார்த்த அவர்கிட்ட அப்படி என்ன பேச்சு வேண்டி கிடக்குது அதும் யாருக்கும் தெரியாமல் தனியா என பட்டென்று கேட்டு விட்டாள்.

அதுவா அந்த தோட்டத்துல கொய்யாப்பழம் எப்போவும் நல்லா இருக்கும்.. ரொம்ப வருஷம் கழிச்சு ஊருக்கு வரவும் நாலு காய் புடுங்கலாம்னு வந்தேன். பார்த்தா உன் புருஷன் உழுதுட்டு இருந்தான் பாத்துட்டு பேசாம வர முடியுமா என்ன இருந்தாலும் சொந்தக்காரன் ஆச்சே அதுவுமில்லாமல் ஒரு காலத்தில் என்னை கட்டிக்கணும்னு ஒத்த காலில் நின்னவன் அதனால எப்படி இருக்குன்னு கேட்டுட்டு வந்தேன்..மத்தபடி அவன்கிட்ட பேச எனக்கென்ன இருக்கு.

அப்போ நீ அவரை ஆசைப்படலையா.

யாரு செழியனையா..உவ்வே.. பாக்கவே அழுக்கா கருப்பா அய்யனார் மாதிரி இருக்கான் அவன் மேல யாராவது ஆசைப்படுவாங்களா என் புருஷனை பாத்தல்ல அவரைப் பாத்துமா நீ இப்படியொரு கேள்வியை கேக்குற உன்னை மாதிரி என் டேஸ்ட் அவ்ளோ மட்டம் கிடையாது.

ஏய் வார்த்தையை அளந்து பேசு இல்ல நாக்க வெட்டுப்புடுவேன் நீ என்ன பெரிய பேரழகியா? என் புருஷனை குறை சொல்ற.

ஓஓ.. இப்படி இருந்துக்கிட்டே உன் புருஷனுக்கு சப்போர்ட் பண்றியா என் புருஷன் மாதிரி உனக்கும் பட்டும் மணியும் பூட்டிவிட்டா உன்னை எல்லாம் கையிலேயே பிடிக்க முடியாது போல அதான் ஆட்டுக்கு வாலை அளந்து வச்சிருக்கான். என நக்கலாக கூறியபடியே கொய்யாக்காயை எடுத்து சாப்பிட தொடங்கினாள்.

அழகி கிட்டத்தட்ட அழும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டால்.. ஆனாலும் செல்விக்கு நன்கு கொடுத்துவிட்டே செல்ல வேண்டும் என முடிவெடுத்தவள் நீ பார்த்தியா என்கிட்ட பட்டும் மணியும் இல்லன்னு அதெல்லாம் நிறையவே இருக்கு வீட்டுக்குள்ள பத்திரமா வெச்சி இருக்கேன்.

தோட்டத்து வேலை செய்யும்போது அதெல்லாம் போட முடியுமா நானும் நல்லது கெட்டதுன்னா எல்லாத்தையும் போட்டுக்கத் தான் செய்வேன் உன் புருஷன் மட்டும் இல்ல என் புருஷனும் எனக்கு எல்லாமே செய்வார் என செழியனை விட்டுக் கொடுக்காமல் பேசினாள்.

ம்ம்..இதுக்கொன்னும் குறைச்சலில்லை.

ஆமா ஊர் பூரா சொல்லிட்டு திரியிறியாம்ல உன் மாமியாக்காரி கேட்ட நகையை போட வக்கில்லாம தான் நான் செழியனை விட்டுட்டு வேற ஒருத்தனை கல்யாணம் பண்ணிட்டு போயிட்டேன்னு என் அண்ணி சொன்னாங்க அதான் உன்கிட்டயே நேரடியா கேட்டுடலாம்னு நேரம் பாத்துட்டு இருந்தேன் நீயே வந்து வாய் கொடுத்துட்ட..ஏன் அப்படி சொல்லற..நீ பாத்தியா அதை என இம்முறை அழகியின் வார்த்தையை பிடித்து அவள் பக்கமாகவே திருப்பினாள்.

ஆமா அது உண்மை தான..என் மாமியாகாரி என்கிட்ட அப்படித்தான் சொன்னா.

ஓஓ..அவ புள்ளையை வேணாம்னு சொன்னதுக்கு இப்படிவேற கதை சொல்லி வச்சிருக்காளா..நல்லது..சரி தெரியாம தான் கேட்கறேன் அவ கேட்டது போலவே நகை நட்டு போட்டு இருந்தா கூட இப்போ நான் வாழற பகட்டான வாழ்க்கை எனக்கு கிடைச்சிருக்குமா சொல்லு. நீ அவனை கட்டிட்டு வந்து என்ன பெருசா வாழ்ந்துட்ட. தினமும் சாணி அள்ளற இல்லன்னா மாட்டுக்கு தண்ணி காட்டற..அது தெரிஞ்சே எவளாவது கட்டிப்பாளா. என்னை பாத்தல்ல..பட்டு கட்டிருக்கேன் ..இதை டிரை கிளீன் தான் கொடுப்பேன்.

அதோட செலவு நீ கட்டிருக்க பாரு இந்த சேலையோட விலையை விட அதிகம். நான் வந்த காரை பாத்தல்ல பென்ஸ் காரு..விலை ஐம்பது லட்சம்..உன் மொத்த தோட்டத்தை வித்தாலும் அப்படியொரு காரை வாங்க முடியாது..அதை ஊருக்குள்ள நிறுத்துறதுக்கு கூட இடமில்லை.. வழியில்லாமல் உன் வீட்டுபக்கத்துல நிறுத்திருக்கோம்.

வெயில்ல நிக்குதுன்னு அதுக்கு கூட உன் புருஷன் தான் பந்தல் போட்டுட்டு இருந்தான். நீ சொன்னது போல நான் நகை போட்டு அவனை கட்டிக்கிட்டு இருந்தா அடுத்தவன் காருக்கு பந்தல் தான் போட்டுட்டு இருக்கணும் கார்ல வந்திருக்க முடியாது…இனியாவது உன் மாமியா சொல்லறதை நம்பிகிட்டு இப்படி ஊருக்குள்ள உளறி கிட்டு திரியாத.. எனக்குத்தான் அசிங்கம்.

கருகருன்னு கருங்காலி மரம் மாதிரி இருக்கிற உன் புருஷனுக்கு வேணும்னா வெளிய சொல்லிக்க பெருமையா இருக்கலாம் என்னை மாதிரி ஒருத்தியோட கல்யாணம் பேசினாங்கன்னு ஆனா எனக்கு அப்பப்பா என்று அருவருப்பில் உடம்பை சிலிர்த்தாள்.. அத்தோடு விடாமல் ஆளுதான் அப்படி இருக்கான்னு பார்த்தா விவரமும் அவ்ளோ பத்தாது போல.. கல்யாணம் ஆகி பத்து வருஷம் இருக்கும்ல..என நக்கலாக கேட்டவள் அழகியின் அடிவயிற்றைப் பார்க்கவும் சுளிர் என்று வலித்தது.

அதை கண்டு கொள்ளாத செல்வி நீயும் படிக்காத தற்குறி அவனும் படிக்காத தற்குறி.. ரெண்டு பேரும் நல்ல ஜோடி பொருத்தம்..இதுல அந்த முகர கட்டைக்கு நான் கேக்குதா அதை இதுவும் நம்பிகிட்டு ஊரெல்லாம் சொல்லிகிட்டு திரியுது..பே..பே.. என மீதம் இருந்த கொய்யா காயை உண்ண ஆரம்பித்தாள் செல்வி

இந்த அவமானத்தை அழகியால் ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியவில்லை.. அதுவரை கண்ணீரை வெளியே விடலாமா வேண்டாமா என்று கேட்டுக் கொண்டிருந்த நீர் கண்களை விட்டு தாண்டியது மனமும் முற்றிலும் நொறுங்கியது தானாகவே அழுகை பொங்க

ச்சீ நீ இவ்ளோ மட்டமான பொம்பளையா உன்னை ஆசைப்பட்டார் என்கிற ஒரே காரணத்துக்காக அவரை எந்த அளவுக்கு கேவலமா பேசுற.. ஜாடையா அவரை ஆம்பளையே இல்லங்குற மாதிரி பேசுற தைரியமான பொம்பளையா இருந்தா அடுத்த வருஷம் ஊருக்கு வாடி ஒன்னுக்கு ரெண்டா ஒரே நேரத்தில் பெத்து உனக்கு காமிக்கிறேன் அப்பா தெரியும் அவரு ஆம்பளையா? இல்லையான்னு எனக்கேவியவள்

கலர் என்னடி கலரு..அவரோட குணத்துக்கு கால் தூசி வராது. அவர் சொக்க தங்கம் தெரியுமா இப்போ வரைக்கும் உன்னை பற்றி உயர்வா நெனச்சிட்டு இருக்காரு ஆனா நீ அவரை பத்தி இவ்ளோ கேவலமா தரக்குறைவா நினைச்சுட்டு இருக்க. இது தெரியாம அந்த மனுஷனை நான் என்ன பாடு படுத்திட்டேன்.

தோட்டத்துல வேலை செய்கிறதால கொஞ்சம் அழுக்கா இருக்காரு அவ்வளவுதான் அவரும் குளிச்சிட்டு புதுசு உடுத்தினா உன் புருஷன் எல்லாம் பத்தடி தள்ளி நிக்கணும் பெருசா பேசறா என் புருஷனை பத்தி.. வாந்தி வருதாம்ல்ல அருவருப்பா இருக்காம்ல.. என்னடி பெருசா பொல்லாத காரு என் புருஷன் ஓட்டற டிராக்டருக்கு ஈடாகுமா..ஏதோ பாவம்னு பந்தல் போட்டு குடுத்தா வக்கத்தவன்னு நினைச்சில்ல பேசற.

நீ இந்த ஊரைவிட்டு போறதுக்குள்ள அதைவிட பெரிய கார் வாங்கி காட்டறேன் .. அப்புறம் உன்னை வெச்சுக்குறேன் என அழுதுபடியே சிறுபிள்ளையாய் வீரல் நீட்டி நீட்டி பேசிக்கொண்டே சென்றாள்.

அழகி அழுதபடியே செல்வதை பார்க்கும் பொழுது செல்விக்கு மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது. அழகியிடம் இப்படி பேசாவிட்டால் செழியனின் வாழ்க்கையில் என்றுமே வசந்தம் வராது. அதனால் தான் மனதை கல்லாக்கி கொண்டு செழியனை எவ்வளவு மட்டமாக பேச முடியுமோ அந்த அளவுக்கு மட்டமாக பேசி அழகியை தூண்டி விட்டிருக்கிறாள் .

இனி அழகி சந்தேகப்பட்டு செழியனை வாட்டி வதைக்க மாட்டாள்..பழையதை நினைத்து பழிவாங்கும் மாட்டாள். கூடிய விரைவில் அவனுக்கு நல்லதொரு வாழ்க்கையையும் கொடுப்பாள் என்ற நிம்மதியில் மீண்டும் கண் மூடி அமர்ந்தாள்.

மனைவி செல்வியிடத்தில் கோபமாக சண்டையிடுவதை பார்த்து பதறிய செழியன் வேகமாக ஓடி வந்தான். கண்கலங்கியபடி எதிரில் வந்த அழகியைக் கண்டு ஆணியடித்தது போல அப்படியே நின்று விட்டான்.

கணவனை எதிரில் கண்டதும் அடக்கி வைத்த அழுகையெல்லாம் பொங்கியெழ மாமா..என ஓடிவந்து அவனை அணைத்துக்கொண்டாள்.

ஏய் என்னாச்சி ஏன் அழற என பதறியபடி கேட்கவும்.

என்னை மன்னிச்சிடு மாமா உன் அருமை தெரியாம இத்தனை நாள் உன்னை பாடா படுத்திட்டேன்.. எனக்கெல்லாம் நல்ல சாவே வராது.. வரவும் கூடாது என கதறினாள்.

லூசு மாதிரி உளறாத..இப்போ எதுக்கு பெரிய பெரிய வார்த்தை எல்லாம் பேசற.

முதல்ல நீ என்னை மன்னிச்சேன்னு சொல்லு..என்னால தானே எவ எவளோ எல்லாம் உன்னை.. என பேச்சை பாதியில் நிறுத்தியவள்.. மன்னிச்சேன்னு சொல்லிடு மாமா என கெஞ்சுவது போல கேட்டாள்.

சரி முதல்ல வீட்டுக்கு வா மீதி அங்க போய் பேசிக்கலாம்.

இல்ல முதல்ல இத்தனை வருஷம் உன்னை கஷ்டப்படுத்தினதுக்கு மன்னிச்சேன்னு சொல்லு.

சரி மன்னிச்சிட்டேன் வா போகலாம்.

கோபம் இல்லையே.

இல்ல.

இனி எப்போவும் உன்னை மரியாதை இல்லாம தரக்குறைவா பேசவே மாட்டேன் மாமா நீ சொக்க தங்கம்.. அந்த அய்யனார் சிலை போல கம்பீரமானவன்.. உன்னை இத்தனை வருஷமா தனியா தவிக்கவிட்டுட்டேன்..என் கையால வாய்க்கு ருசியா ஆக்கிப்போட்டது கூட இல்ல.. நான் பாவி மாமா..பாவி.. உனக்குப் பின்னாடி கல்யாணமானவளுக ரெண்டு பிள்ளை மூணு பிள்ளைன்னு பெத்துட்டு சுத்திட்டு இருக்காங்க ஆனா நான் பத்து வருஷம் ஆகியும் உனக்கு ஓத்த பிள்ளையை பெத்து குடுக்காம அப்படியே வச்சிருக்கேன் மாமா.

நீ எந்த அளவுக்கு என் மேல பாசம் வச்சிருந்தா என் விருப்பத்துக்கு கட்டுப்பட்டு என்னைவிட்டு ஓதுங்கி இருப்ப.

நீ என்ன பண்ணுவன்னு தெரியாது மாமா அடுத்த வருஷம் திருவிழா அப்போ எனக்கு ரெண்டு புள்ளைக வேணும்.

ஏய்..ஊர்ல திருவிழா நடக்குது டி..ஏன் இப்படி கவுச்சியா பேசற.

அப்படி தான் பேசுவேன்..நீ என்னை உண்மையிலேயே மன்னிச்சிட்டா உடனே எனக்கு ரெண்டு புள்ள வேணும்.. அதும் உன்னை மாதிரியே கருப்பா..கருங்காலி மரம் மாதிரி.

சரி வா டவுனுக்கு போய் நீ கேட்டது போல கருங்காலி மரத்துல செஞ்ச ரெண்டு புள்ளையை வாங்கிட்டு வந்திடலாம்.

ஹான் என அவனுடன் நடந்தவள் தீடிரென்று நின்று என்னை நீயும் கேலி செய்யறியா மாமா என கோபமாக கேட்டாள்.

பின்ன என்னடி புள்ள வேணும்னு கேட்டா உடனே எப்படி கொடுக்க முடியும் அதுக்கு எல்லாம் நிறைய வேலை செய்யணும் அதுவும் கருங்காலி மரம் மாதிரி எல்லாம் புள்ள கொடுக்க முடியாது.

என்னை மாதிரியோ இல்ல உன்னை மாதிரியோ தான் கொடுக்க முடியும் நீ கேட்டது மாதிரி கருங்காலி மரம் மாதிரி வேணும்னா கடைக்கு தான் போகணும் என்று சிரிக்காமல் கூற மறுபடியும் என்னை கேலி செய்றியா என அவனை துரத்திக் கொண்டு ஓடினாள்.

அன்றைய பொழுதே ஊரே பார்ப்பது போல கணவனை அழைத்துக்கொண்டு டவுன் சென்று வந்தாள். அத்தோடு விடாமல் மாமா நமக்கு தான் ஏகப்பட்ட நிலபுலம் இருக்குல்ல ..இனி நீ தனியா வேலை செய்ய வேணாம். எல்லாத்துக்கும் ஆள் போடு இனிமே நீ தோட்டத்து வேலை பார்க்க வேண்டாம் வேலை செய்றவங்களை மேற்பார்வை பாரு.

அப்புறம் உனக்கு பிடிக்குதோ இல்லையோ பகட்டுக்காகவாவது இந்த நகை எல்லாம் எப்போவும் போட்டுக்கோ இனிமே இந்த அழுக்கு லுங்கியை‌ கட்டறது கிழிஞ்ச பனியனை‌ போடறதெல்லாம் வச்சுக்காத டவுன்ல இருந்து வாங்கிட்டு வந்த வெள்ளை வேட்டி வெள்ளை சட்டைதான் போடனும்.

ஏய் அழகி..உனக்கு யாரு வேப்பிலை அடிச்சி விட்டது..ஓரே நாள்ல இத்தனை அதிர்ச்சியை‌ குடுக்காத என்னால தாங்க முடியாது..முதல்ல நகை எடுத்து உள்ள வை.. நான் இப்போ தோட்டத்துக்கு போகனும்.

நீ போகவேண்டாம் மாமா ஊர் கங்கானிகிட்ட சொல்லியிருக்கேன் நாளைல இருந்து ஆள் அனுப்பி விடுவாங்க..நீ இனிமே தோட்டத்து வேலை செய்ய வேணாம்.

அழகி இது வியாபாரம் இல்ல ஆள் போட்டு பார்க்க..விவசாயம் நீ சொல்லறது போல மேல் பார்வை பார்த்தால் இருக்கிறதும் கொஞ்ச நாள்ல காணாம போயிடும். மாறு அழகி வேணாம்னு சொல்லல அதுக்காக ஒரேடியா மாறாத எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்கு என கேலி போல கூறினான். ஆனாலும் மறக்காமல் மனைவி கொடுத்த ஆடைகளையும் நகைகளையும் போட்டுக் கொள்ள மறுக்கவில்லை.

அடுத்தடுத்து நாட்களிலேயே அழகியிடத்தில் மிகப்பெரியதொரு மாற்றம் இருந்தது. செழியனுக்கு அது அதிர்ச்சியையும் ஆச்சரியத்தையும் கொடுத்தாலும் கூட அவளாக தானாக மாறவில்லை கண்டிப்பாக செல்வி பின்னால் இருக்கிறாள் என்பதை உணர்ந்தான் கூடவே அவளுக்கு மானசீகமாக நன்றியையும் தெருவித்தான்.

திருவிழா முடித்து ஊர் மெதுவாக காலியாகிக் கொண்டிருந்தது வெளியூர் காரர்கள் அனைவருமே அவரவர் கூடு தேடிச் செல்ல செல்வியும் அவளது குடும்பத்திடம் இருந்து பிரியாவிடை பெற்றுக் கொண்டு காரில் ஏறி அமர்ந்தாள். பின்புறம் இரு குழந்தைகளும் ஏறிக்கொள்ள கணவன் காரை இயக்கவும் எதார்த்தமாக பார்ப்பது போல செழியனின் வீட்டை எட்டிப் பார்த்தாள்.

காலையிலேயே குளித்து ஈரத்துண்டை தலையில் சுற்றிக் கொண்டிருந்த அழகி துவைத்த துணிகை கொடியில் காய வைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.முகம் பூரிப்புடன் காணப்பட்டது அவளின் இல்வாழ்க்கை நல்வாழ்க்கையாக தொடங்கிவிட்டது என்பதை அது சொல்லாமல் சொல்லியது.

கழுத்தில் கனமாக இரு சங்கிலி..கூடவே மென்பட்டு ஓன்றை அணிந்திருந்தவள் செல்வியின் கண்களுக்கு பேரழகியாக தெரிந்தாள். இப்படி பார்க்க ஆசைப்பட்டு தானே அவளை தூண்டிவிட்டது..நன்றாகவே வேலை செய்திருக்கிறது என சந்தோஷம் கொண்டவள் கண்களால் செழியனைத் தேடினாள்.

வாசற்படியில் அமர்ந்திருந்தவன் ஃகாபி குடித்துக்கொண்டே கண்களால் மனைவியை பருகிக்கொண்டிருந்தான். பளிச்சென்ற வெள்ளை வேட்டியும் கையில்லா வெள்ளை பனியன் அணிந்திருந்தவனின் கழுத்திலும் கைகளிலும் தங்கம் மின்னியது.

ஊர் மெச்சும் மனிதன் போல கம்பீரமாக இருந்தான் அதை பார்க்கவே செல்விக்கு அவ்வளவு நிறைவாக இருந்தது. மனைவியை கவனித்த கார்த்திகேயன் என்ன செல்வி உன் சொந்தக்கார பையனும் அவர் மனைவியும் இருக்காங்க சொல்லிட்டு போகணும்னு தோணலையா வா ஒரு வார்த்தை சொல்லிட்டு போயிடுவோம் என்றவன் செல்வியின் பதிலுக்காக காத்திருக்காமல் காரை விட்டு இறங்கினான்.

ஏங்க அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம் முதல்ல வண்டியை எடுங்க.

செல்வி கார் வெயில்ல நிக்குதுன்னு சொந்த செலவில் பந்தல் எல்லாம் போட்டுக் கொடுத்து இருக்காங்க போகும் போது சொல்லாம போனா நல்லாயிருக்காது.. இறங்கி வா சொல்லிட்டே போகலாம் என்ற படியே அவள் பக்கமாக கதவை திறந்து விட்டான்.

மறுக்க முடியாமல் இறங்கியவள் தயங்கியபடியே கணவனின் பின் நடந்தாள்.

என்ன செழியன் சூரியனோட ஓட்டுமொத்த பிரகாசத்தையும் நீங்க ஓருத்தரே வாங்கிகிட்டா நாங்கல்லாம் என்ன செய்யறது என கேலிபோல செழியனை பாராட்டியபடி உள்நுழைந்தான் கார்த்திகேயன்.

அவர்களைக் கண்டதுமே அழகி முகத்தை திருப்பிக் கொண்டு உள் செல்ல செழியனோட சிறு கூச்சத்துடனே வாங்க வாங்க என சந்தோஷமாக வரவேற்றான். கூடவே செல்வியைப் பார்த்து கண்களிலேயே நன்றியையும் தெரிவித்தான்.

அவனது நன்றியை உள்வாங்கிய செல்வியும் கண்களை மூடி தலையசைத்தபடியே அதை ஏற்றுக் கொண்டாள். இதை கவனித்தும் கவனிக்காதது போல உள் சென்ற கார்த்திகேயன் வீடு ரொம்ப அழகா இருக்கு பட்டணத்தில் இந்த மாதிரி எல்லாம் காத்தோட்டமான வீட்டை பார்க்கவே முடியாது என்னதான் இங்க நாங்க பெருசா அலட்டிகிட்டாலும் பட்டணத்தில் புறா கூண்டு மாதிரி இருக்கற சின்ன வீட்டுக்குள்ள தான் அடைஞ்சிக்கணும் என்ன இருந்தாலும் கிராமத்து வாழ்க்கை வாழ்க்கை தான் என சிலாகித்து பேசியவன்.

அழகியைப் பார்த்து என்னம்மா முதல் முதல்ல வீட்டுக்கு வந்திருக்கோம் எங்களுக்கு குடிக்கவெல்லாம் எதுவும் தர மாட்டியா எனக் கேட்க.. இதோ கொண்டு வர்றேன் என செல்வியை பார்த்து பற்களை கடித்துக் கொண்டே கூறியவள் முறைத்தபடியே உள் சென்றவள் சற்று நேரத்தில் தண்ணீர் எடுத்து வந்து கார்த்திகேயனிடம் கொடுத்தாள்.

நன்றிம்மா எனக்கூறி விட்டு அதை வாங்கி பருகியவன் மீதியை செல்வியிடம் கொடுத்தான். அதை அவள் வாங்கும் முன் கார்த்திகேயன் கையில் இருந்த சொம்பை வாங்கிக்கொண்ட அழகி செல்விக்கு தண்ணீர் கொடுக்காமலே உள் சென்றாள்.

இதை பார்த்ததும் கார்த்திகேயனுக்கு சிரிப்பை அடக்கவே முடியவில்லை மனைவியை சைடு கண்ணின் பார்க்க அவளோ உள் செல்லும் அழகியை முறைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

கொழுப்பு மட்டும் அடங்காது என வாய்க்குள் முனுமுனுத்தவள் கணவனைப் பார்த்து கிளம்பலாம் என்பது போல ஜாடை செய்தாள்.

ஒரு நிமிஷம் இரு வீட்டை நல்லா சுத்தி பாத்துட்டு வரேன் அதுவரைக்கும் செழியனோட பேசிட்டு இரு என்ற பின்கட்டிற்கு சென்றான். கடுகடுவென முகத்தை வைத்துக் கொண்டிருந்த அழகியைப் பார்த்து

என்னம்மா.. வாழ்க்கை எல்லாம் எப்படி போகுது.

எங்களுக்கு என்ன உங்களை மாதிரி பகட்டான வாழ்க்கை இல்லனாலும் நாங்களும் கௌரவமா தான் ஊருக்குள்ள வாழ்ந்துட்டு இருக்கோம் என திரும்பி பார்த்தவள் ஆமா இந்த மாதிரி துணி எல்லாம் எங்க கிடைக்குது பட்டணத்தில் மட்டும்தான் கிடைக்குமா என்ன..? என கேட்டாள்

தன்னை ஒரு முறை குனிந்து பார்த்துக் கொண்டவன்.. இங்கேயும் டவுன்ல கிடைக்கும் இது செல்வியோட அண்ணன் வாங்கித் தந்தது தான்.

ம்ம்.. எங்க ஊரு துணியெல்லாம் நீங்க போடுவீங்களா..!!! பட்டணத்துக்காரர் ஆச்சே அதனால பட்டணத்தில் இருந்து தான் வாங்கிருப்பீங்கன்னு நினைச்சு கேட்டுகிட்டேன் என நொடித்துக் கொண்டவள் திடீரென்று நிஜமாலுமே அந்த கார் அம்புட்டு விலையா என சம்பந்தமே இல்லாமல் கேட்டாள்.

அவள் என்ன கேட்க வருகிறாள் என்பது ஒரு நிமிடம் கார்த்திகேயனுக்கு புரியவில்லை புரிந்ததுமே பட்டென்று முத்துப்பல் தெரிய சிரித்தான் கூடவே ஐய்யோ அழகி உன்னை எனக்கு ரொம்ப புடிச்சிருக்கு உன் பேச்சு உன் வெகுளித்தனம் சான்சே இல்ல தெரியுமா.

உண்மையிலேயே என்று பேச்சை நிறுத்தியவன்..இப்போ இதை நான் சொல்லக்கூடாது எனக்கு ரெண்டு குழந்தைக வந்தட்டாஙக என்றான். கேள்வியாக அவனைப் பார்த்தவளிடம். போன வாரம் பார்த்த அழகிக்கும் இந்த வாரம் பார்க்கற அழகிக்கும் நிறையவே வித்தியாசம் தெரியுது.

உன் முகத்தில் இருக்கற சந்தோஷம் பூரிப்பு இதெல்லாம் பார்க்கும் போது ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கு எப்போவும் இப்படியே இரு.. அதுவும் உனக்காக மட்டும் மத்தவங்களுக்காக இல்ல என்றவன். என்ன அப்படி பார்க்கற அழகி இந்த தீடிர் மாற்றம் செல்வியால வந்தது தானே என்று கேட்கவும்.

அப்படின்னு முழுசா சொல்ல முடியாது..ஆனா அவளும் ஓரு காரணம் அதையும் மறுக்க மாட்டேன்.. கோபம் கொப்பளித்தது அவளது குரலில்.

இதான்.. இதைத்தான் நான் சொன்னது..நீ மாறல அழகி இப்போ உன்னோட இந்த மாற்றம் தற்காலிகமானது.. இது தப்பு உன்னை நீ மாத்திக்கோ சந்தோஷமா இரு செழியனையும் சந்தோஷமா வச்சுக்கோ.

உங்களுக்கு என்ன அண்ணா சுளுவா சொல்லிட்டீங்க..என்னால சட்டுன்னு மாற முடியல.. கோபம் எனக்கு இயல்பு அதை மாத்திக்க முடியாது.

சரிதான் உன் கோபம் இயல்புன்னு சட்டுன்னு முறையவே மாத்திட்ட.

இங்க பாருங்க அண்ணா எனக்கு நடிக்க எல்லாம் வராது அந்நிய ஆம்பளன்னா எனக்கு அண்ணன் தான் மத்தவங்களுக்கு எப்படின்னு தெரியாது என் வீட்டில் அப்படித்தான் சொல்லிக் கொடுத்து வளர்த்திருக்காங்க என்று கூறவும்.

இம்முறை மென்புன்னகை சிந்தியவன் அதான் அழகி நீ ..அதனால தான் பேரழகியா என் கண்ணுக்கு தெரியற..உன் வாழ்க்கை சந்தோஷமா இருக்கனும்னு நானும் ஆசைப்படறேன்.

எல்லா செல்வங்களும் உனக்கு கிடைக்கும்..அப்படியே செழியனோட முழு மனசும்.

அது கஷ்டம் தான் அண்ணா.. கடைசி வரைக்கும் அவர் மனசுல எனக்கு முழு இடம் கிடைக்காது.

ஏன் அப்படி சொல்லற.

அதெல்லாம் அப்படித்தான் அண்ணா.. உங்க கிட்ட வெளிப்படையா சொல்லவும் முடியாது சொன்னாலும் அது தப்பாயிடும் விடுங்க இப்போ சாப்பிடறீங்களா மாவு இருக்கு ரெண்டே நிமிஷத்துல கிட்னி ஊத்திடுவேன் குழந்தைங்க ரொம்ப நேரமா கார்ல விளையாடுறாங்க கூப்பிடுங்க என்றபடி அடுப்பை பற்ற வைத்தாள்.

பின்னோடு வந்து அதை அணைத்தவன்

செழியனை முழுசா நம்பு அழகி..அவரோட மொத்த அன்பும் உனக்குத்தான் நான் நம்பல என் செல்வியை என்று சொல்லவும். அண்ணா என அதிர்ச்சியை காட்டினாள்.

ஏன் ஷாக் ஆகற அழகி.. எந்த காதலை நினைச்சு உன்னோட பத்து வருஷ வாழ்க்கையை நரகம் ஆக்கி கிட்டியோ அதே காதலை வச்சு தான் நான் என் வாழ்க்கையை வசந்தமாக்கிட்டேன்.

நீ உன் கணவன் இன்னொருத்தியை நினைச்சுக்கிட்டே உன் பக்கத்துல வர்றான் உன்னை தொடரான்னு நினைச்சு அவரை உன் பக்கத்திலேயே சேர்த்துக்கல. ஆனா நான் அவ மனசுல இருக்கறவனை மறந்து போற அளவுக்கு திகட்ட திகட்ட காதலை கொடுத்து அவளோட சந்தோஷமா வாழனும்னு முயற்சி எடுத்தேன் நான் ஜெயிச்சுட்டேன். இன்னைக்கு எங்க இல்வாழ்க்கையோட அடையாளமா இரண்டு குழந்தைங்க இருக்காங்க.

கண்டிப்பா செல்வி மனசுல பழைய காதல் இல்லன்னு உறுதியா சொல்லமாட்டேன். இருக்கலாம் ..ஆனா அதை மறக்க வைக்கற அளவிற்கு என் காதலை ஓவ்வொரு முறையும் நான் அவளுக்கு உணர்த்தியிருக்கேன். அதனாலதான் இப்போ அவங்களை தனிமைல பேச விட்டிருக்கேன்.. பாரேன் எவ்ளோ அழகா இருக்கு அதைப்பார்க்க இப்போ அவங்களைப்பார்த்து உனக்கு சந்தேகப்பட தோணுதா..?

இல்ல என்பது போல தலையசைத்தவள் எப்படி அண்ணா உங்களால இவ்ளோ சுலபமா இந்த விஷயத்தை எடுத்துக்க முடியுது.

அதுதான் அழகி நம்பிக்கை நம்ம துணையை நாம முழுமனசா நம்பினா அவங்களை அவங்களா இருக்க விட்டா எல்லாமே சுலபமா ஆகிடும்.

உங்களுக்கு எப்போ அவங்க ரெண்டு பேர் பத்தியும் தெரியும்.

என் கல்யாணம் முடிஞ்ச கொஞ்ச நாளிலேயே எனக்கு எல்லா விஷயத்தையும் செல்வியோட அண்ணனை சொல்லிட்டாங்க. என் கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி அவளோட திருமணம் தடை பட்டுடிச்சின்னு சொல்லித்தான் எனக்கு செல்வியோட போட்டோ காமிச்சாங்க எனக்கு அது ஒரு பெரிய விஷயமா தெரியல சரின்னு கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டேன்.

ஆனா செல்வி என்னோட அன்யோனியமா இருந்த மாதிரி எனக்கு தெரியல.. நான் பக்கத்துல போனால பயந்து நடுங்குவா..எதையோ மறைக்கறான்னு புரிஞ்சது அது மட்டும் இல்லாம ஊர பத்தி பேசினாலே ரொம்ப கோபமாயிடுவா..அவ அண்ணன் பலமுறை கூப்பிட்டும் வரவே இல்லை அவ்வளவு ஏன் அவளோட அண்ணன் கல்யாணத்துக்கு கூட வரலைன்னா பார்த்துக்கோ. அப்போ தான் காரணம் என்னவா இருக்கும்னு தேட ஆரம்பிச்சேன்.

ஏன் என் மனைவியைப்பற்றி யார் யார்கிட்டயோ விசாரிக்கணும்னு நேரடியா அவகிட்டயே கேட்கலாம்னு ஒரு நாள் பேச்சு கொடுத்தேன் ஆனா அவ ரொம்ப உணர்ச்சி வசப்பட்டு அழ ஆரம்பிச்சிட்டா அதனால அவ கிட்ட கேட்கிறத விட அவன் அண்ணன் கிட்ட கேட்கலாம்ன்னு‌ அவர்கிட்ட நிலமையை சொல்லி கெஞ்சி கேட்கவும் அவர் உண்மை எல்லாத்தையும் மறைக்காம சொன்னார் அதன் பிறகு தான் எனக்கு செல்வி மேல் காதலே அதிகமாச்சு.

அவளோட கடந்த காலத்தைப்பற்றி இப்போ வரைக்கும் நான் கேட்டதே கிடையாது.. அவளும் எனக்கு தெரியாதுன்னு நினைத்துதான் என்னோட வாழ்ந்துட்டு இருக்கா அவ நம்பிக்கையை ஏன் கெடுக்கணும்னு இப்போ வரைக்கும் நானும் காமிச்சுக்கிட்டதே கிடையாது.

செல்வி அப்பப்போ தனிமையில அழுவா என்ன காரணம்னு அவ நடவடிக்கை கவனிச்சப்போ தான் தெரிஞ்சது. அவ குற்ற உணர்ச்சியில் குமையறது. செழியனுக்கு பெருசா அநியாயம் செஞ்சிட்டதா அவ நம்பினா.

அது அவளை விட்டு போகனும்னா அவ கண்டிப்பா ஒருமுறை இந்த ஊருக்கு வரணும் செழியனோட மனம் விட்டு பேசணும்னு நினைச்சேன் அதனாலதான் அவங்க அண்ணன் மூலமாவே ஊருக்கு வர வெச்சேன்.

நான் நெனச்சதும் நடந்துருச்சு இப்போ அவ மனசுல இருந்த பழைம காதலும் போயிடுச்சி குற்ற உணர்ச்சியும் போயிருச்சு.செழியனோட வாழ்க்கையையும் சரி பண்ணிட்டா அப்படின்னு நம்புறேன்

இப்போ அவங்க ரெண்டு பேருக்குள்ள நல்ல நட்பு மட்டும்தான் இருக்கு. இனிமே செல்வியோட மனசு புல்லா நான் மட்டும் தான் இருப்பேன்.. அவளுக்குள்ள இருந்த சஞ்சலம் காணாம போயிடும் அது போதும். அதே போவ செழியனோட வாழ்க்கையையும் மாற்ற வேண்டியது உன் கடமை அதை பண்ணுவ என்கிற நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கு.

சினிமாவுல காட்டறது போல முதல் காதல் மாறாது..மறையாதுன்னு சொன்னாலும் கூட எனக்கு கவலையில்லை. அவங்களோட காதல் அப்படியே அவங்களுக்குள்ள வாழ்ந்துட்டு போகட்டும் அதனால நமக்கு என்ன நம்மகிட்ட உண்மையா இருக்காங்களா அது போதும்.

அதனால் நீயும் செழியனோட கடந்த காலத்தை கிண்டி கிளறாமல் காலத்து கிட்ட ஓப்படைச்சிட்டு அதன் போக்கிலேயே வாழப் பாரு கண்டிப்பா உன்னோட அன்பு உண்மையாவும் நேர்மையாக இருந்தா கண்டிப்பா செல்வியை மறந்துட்டு உன்னை முழு மனசோட ஏத்திக்கிட்டு உன்னோட குடும்பம் நடத்துவான். இதை ஒரு அண்ணனா உனக்கு நான் சொல்றேன் .

சரி அழகி நாங்க கிளம்பறோம் நேரம் ஆகிடுச்சி குழந்தைங்க ரொம்ப நேரமா கார்ல தனியா இருக்காங்க இன்னும் கொஞ்ச நேரம் போகாம விட்டா ரெண்டு பேரும் சண்டை போட ஆரம்பிச்சுக்குவாங்க எப்போ எதுனாலும் அண்ணனை கூப்பிடு..அடுத்த நிமிஷம் உனக்காக இங்க இருப்பேன் என்றபடி அவனது விசிட்டிங் கார்டை எடுத்து அவளது கையில் கொடுத்துவிட்டு முன் பக்கமாக வந்தான்.

செல்வியும் செழியனும் அவர்களுக்குள் இருந்த காதல்,ஈகோ அனைத்தையும் ஓதுக்கு வைத்துவிட்டு பழையகதைகளை பற்றி பேசி சிரித்துக் கொண்டிருந்தனர். இவர்களைப் பார்த்ததும் இருவருமே எழுந்து நிற்க என்ன செல்வி பழைய கதைகள் எல்லாத்தையும் பேசிட்டியா இல்ல இன்னும் ஏதாவது மிச்சம் இருக்கா என கார்த்திகேயன் கேட்டான்.

இருவருமே எதுவும் பேசாமல் மௌனமாக தலைக்குனிய அப்படியே மிச்சம் இருந்தால் அடுத்த வருஷம் திருவிழாக்கு வந்து பேசிக்கலாம் என்றவன் செல்வியை பார்த்து இனி என் மாமியார் ஊருக்கு அடிக்கடி வரலாம்தானே என்று கேட்கவும் ம்ம் என சம்மதம் தெரிவித்தாள்.

அப்புறம் ஏன் இன்னும் கிளம்பாமல் இருக்க..மீதிகதையை ரெண்டு பேரும் அடுத்த முறை பேசிக்கோங்க என்றவன் அழகியைப் பார்த்து என்ன தங்கச்சி நான் சொல்லறது சரிதானே.

சரிதான் என அழகியும் புன்னகைத்தபடியே ஆமோதித்தாள்.

இம்முறை செல்வியை அதே புன்னகையுடன் எதிர்கொண்டவள் இனி வருஷம் தவறாமல் திருவிழாக்கு வந்துடனும் நான் உங்களை எதிர்பார்த்துட்டு இருப்பேன் என்றாள்.

செல்வியும் நீங்க ரெண்டு பேரும் சென்னைல இருக்கற என்வீட்டுக்கு வரணும் உங்களை நானும் எதிர்பார்ப்பேன் என பதிலுக்கு கூறினாள்.

அதன் பிறகு பரஸ்பரம் இரு ஜோடிகளும் தலையசைத்துப்படி விடை பெற காரில் ஏறிய கார்த்திகேயன் சிரித்த முகமாக நின்ற அழகியையும் செழியனையும் பார்த்து விட்டு நாம கொஞ்சம் முன்னாடியே இந்த ஊருக்கு வந்திருக்கனுமோ எனக்கேட்டான்.

கணவனை காதலுடன் பார்த்தவள் ம்ம் கொஞ்சம் முன்னாடியே வந்திருக்கலாம் என்றவள் அர்த்தம் பொதித்த புன்னகையுடன் கணவனின் கையை இழுத்து நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டு அவனது தோளிலேயே நிம்மதியுடன் சாய்ந்தாள்.

இனி அவளது மனதில் எந்த ஒரு குற்ற உணர்ச்சியும் கிடையாது அவளுடைய காதல் விழிப்பு வந்த பிறகு மறந்து போகும் கனவாகி போனது. அத்தோடு இல்லாமல் செழியனின் கரடுமுரடான வாழ்க்கையையும் சரி செய்துவிட்டாள் அந்த நிம்மதியுடன் அவளது இல்லம் தேடி பயணமானாள்.

எந்த ஒரு சந்தர்ப்பத்திலும் கார்த்திகேயன் மனைவியின் கடந்த காலத்தை பற்றி கேட்கப் போவதும் கிடையாது அவனுக்குத் தெரிந்ததாக காட்டிக் கொள்ளப் போவதும் கிடையாது.

மனைவியின் குற்ற உணர்ச்சியை போக்கி விட்டான் அது போதும் அவனுக்கு..இனி அவள் அவனுக்காக மட்டுமே வாழ்வாள்.. இரட்டை வாழ்க்கை வாழ வேண்டிய அவசியம் இருக்காது செல்விக்கு. அவளது சந்தோஷமே அவனது சந்தோஷம் தன் தோளில் சாய்ந்திருந்த மனைவியின் உச்சியில் முத்தமிட்டு காரை மிதமான வேகத்தில் இயக்கினான். இனி அவனுடைய வாழ்க்கையும் அந்த பயணம் போல இனிமையானதாகவே இருக்கும்.

முற்றும்.

ஷாலினி அன்று மிக நீண்ட நேரம் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவன் அண்ணனும் மிக விரைவாக எழுந்து அவனுடைய வேலைகளை வெகுவாக முடித்தான்.

தங்கை இன்னும் தூங்கிக் கொண்டிருப்பதை அறிந்தவன் எழுப்ப முற்பட்டான். ஆனால், தங்கையோ எழவே இல்லை.
இதைக் கண்ட குணா சென்று தன் அன்னையிடம் கூறினான்.

“அம்மா ஷாலினி எந்திரிக்கவே மாட்றா மா .நான் ஸ்கூலுக்கு கிளம்பிட்டேன்… ஆனா அவ இன்னும் எழுந்திருக்கவே இல்லம்மா” என்று தன் அன்னை பிருந்தா விடம் கூறினான். பிருந்தாவும் தன் குழந்தையை எழுப்ப முற்பட்டாள் .

ஆனாலும் ,ஷாலினி எழுந்த பாடு இல்லை. ‘குழந்தைக்கு ஏதேனும் உடல்நிலை சரியில்லையோ‘ என்று அவளும் உடம்பை தொட்டுப் பார்த்தாள். ஆனால், அவள் எதற்கும் அசைந்து கொடுப்பதாக தெரியவில்லை. பிருந்தா பயந்துவிட்டாள்.

தன் கணவர் சோமசுந்தரத்தை அழைத்து தன் குழந்தை எழுந்திருக்காத விஷயத்தை கூறினாள். இருவரும் மிகவும் பயந்து உடனே மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றனர்.

குழந்தைக்கு என்ன ஆயிற்று என்று மருத்துவமனை வாசலில் இருவரும் பயந்து போய் நின்றனர். சிறிது நேரம் கழித்து செவிலி பெண் ஒருவர் வந்து ஷாலினியின் பெற்றோரை மருத்துவர் அழைப்பதாக கூறினார். ஷாலினியின் பெற்றோர் இருவரும் மருத்துவரை சென்று சந்தித்தனர்.

பிருந்தாவும் சார் என் குழந்தைக்கு என்ன ஆச்சு ,எனக்கு ரொம்ப பயமா இருக்கு. அவ இவ்வளவு நேரம் தூங்கினதே இல்லை…. சார் ப்ளீஸ் என்னாச்சுன்னு சொல்லுங்களேன். ப்ளீஸ்.. என்று கதறும் குரலில் கூறினாள்.

டாக்டர் பேச முற்பட்டார் .சார், நான் உங்க குழந்தையை முழுசா செக் செய்ததில் பல அதிர்ச்சி தரும் தகவல்கள் கிடைத்துள்ளது. நீங்க கொஞ்சம் மனசு தைரியப்படுத்திக்கோங்க நான் சொல்ல வரத நெனச்சு நீங்க ரொம்ப பயப்படாம கொஞ்சம் கேட்டீங்கன்னா நல்லா இருக்கும் என்று கூறினார் டாக்டர்.

இதைக் கேட்டவுடன் ஷாலினியின் தாய்க்கு மிகவும் பயம் வந்துவிட்டது. எதுவா இருந்தாலும் ப்ளீஸ் எங்க கிட்ட சொல்லிடுங்க சார்….. ப்ளீஸ் என்று தழுதழுத்த குரலில் கதறினாள். சார் ப்ளீஸ் மேடம கொஞ்சம் நீங்க தைரியப்படுத்திக்கோங்க.

நான் சொல்ல போற விஷயம் உங்களுக்கு பெரிய அதிர்ச்சியா தான் இருக்கும். இருந்தாலும், நீங்க இதை ஏத்துக்கிட்டு தான் ஆகணும் என்று டாக்டர் கூறி முடித்தார்.

சோமசுந்தரமும் டாக்டர் கூறியதை கேட்டு மனதினுள் பல எண்ணங்களுடன் ‘என்னவாக இருக்கும்‘ என்று மிகுந்த கவலையுடன் தழுதழுத்த குரலில் என்ன என்று கேட்டான்.. டாக்டர் கூற ஆரம்பித்தார் .

சார் ,உங்க குழந்தையை யாரோ பாலியல் பலாத்காரம் பண்ணி இருக்காங்க என்று டாக்டர் மிகவும் சோர்வான குரலில் கூறினார்…. கேட்ட பிருந்தா தலை சுற்றி மயக்கம் போட்டு கீழே விழுந்தாள். சோமசுந்தரத்தாலும் அதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல், மேலும் தன் மனைவி கீழே விழுந்ததால், அவளையும் தாங்கிக் கொண்டு மருத்துவமனையில் முதலில் தன் மனைவியை அட்மிட் செய்தார்.. பின்பு மயக்கத்தில் இருந்த தன் மனைவி சில மருத்துவ உதவிக்கு பின் எழுந்தாள். எ…எங்..எங்கே என் மக ஷாலினி .எ.. எ..எங்க என் மக ஷாலினி என்று மிகவும் தழுதழுத்த குரலில் அழுது கொண்டே கேட்டாள். பின்பு பச்ச பிள்ளைங்க அவ அவள போய் யாருங்க இப்படி எல்லாம் பண்ணுனது….. அவன் நல்லாவே இருக்க மாட்டான்…. அவன நான் சும்மாவே விடமாட்டேன். நான் கண்டிப்பா போலீஸ்ல புடிச்சு கொடுப்பேன். தண்டனை வாங்கி கொடுப்பேன் என்று மிகுந்த வேதனையுடன் தழுதழுத்த குரலில் அழுது கொண்டே கத்தினாள்..

பெட்டில் இருந்து எழுந்திருந்த தன் மகளை உடனே பார்க்க வேண்டும் என்று கணவரிடம் வற்புறுத்த. தன் கணவரும் குழந்தை உள்ள பெட்டுக்கு அழைத்துச் சென்றார். குழந்தை வலியும் வேதனையுடன் சற்று கண் திறந்து முழித்து படுத்துக் கொண்டிருந்தது… “அம்மா வந்து இருக்கேன் டா” என்னமா பண்ணுது உடம்புக்கு, யாருடா தங்கம் உன்னை என்னடா பண்ணா, அம்மா கிட்ட சொல்றா தங்கம் “என்று தழுதழுத்த குரலில் குழந்தையிடம் பிருந்தா கேட்டாள்..

குழந்தை ஷாலினியும் “அ…அ…அம்மா…. அம்மா எனக்கு வலிக்குதும்மா…. ரொம்ப வலிக்குது மா…. “என்று அழுது கொண்டே கூறினாள்…. “என்னடா தங்கம் யார் இப்படி உன்னை பண்ணது உனக்கு உடம்பு வலிக்கிற அளவுக்கு அப்படி என்னடா நடந்துச்சு”… “அம்மா கிட்ட சொல்ற தங்கம்” என்று பிருந்தா குழந்தை இடம் அன்பாக விசாரித்தாள்….

பயந்து கொண்டே ஷாலினி தன் தாயிடம் பேச ஆரம்பித்தது “அம்மா என்ன நீங்க திட்டாதீங்க ,அடிக்க கூடாது மா… என்னை ஸ்கூலுக்கு அனுப்பிச்சு விடுவீங்க இல்லமா அந்த ஆட்டோ மாமா சாக்லேட் வாங்கி தரேன்னு சொல்லி என்னை கூட்டிட்டு போனாரு மா. ஆனா ,அவரே எ…எ….என்…என்னை என்ன என்னவோ பண்ணினாரு மா… அம்மா எனக்கு ரொம்ப வலிச்சுமா…. அதுக்கு அந்த அங்கிள் ஒன்னும் இல்லம்மா அவ்ளோதான் அவ்ளோதான்னு என்னவோ பண்ணிட்டாருமா ரொம்ப வலிக்குதும்மா…. ப்ளீஸ்ம்மா என்னை அடிக்காதீங்க மா” என்று குழந்தை பயந்து போய் கூறியது. இதைக் கேட்ட பிருந்தாவால் அங்கு அழாமல் இருக்க முடியவில்லை கதறி வேகமாக வாய்விட்டு அழுதுவிட்டாள்…

“ஐயோ கடவுளே எந்த குழந்தைகிட்டயும் அம்மா இப்படி ஒரு வார்த்தையை கேட்கவே கூடாது….. என் குழந்தை எவ்வளவு கதறி இருக்கு. ஆனாலும் விடாம சீ … சீ…அவனா…அவன்.. ஒரு ஆண் ஜென்மமா.. அவனெல்லாம் வாழவே கூடாது. இதெல்லாம் பாத்தும் கடவுளே இன்னும் ஏன் நீ வந்து கருணை காட்டம இருக்க! “என்று பிருந்தா கதறி கதறி அழுதாள்…….

குழந்தையை மருத்துவமனையில் இருந்து வீட்டிற்கு கூட்டி சென்ற பிருந்தாவும் தன் கணவரும் குழந்தையை நார்மலாக கொண்டுவர மிகவும் சிரமப்பட்டனர்… அவளால் பழைய மாதிரி அனைவரிடமும் சகஜமாக விளையாடவும் ,எங்கும் செல்ல கூட பயந்தாள்…

சொல்லப்போனால் தன் சொந்த பெற்றோரிடம் கூட சகஜமாக பழக இயலவில்லை. ஷாலினி மிகவும் அழகாக பொம்மை போல இருப்பாள். மேலும் துருதுரு வென்று எப்பொழுதும் தன் அண்ணனை சீண்டிக் கொண்டும், அப்பாவை அடித்துக் கொண்டும். அம்மாவிடம் சண்டை போட்டுக் கொண்டும் இருப்பாள். அப்படிப்பட்ட தன் குழந்தை இப்படி இருப்பதை பார்த்த பெற்றோர்கள் மிகவும் வேதனையுடன் தினம் தினம் தன் நாட்களை கழித்துக் கொண்டிருந்தனர்..

இதைப்பற்றி தன் சொந்தக்காரர்களிடமோ அல்லது போலீஸ் இடமோ வேறு யாரிடமோ கூறுவதற்கு தைரியம் இல்லாத பெற்றோர்கள் தன் மகளின் எதிர்காலத்தை மனதில் எண்ணிக் கொண்டு தங்கள் மனசுக்குள்ளே புழுங்கி கொண்டிருந்தனர்..

ஷாலினி அப்போது மூன்றாம் வகுப்பு தான் படித்துக் கொண்டிருந்தாள்.. அவள் இந்தப் பிரச்சனைக்கு பிறகு ,பள்ளிக்கு மிக நீண்ட நாள் பள்ளிக்கு செல்லவில்லை. அப்போது ,ஷாலினியின் அம்மா பிருந்தாவிற்கு ஷாலினியின் வகுப்பு ஆசிரியை போன் செய்தார்..

“மேடம் வணக்கம். ஷாலினி ஒரு ஒன் வீக்கா ஸ்கூலுக்கு வரல ,என்னாச்சு ?மேடம் ஏதாவது ப்ராப்ளம் மா” என்று விசாரித்தார்.. பிருந்தாவிற்கோ ஆசிரியரிடம் எதைக் கூற வேண்டும் என்று புரியாமல் சிறிது திகைத்து நின்றாள்..

தன் மகளின் எதிர்காலத்தை மனதில் எண்ணி பேச ஆரம்பித்தாள்.” மேடம் வணக்கம். மேடம் ஷாலினிக்கு கொஞ்சம் உடம்பு சரியில்ல .அதனால, ஒரு ரெண்டு மாசம் இல்லாட்டி மூணு மாசம் பெட் ரெஸ்ட் எடுக்க சொல்லி இருக்காங்க டாக்டர் .மெடிக்கல் சர்டிபிகேட் உங்ககிட்ட நான் ப்ரொடியூஸ் பண்ணி விடுகிறேன்”என்று கூறினார்.

ஷாலினியின் வகுப்பு ஆசிரியை,” மேடம் என்னாச்சு குழந்தைக்கு நல்லா தானே இருந்தா” என்று கேட்டார். பிருந்தாவிற்கோ உடனே என்ன பொய்யை கூறுவது என்று புரியாமல், திகைத்து ஒரு நிமிடம் அமைதி ஆகிவிட்டாள். ஆசிரியை “மேடம் லைன்ல இருக்கீங்களா ?உங்களை தான் “என்று கேட்டார். சுதாரித்து கொண்ட பிருந்தா “இருக்கேன் மேடம் என்று விட்டு பின் தொடர்ந்தால் ,மேடம் பாப்பாவுக்கு யூரின் இன்பெக்சன் ஆயிடுச்சு .அதனாலதான் “என்று முடித்தாள்.

ஆசிரியையும் “இப்போ பாப்பாக்கு எப்படி இருக்கீங்க மேடம் “என்று அக்கறையாக விசாரித்தார்.. பிருந்தாவும் வேறு வழியில்லாமல் ‘தன் மகள் பழைய நிலைக்கு வரும் வரை இப்படி மறைத்து தான் ஆக வேண்டும்‘ என்று மனதில் நினைத்து ..மீண்டும் பொய் கூற ஆரம்பித்தாள் .

“மேடம் அவளுக்கு ரொம்ப டீப்பா இன்பக்சன் ஆனதனால டாக்டர் ஒரு 3 டு 4 மந்த் ரெஸ்ட் எடுக்க சொல்லி இருக்காங்க மேடம் ” என்று கூறி முடித்தாள் .ஆசிரியையும்” பரவால்ல மேடம் பாப்பாவுடைய உடம்ப பாருங்க .இருந்தாலும் ,ஸ்கூல்ல வந்து பிரின்ஸ்பால் பார்த்து அவங்க கிட்ட பேசி லெட்டர் குடுத்துட்டு போய்டுங்க மேடம் .இல்லனா கொஞ்சம் கஷ்டம் “என்று கூறி ஆசிரியை பேச்சி முடித்தார்.

பிருந்தாவும் “சரிங்க மேடம் கண்டிப்பா வந்து நான் பார்த்து லெட்டர் கொடுகிறேன் மேடம் ” என்று கூறினாள்.. ‘என்னதான் குழந்தை மீதும் தங்கள் மீதும் தவறு இல்லை .என்றாலும், இந்த சமூகத்தில் அதையெல்லாம் மறைத்து மறந்து வாழப் பழகிக் கொள்ள வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டு விடுகிறது அல்லவா‘…. பிருந்தாவும் மிகவும் மன வருத்தத்துடன் வீட்டில் அமர்ந்து ஆசிரியையிடம் கூறிய பொய்யை நினைத்து வருந்தி கொண்டிருந்தாள்.

பின்பு ,வேறு வழியின்றி தன் குழந்தையின் எதிர்காலத்தை மனதில் நினைத்தவாறு பள்ளிக்கு சென்று தலைமை ஆசிரியரிடம் தன் குழந்தையின் பள்ளி விடுப்பிற்கான மருத்துவ சான்றிதழ் ஒன்றை தயார் செய்து கொடுத்துவிட்டு வந்தாள்..

ஷாலினியின் நிலை போல் தற்பொழுது நம் நாட்டில் பல பெண் குழந்தைகளுக்கு நடந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. ஏன் ஒரு மணி நேரத்தில் 10 அல்லது 20 பெண் குழந்தைகளுக்கு கூட இந்த நிலை ஏற்பட்டு கொண்டுதான் இருக்கிறது.. நம் அரசு இதுபோன்ற குற்றவாளிகளுக்கு மிகவும் கொடுமையான தண்டனைகளை அளித்தால் தான் குற்றங்கள் குறையும் என்று என் மனதில் எழுந்த இந்த பதிவை தங்களுக்கு பதிவிடுகின்றேன்… மேலும் அன்பார்ந்த பெண் பிள்ளைகளைப் பெற்ற பெற்றோர்களை நம் பெண் குழந்தைகளை கோழைகளாக இல்லமால், மிகவும் வீரமான பெண்களாக வளர்க்க முற்படுவோம்…. சிறு வயதிலிருந்தே குழந்தைகளுக்கு தற்காப்பு கலைகளை பயிற்றுவிப்போம்….. குட் டச் பேட் டச் எது என்று புரிய வைப்போம்….. யாரேனும் தெரிந்தவர்கள், தெரியாதவர்கள் தனியாக அழைத்து ஏதேனும் பொருள் வாங்கி தருகிறேன் என்று கூறினால் செல்லக்கூடாது என்று அறிவுறுத்தி வளர்ப்போம்… பெண் குழந்தைகளை இதையே முன் உதாரணமாக காட்டி வீட்டுக்குள் முடக்கி வைக்காமல் நாம் வீரமங்கை வேலுநாச்சியாரை போலவோ அல்லது ஜான்சிராணி போலவோ வீரமான பெண்களாக வளர்க்க முற்படுவோம் என்று கேட்டுக்கொள்கிறேன்.. ஒரு ஆண் படித்தால் அது அவனோடு முடிந்து விடுகிறது. ஆனால் ,ஒரு பெண் படித்தால் அந்த தலைமுறையில் உள்ள அனைத்து குழந்தைகளையும் அனைவரையும் சாரும் என்பது என் கருத்து.