- Joined
- Aug 31, 2024
- Messages
- 962
- Thread Author
- #1
2
இன்று:
உருவாய் அருவாய் உளதாய் இலதாய்
மருவாய் மலராய் மணியாய் ஒளியாய்க்
கருவாய் உயிராய்க் கதியாய் விதியாய்க்
குருவாய் வருவாய் அருள்வாய் குகனே!
அருணகிரிநாதரின் கந்தரனுபூதி பாடலை முணுமுணுத்தபடி பூஜையறையிலிருந்து வெளியே வந்த லோஜி சுற்றிலும் கற்பூரம் காண்பித்து பூஜையறையில் வைத்து கற்பூரத்தை கண்களில் ஒற்றி விபூதியிட்டு வெளியே வந்தார்.
“அம்மா வேலை முடிஞ்சது. நான் கிளம்புறேன்” என அவசரமாக வந்த வேலை செய்யும் பெண்ணை... “நில்லுமா காஃபி தர்றேன். குடிச்சிட்டுப் போ” என தடுத்து அடுக்களை பக்கம் அவர் செல்ல,
“அதெல்லாம் வேண்டாம்மா. டைம் ஆகிருச்சி. இன்னும் ரெண்டு வீட்ல வேலை முடிச்சிட்டு வீட்டுக்குப் போய் பிள்ளைங்களை ஸ்கூலுக்கு அனுப்பணும்.”
“ஓ... வேற எதுவும் இல்லையே?”
“இல்லம்மா. இருந்தா சொல்ல மாட்டேனா?
“சரி போயிட்டு வா.” அவளை அனுப்பிவிட்டு அடுப்படி சென்று பூஸ்ட் கலக்கி இரண்டு டம்ப்ளரில் ஊற்றி தங்களறைக்குச் சென்று அங்கிருந்த மேஜையில் வைத்து கட்டிலில் அமர்ந்து தலைவரை மூடியிருந்த போர்வையை உருவ முயன்றார்.
அதற்குள் போர்வையை விலக்கி எழுந்தமர்ந்து அவரின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு, “காலை வணக்கம் ஃப்ரண்ட் அம்மாஆச்சி” என்றாள் “ராசி.”
“தினமும் தாமதமா எழுறதே உனக்கு வேலையாய் போச்சி. சீக்கிரம் போய் பல்தேய்ச்சிட்டு வந்து பூஸ்ட் குடி.”
“ஏன் அம்மாஆச்சி. நான் பாட்டுக்கு குளிச்சிட்டு வந்த உங்களுக்கு முத்தம் குடுக்குறேனே.. ஏய் ராசி இதென்ன பழக்கம் பல் தேய்க்காம முத்தம் குடுக்கிறதுன்னு திட்டமாட்டீங்களா?”
“ஏன் திட்டணும்?”
“ஹான்! அப்படிக் கேளுங்க. இதான் பெரிய மனுஷிக்கு அழகு. பெரியவங்க சின்னப்பொண்ணு தப்பு செஞ்சா திட்டி கண்டிச்சி நல்வழிப்படுத்தணும் தான? அப்படியும் சொல் பேச்சி கேட்கலையா இரண்டு அடி போட்டாவது நம்ம வழிக்குக் கொண்டு வர்ற வேலையைப் பார்க்கணும்ல. அதை விட்டுட்டு இப்படிச் செல்லம் கொடுத்தா நான் கெட்டுப் போயிரமாட்டேனா? அப்புறம் மாமா உங்களைத்தான திட்டுவாங்க” என்றாள் குறும்புக் குரலில்.
“நான் எப்பமா செல்லம் கொடுத்தேன்?” என்றார் அதே குறும்புடன்.
“போங்க லோஜி. நீங்க ரொம்ப மோசம். நான் எது பண்ணினாலும் கண்டுபிடிச்சிடுறீங்க” என்றாள் முகத்தை சுருக்கி.
பூஸ்டை கையில் கொடுத்தபடி, “ம்க்கும்... நீ எப்ப.. என்ன பண்ணுவேன்னு தெரியாதா என்ன? நான் வர்றதுக்கு முன்னாடியே ப்ரஸ் பண்ணிட்டு, பூஜை முடிச்சதைப் பார்த்ததும் திரும்ப வந்து படுத்திருக்க. சரியா சொல்றேனா?” என கேட்டார்.
“ப்ச்... உங்களை என்னால ஏமாத்தவே முடியல லோஜி. இருங்க என் டார்லிங்கோட சேர்ந்து உங்களை ஒருவழி பண்றேன்.”
“உன்னோட சேர்த்து உன் டார்லிங்கிற்கும் மொத்து விழும் சொல்லி வை.”
“யாரு... நீங்க.. போங்க அம்மாஆச்சி. சிரிச்சே உங்களை மயக்கிருவாங்க. சரி இப்ப எனக்கு டைம் இல்ல. நான் குளிச்சிட்டு வந்து டிபன் செய்றேன்” என்று கிளாசை கையில் கொடுத்தபடி எடுத்து வைத்திருந்த டிரஸை எடுத்து பாத்ரூம் ஓடினாள்.
“இன்னும் சின்னப்பிள்ளையாவே இருக்கமா. உன் மாமனுக்குத்தான் இதைப் பார்க்க குடுத்து வைக்கலை” என்றெண்ணும் போதே கண்கள் கலங்கியது.
குளியலறையிலிருந்து இதைக் கேட்டவளுக்கும் இதே நிலைதான். தான் கலங்குவதை விட அம்மாஆச்சியை சமாதானப்படுத்துவது முக்கியமென்று தோன்ற, “லோஜி அழறீங்களா? அழுதா மாமாவுக்குப் பிடிக்காது தெரியும்தான. ஏன் அவங்களை கஷ்டப்படுத்துறீங்க? நீங்க போய் சமையல் ஆரம்பிங்க. நான் வர்றேன். முடியாதுன்னா என் டார்லிங்கிற்கு போன் போட்டு வரவழைச்சிருவேன் சொல்லிட்டேன்” என மிரட்ட...
“அச்சோ! அந்த டார்ச்சருக்கு நான் அழாமலிருக்கிறதே நல்லது. நீ சீக்கிரம் குளிச்சிட்டு வா.”
“ஹான்! அது. அப்படித்தான் நான் கோடு போட்டா நீங்க ரோடு போடணும். ஓகே” என்றதும் லோஜி வெளியே செல்வது தெரிந்தது. ‘ஹ்ம்...’ என பெரிய மூச்சை இழுத்துவிட்டு, வந்த பழைய நினைவுகளை உதறி குளித்து வர சமையலறையில் வேலைகள் ஆரம்பித்திருந்தது. தாங்கள் இருவர் மட்டுமே என்பதால் வீடு சுத்தப்படுத்த என்று காலையும் மாலையும் வேலைக்கு ஆள் வைத்திருக்கிறாள் ராசி.
“நான் பார்த்துக்கொள்ள மாட்டேனா. ஆள் எதற்கு?” என்று மறுத்த லோஜியிடம்,
“அப்படின்னா வருஷத்துக்கு ஒரு வயசு ஏறாம, உடம்புக்கு எந்த பாதிப்புமில்லாமல் பார்த்துக்கணும். அது உங்களால முடியும்னா சொல்லுங்க. எல்லா வேலையையும் உங்க தலையிலேயே கட்டிட்டு வேலைக்குப் போக நான் ரெடி. எப்படி வசதி லோஜி?” என்றாள் சவாலாக.
“அம்மா தாயே! நீ எத்தனை பேரை வேணும்னாலும் வேலைக்கு வச்சிக்கோ. நான் எதுலயும் தலையிடலை” என்று வாயை மூடியவர்தான். மதிய உணவிற்கும் சேர்த்து சமையல் செய்து அலுவலகம் கிளம்ப, “கார்ல போகலாம்ல ராசிமா?” என கேட்டார்.
“இல்ல அம்மாஆச்சி. கார்ல போனா ஐந்து நிமிஷ டிராவலுக்கு, டிராஃபிக் தாண்டி போகவே ஒரு மணி நேரமாகிரும். நான் ஸ்கூட்டியிலேயே போறேன்” என்றதும் லோஜி முறைக்க, புரிந்தவள் “சாரி போயிட்டு வர்றேன்” என்றாள்.
“சரிமா பார்த்துப்போ. போற வழியில உன் டார்லிங்கிட்ட கடலை போடுறேன்னு நேரத்தை ஓட்டிராத.”
“ஓகே பை” என்றபடி ஸ்கூட்டியை எடுத்தவள் மூன்று வீடு தள்ளிச்சென்று வண்டியை நிறுத்தி ஹாரன் அடிக்க, மாடி பால்கனியிலிருந்து அவளின் டார்லிங் எட்டிப் பார்க்கவும், “ப்ரீ டார்லிங் ஈஈஈஈ...” என்றாள்.
பதிலுக்கு மூன்று வயது ப்ரீடாவும் “ஈஈஈஈ..” என சப்தமெழுப்பியதும் “பை டார்லிங். ஈவ்னிங் வர்றேன்” என்றதும் அவளின் வாகனம் வேகமெடுத்தாது.
அவள் வேலை செய்யும் வங்கியினுள் சென்று காசாளர் இடத்தில் அமர்ந்து அன்றைய வேலையை ஆரம்பித்தாள். அவளிடமிருந்த குறும்பு, கொஞ்சல் எல்லாம் பறந்து போக ஒரு பக்குவப்பட்ட பெண்ணிற்கான தகுதி தன்னாலயே வந்திருந்தது.
ராசி! ஒரு குழந்தைக்கான குறும்புகளும் குடும்பத்தை தாங்கி வழிநடத்தும் பொறுப்புகளும் ஒருங்கே சேர்ந்த இளம் பெண்.
“என்னாச்சிடா? பார்த்துட்டியா?”
“ஆமாடா. அவன் பின்னாடிதான் நிற்கிறேன். போட்டோல இருக்கிற மாதிரி நேர்ல இல்லையேடா? எப்படிடா இவனை மாதிரி ஆளுங்களையெல்லாம் பொண்ணுங்களுக்கு பிடிக்குது. பொண்ணுங்களோட ரசனை அவ்வளவு கேவலமாகவா இருக்கு. மூஞ்சைப்பாரு பனங்காயை சப்பிட்டுப்போட்ட கொட்டை மாதிரி. நாடியில தாடின்ற பேர்ல ஆட்டுத்தாடி ஒண்ணு நீளமா தொங்குது. அதைச் சுற்றிலும் க்ளீன் ஷேவ். டாப்ல நடுவுல மட்டும் நிறைய முடியிருக்கு சுற்றிலும் மொட்டை அடிச்சிருக்கான். காதுலயும் புருவத்துலயும் கம்மல். கழுத்துல வளையம் கையில வளையல். ஷப்பா! என்னாலயே இரண்டு நிமிஷத்துக்கு மேல தொடர்ந்து பார்க்க முடியலையேடா. அந்தப் பொண்ணு எப்படிடா பார்த்தா? என்ன டேஸ்டுகளோ கருமம்” என தலையிலடித்தான் அவன்.
எதிரிலிருப்பவன் விழுந்து விழுந்து சிரிப்பது கேட்டது. “டேய்! நானென்ன கதையா சொல்லிட்டிருக்கேன். அவனைப் பாருடா நடு மண்டையில நட்டுட்டிருக்கிற முடிக்கும் கலரிங்ன்ற பேர்ல ஒண்ணைப் பண்ணியிருக்கான் பாரு. நிஜமாவே முடியலைடா என்னால” என்றதும் எதிரிலிருப்பவன் சிரிப்பையடக்க படாத பாடுபட்டான்.
“இரு முடிச்சிடுறேன். அப்புறம் சிரி” என கடுப்படித்து, “அவன்கிட்டேயே போய் ஏன்டா இப்படின்னு கேட்டோம்னு வையி, மத்தவங்ககிட்டயிருந்து தனிச்சி தெரியணும்லனு சொல்வான். அவகிட்ட கேட்டா பத்துபேர் போனா என் ஆளுதான் தனியா தெரிவான்னு சொல்வா. எல்லாம் காலக் கொடுமைடா. சரி நெக்ஸ்ட் என்ன பண்ணனும்?”
சிரிப்பை அடக்கி, “ஹேய்! ஒரு நிமிஷம் இருடா. நீ சொல்றதைப் பார்த்தா ஆள் மாத்தி பார்த்திருப்ப போலிருக்கு. அந்தப் பையன் ப்ளாக் கலர் டாப்பும் ஹாஃப் ஒய்ட் பேண்ட்டும் போட்டிருக்கானா பாரு.”
“ஆமா. நீ சொன்ன ட்ரஸ்தான் போட்டிருக்கான்.”
“இல்லையேடா. என்னோட இடத்திலிருந்து பார்க்கும் போது பார்க்க பக்கா டீசன்டா இருக்கானே. ம்... இப்ப நீ எங்க நிற்கிற?”
“பார்க் என்ட்ரன்ஸ்லடா.”
அவனிருக்கும் இடம் நோக்கியவன், “அடப்பாவி! நான் உள்ள குழந்தைங்க விளையாடுற இடத்துகிட்ட நிற்கிறேன்டா. ச்சீ.. உள்ள வா. உன்னையெல்லாம் வச்சி வேலை வாங்குறேன் பாரு என்னைச் சொல்லணும்” என்றான் சரத்.
“உன்னை யாருடா வச்சிக்கச் சொன்னது” என கூலாக தோளைக் குலுக்கியபடி உள்ளே விரைய, அவர்கள் தேடி வந்த பையன் ஒரு பெண்ணுடன் மும்முரமாக பேசிக்கொண்டிருந்தான்.
“அந்தப் பெண்ணா? இல்ல இது வேறயாடா” என்றான் சரத்தின் உயிர் நண்பன். சாரி உயிர் வாங்கும் நண்பன் மணிகண்டன் என்ற மணீஷ்.
“இது அந்த பொண்ணு இல்லதான். என்ன உறவுன்னு தெரியலையே. வேலை முடியுறதுக்கு ஒருமணி நேரம் முன்னாடியே வந்து ஆஃபீஸ்ல வெய்ட் பண்ணினா அந்தப் பொண்ணு. வேலை முடிச்சதும் இங்க கூட்டிட்டு வந்துட்டான். கொஞ்ச நேரம் வெய்ட் பண்ணலாம்.”
“ஹ்ம்.. பாருடா. அவனவன் ப்ரண்டைத்தான் ஏகப்பட்டது வைப்பான். இவன் பிகரை வச்சிருப்பான் போலிருக்கே” என ஏக்கப் பெருமூச்சிவிட்டான்.
“டேய்! வயசுக்குத் தகுந்த மாதிரி பேசுடா. ஒரு பேமிலி மேன் மாதிரியா பேசுற” என கண்டித்தான் சரத்.
அதில் கோபம் வந்தவன், “என்ன விளையாடுறியா. இவனும் பேமிலி மேனாகப் போறவன் தான. அதுக்காகத்தான நாமளும் வந்திருக்கோம். அப்ப அவன் மட்டும் லைவ் ஷோ காட்டலாம். நான் பேசக்கூடாதா. சே.. இந்த நாட்டுல பேசற உரிமை கூட இல்லையா” என அலுத்தவனை,
“நீ புலம்பிட்டேயிரு. நான் வர்றேன்” என்று அவர்கள் இருவரும் பேசிக் கொண்டிருந்த இடத்தின் மறுபகுதியில் மறைவான இடத்தில் அவர்கள் பேசுவது கேட்குமிடத்தில் நின்றான்.
!