விவாதக் காதல் - 2.2

[SK. வேலன்]

காதல் - 2.2

மாப்பிளை பையன் இவர்களை வரவேற்க வாசலில் நின்றான். மகிழினி ஓரக்கண்ணில் இவனை ரசிக்கும் அழகை இவனும் ரசித்து இருந்தான்.
“என்ன தம்பி. இந்த வீட்டுல தான் நீங்க இருக்கீங்களா” என்று ஆரம்பித்தார் பாட்டி.
“ம்... ஆமா பாட்டி. வாங்க உள்ள வாங்க. வாங்க மகிழ். அண்ணா நீங்களும் வாங்க” என்று மாப்பிளை இவர்களை தன் வீட்டிற்குள் அழைத்து வந்து இருக்கையைக் காண்பித்து, உக்காருங்க. நான் தண்ணி கொண்டு வரேன்.” என்றான்.
“இல்லப்பா. வரும் போது தான் டீ குடிச்சிட்டு வந்தோம். இப்ப எதுவும் வேண்டாம்.” என்றார் பாட்டி.
“சரி பாட்டி. நீங்களும் மகிழும் இங்க தங்கிக்கோங்க. அதோ அங்க ஒரு ரூம் இருக்கு. அண்ணா நம்ம மாடியில தங்கிக்கலாம் வாங்க.” என்று செங்கோட்டையனை அழைக்க,
“இருக்கட்டும் தம்பி. என் அக்கா வீடு இந்த ஊருல தான் இருக்கு. நான் போய்ட்டு நாளைக்கு காலையில வரேன். பாட்டி நான் கிளம்புறேன். சித்ரா நான் போயிட்டு வரேன்மா. தம்பி. கல்யாண வேலை எதாவது இருந்தா சொல்லுப்பா. அண்ணன் வேணா இங்கேயே இருந்து முடிச்சு தரேன்.” என்றார்.
“இல்ல அண்ணா. நான் எல்லாமே முடிச்சிட்டேன். இன்னும் ரெண்டு நாள்ல ரெஜிஸ்டர் ஆபிஸ்ல வச்சி மகிழ் கழுத்துல தாலி கட்ட வேண்டியது தான் பாக்கி.”
“விட்டா நீங்க இப்பவே தாலி கட்டிடுவீங்க போல.” என்றார் கிண்டலாக.
“பின்ன. ஆம்பள பிள்ளைனா இப்படி தான் இருக்கணும். பாருங்க இந்த வீடு கூட எவ்வளவு சுத்தமா இருக்கு. தனக்கு தேவையானதை இந்த புள்ள தானாவே எப்படி எல்லாம் நடத்திக்குது பாருங்க. ஹ்ம்ம். எனக்கும் தான் ஒரு பேரன் இருக்கானே. பிஞ்சிலே பழுத்தவன்.” என்று அலுத்துக் கொண்டார் பாட்டி.
“பாட்டி...” என்று மகிழ் பாட்டியை அமைதிப்படுத்த,
“ஆமா. அண்ணனை சொன்னா இவளுக்கு பொத்திகிட்டு வந்துடும். சரி தம்பி. நான் போய் கொஞ்ச நேரம் கண் மூடுறேன். மண்டைக்குள்ள ட்ரெயின் ஓடுற மாதிரியே இருக்கு.” என்று சொல்லிக்கொண்டே பாட்டி ஒரு ரூமுக்குள் நுழைய, மகிழினியின் பக்கத்து வீட்டு அண்ணன் செங்கோட்டையன் மாப்பிளை வீட்டில் இருந்து வெளியேறினான்.
மகிழோ அந்த வீட்டில் உள்ள பொருள்களை எல்லாம் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தவள், மாப்பிளை சின்ன வயதில் வாங்கிய சான்றிதழ் டிவி மேல் இருப்பதை பார்த்து வேகமாக ஓடுப்போய் அதைக் கையில் எடுக்கும் முன்பு, மாப்பிள பையன் அதை தன் வசம் எடுத்து கொண்டான்.
"பாருடா. நான் இத மறந்துட்டேனே. என்ன மகிழ்... இதுல என் பெயர் இருந்தா கண்டுபிடிச்சிடலாம்ன்னு நினைச்சு எடுக்க வந்திங்களோ?" என்று மாப்பிளை கேட்டதும். மகிழ் அவனை கோவமாக முறைத்தவள்.
“ஏன் இப்படி அநியாயம் பண்ணுறீங்க. எண்ணி இன்னும் ரெண்டு நாள்ல நமக்கு கல்யாணம். ஆனா எனக்கு உங்க பெயர் கூட தெரியல.” என்று வருத்தமாக அவள் பேசும் அழகை கண்கொட்டாமல் ரசித்தவன்,
"அச்சோ. பாப்பா வருத்தப்பட்டா அப்படியே அள்ளி முத்தம் தரணும் போல இருக்கே" என்றான்.
“என்ன?” என்று அதிர்ந்து கேட்க,
"ஹாங். இல்ல இல்ல. அழாதமான்னு சொன்னேன்".
“இதுக்கெல்லாம் நீங்க அனுபவிப்பிங்க.”
“"ஐயோ மகிழ். சாபம் எல்லாம் விட்டுடாதீங்க. நான் உங்க கூட நிறைய வருஷம், நம்ம பிள்ளைங்க கூட ஒரு நிறைவான வாழ்கை வாழனும்."
“அது என்ன நிறைவான வாழ்கை?”
"ம். வாங்க. வந்து இப்படி உக்காருங்க."
“ஐயோ உள்ள பாட்டி இருக்காங்க.”
“"ஏங்க. நான் என்ன உங்கள என் மடி மேலேயா உக்கார சொன்னேன். இந்த சேர்ல உக்காருங்க” என்றதும் “ம்...” என்றாள்.
"இந்த வீடு வாடகை வீடு தான். ஆனா நம்ம கல்யாணம் முடிந்த கையோடு உங்க பெயருல நம்ம புது வீடு வாங்கணும். அப்புறம் முடிந்த வரை பிள்ளைங்க பெத்துக்கணும். இன்னொரு முக்கியமான விஷயம். இப்போ நீங்க இந்த வீட்டு மொட்ட மாடிக்கு போய் பார்த்தா கூட. அங்க நிறைய மல்லி பூ செடி இருக்கும். அன்னைக்கு நான் உங்களுக்கு கொண்டு வந்த பூ கூட நம்ம வீட்டுல மலர்ந்தது தான். எனக்கு என்னமோ அந்த மல்லி பூ வாசத்துல. என் அம்மா சுவாசத்தை நான் உணறுற மாதிரி இருக்கும். இப்போ கொஞ்ச நாளா அந்த மல்லிப்பூவை பார்த்தால் உங்க நினைவு தான் வருது. நம்ம கல்யாணத்துக்கு பிறகு. எனக்கு தினமும் என்ன வேலை இருந்தாலும். எத்தனை வயசானாலும். என் கையாள நான் உங்களுக்கு மல்லிப்பூ கட்டி. நானே உங்களுக்கு வச்சி விடுவேன். அண்ட் என்னோட இன்சூரன்ஸ் பணம் எல்லாம் எனக்கு பிறகு என் மனைவியை தான் சேரும்ன்னு என் வேலையில சொல்லி இருக்கேன். அப்புறம்...” என்று நிறுத்தினான்.
மகிழ் அவனையே பார்த்திருக்க, "இல்ல. வேணா. இப்பவே எல்லாம் சொல்லிட்டா எப்படி? இன்னும் நம்ம வாழ போற 75 வருஷதுக்கு மீதம் ஆசையை சொல்லுறேன்" என்று பூரிப்புடன் சொன்னான்.
மகிழினியின் மனதை கவர்ந்த அவனின் பெயர் என்னவாக இருந்தாலும், இவன் தான் என்னவன். என்ற எண்ணம் இவள் மனதில் ஆழமாக பதிய தொடங்கியது.
மகிழினியும் பாட்டியும். இவன் வீட்டில் தங்கிய இரண்டு நாளில். அவர்களை தன் கண்ணுக்குள் வைத்து பார்த்து கொண்டான் மாப்பிளை பையன்.
அன்றைய தினம் சுபமுகூர்த்த நாளில், நல்ல நேரத்தில், மாப்பிளையின் பக்கத்தில் இருந்து அவன் வளர்ந்த ஆதரவற்ற இல்லத்தின் உரிமையாளரும், சித்ரமகிழினியின் பக்கத்தில் இருந்து அவளுக்கு இன்று வரை எல்லாமுமாக இருக்கும் பாட்டியும் கையப்பமிட, ரெஜிஸ்டர் ஆஃபிஸில் சித்ரமகிழினி கழுத்தில் மாலையிட்டு மாங்கல்யத்தை அணிவித்தான் மாப்பிளை.
பாட்டியின் கண்களில் ஆனந்த கண்ணீர் தத்தும்பியது.
சித்ரமகிழினி மனதில் எல்லையற்ற மகிழ்ச்சி மலர்ந்து இருந்தது.
மாப்பிளையின் முகத்தில் மேலும் சந்தோஷ ரேகை படர்ந்து இருந்த தருணம் அது.
"சரி சரி. சீக்கிரம் மாப்பிளையும் பொண்ணும். ரெஜிஸ்டர் புக்ல கையெழுத்து போடுங்க" என்று ரெஜிஸ்டரர் சொல்ல, முதலில் கையப்பமிட்ட மாப்பிளை தன் கையில் இருந்த எழுதுகோலை மகிழினியிடம் தந்தான்.
அதை பெற்றுக்கொண்டவள் கண்ணில், தன் கழுத்தில் மாங்கல்யம் அணிவித்தவனின் பெயரை முதல் முறையாக தன் மனதிற்குள், "வீரவேல்" என்று வாசித்தவள், தன் ஆட்கொல்லும் பார்வையால் அவனை பார்த்தாள்.

"ஒரு வழியா. Mrs. வீரா. என் பெயரை கண்டு கொண்டீர்கள் போல?" என்று புன்னகையுடன் அவன் சொன்னதும், தன் கையப்பத்தை. அவள் பெயரின் பக்கத்தில் போட்டவள்,
"உங்கள நான் வீரான்னு கூப்பிடணுமா. இல்ல வேலான்னு கூப்பிடணுமா?" என்று பொறுமையாக கண் சிமிட்டிக்கொண்டே கேட்டதும்,
"நீங்க எப்படி வேணாலும் கூப்பிடுங்க. ஆனா என்னை நீங்க கூப்பிட்டா மட்டும் போதுங்க" என்று அவன் சொன்னதும். மகிழினியின் முகம் வெட்கத்தாலும் இன்பத்தாலும் சிவந்த தருணம்.
“சரி சரி. நல்ல நேரத்துல கோவிலுக்கு போயிட்டு வந்துடுங்க. நாங்க அதுக்குள்ள போய் வீட்டுல பண்ண வேண்டிய சடங்கை எல்லாம் பண்ண ஆரம்பிக்குறோம்.” என்றார் பாட்டி.
“பாட்டி. நாங்க கோவிலுக்கு போயிட்டு அப்படியே ஆஸ்ரமத்துக்கும் போயிட்டு வந்துடுறோம்” என்றான் வீரவேல்.
“ம்... சரிப்பா. அப்படியே செய்யுங்க.”
“சரி பாட்டி. நான் உங்களுக்கு கார் சொல்லிருக்கேன். நீங்க அதுல போயிடுங்க. நான் மகிழினியை என் காருல அழைச்சிட்டு போறேன்.”
“நல்லதுப்பா.”
“மகிழ் வாங்க. பாட்டிக்கிட்ட ஆசிர்வாதம் வாங்கிப்போம்.” என்று மாப்பிளை பையன் வீரா சொல்ல, திருமண ஜோடிகள் இருவரும் அங்கிருந்த பெரியவர்கள் காலில் விழுந்து ஆசிபெற்றனர்.
“என்ன தம்பி. போட்டோ எடுக்க கூட ஆள் சொல்லலையா? கல்யாணம்னா அதெல்லாம் இருக்கனும் தானே?” எனக் கேட்டார் பாட்டி.
“இல்ல பாட்டி. அடிக்கடி போட்டோ எல்லாம் எடுத்தா ஆயுசு கம்மியாகும். வேணும்னா நம்ம உங்க ஊருக்கு போய், அங்க நம்ம எல்லாம் சேர்ந்து ஒண்ணா ஒரே ஒரு போட்டோ எடுப்போம்.” என்று அவன் சொன்னதும், அவன் சொல்லுக்கு சம்மதம் சொன்னபடி பாட்டி வீராவின் வீட்டுக்கு கிளம்பினார்.

 

[SK. வேலன்]

புது மண ஜோடிகள் இருவரும் காரில் பயணிக்க, வீரா காரை பொறுமையாக விரட்டியவன் மகிழினியை பார்த்து சிரித்தான்.
“இப்போ எதுக்கு இந்த சிரிப்பு?”
“என் பெயரே தெரியாம என் கையாள தாலி கட்டிக்கிட்ட புதுமை பெண் தான் என் பொண்டாட்டின்னு நினைச்சு சிரிச்சேன்.”
“யாரு சொன்னா. அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்லையே. எனக்கு உங்க பெயர் எப்போவோ தெரியுமே.”
“ஹ்ம் ஹ்ம். பொய்.” என்று சிரித்தான்.
“ஆமா. பொய் தான். இப்போ என்ன நான் பொய் சொன்னா, நீங்க என்னை கைதி பண்ணுவீங்களோ?”
“அட. நானே உங்க இதயத்துல ஆயுள் கைதியாக மாறி பத்து நாள் ஆகிடுது. இதுல நான் எங்கேங்க உங்கள கைது பண்ண.”
“ம். நல்லா தான் பேசுறீங்க.”
“பிடிச்சிருக்கா?”
“என்ன?”
“நான் பேசுறது உங்களுக்கு பிடிச்சி இருக்கான்னு கேட்டேன்.”
“உங்க பேச்சும் பிடிச்சி இருக்கு. உங்க பெயரும் பிடிச்சி இருக்கு.” என்றாள்.
“நான் வளர்ந்த ஆசிரமத்துல எங்க பெரிய ஐயா பழனி. எல்லாருக்கும் முருகரோட பெயர் தான் வைப்பாரு. அதனாலதான் எனக்கும் வீரவேல்னு பெயர் வச்சாரு. வேலையில நிறைய பேரு என்னை வேலுன்னும் கூப்பிடுவாங்க, வீரானும் கூப்பிடுவாங்க. பட் உங்களுக்கு எப்படி கூப்பிடனும் தோணுதோ நீங்க அப்படியே கூப்பிடுங்க. ஆனா...” என்று நிறுத்த,
“புரியுது. நான் உங்கள கூப்பிட்டா மட்டும் போதும். அப்படித்தானே?” என்றாள் புன்னகையுடன்.
“அப்படிதான். ஆனா நீங்க வீரானு கூப்பிட்ட அடுத்த நொடி நான் உங்க பக்கத்துல இருப்பேன்.”
“அது சரி. இப்போ நம்ப எந்த கோவிலுக்கு போறோம். இவ்வளவு நேரம் போய்க்கிட்டே இருக்கீங்க?”
“இப்ப நம்ம கோவிலுக்கு போகல.”
“வேற எங்க போறோம்?”
“உங்களோட அண்ணனை பார்க்க போறோம்.” என்றான் அவன்.
“என்ன சொல்றீங்க? என்னோட அண்ணனா? என்னோட அண்ணனை பார்க்க போறமா?”
“ஏன் இவ்வளவு ஆச்சரியப்படுறீங்க? உங்க அண்ணன் நம்ம கல்யாணத்துக்கு வரலைன்ற ஏக்கம் உங்க மனசுல இருக்குன்னு எனக்கு தெரியும். யாருமே இல்லாம நான் அனாதையா இருந்தேன். அதனால அந்த வலி என்னன்னு எனக்கு உணர முடியும். உங்க பாட்டி இப்போ ஏதோ கோவத்துல இருக்காங்க. எல்லாம் சீக்கிரம் சரியாயிடும். அதனாலதான் நம்ம கல்யாணம் முடிஞ்ச கையோட என் பொண்டாட்டி ஆசை பட்ட விஷயத்தை நிறைவேற்றனும் என்று முடிவு பண்ணி, உங்க அண்ணனை பார்க்க இப்ப நம்ப போகிறோம்.” என்று மகிழினி கழுத்தில் மாங்கல்யம் அணிவித்த மணவாளன் வீரவேலன் சொன்னதும். மகிழினியின் மனதில் மகிழ்ச்சி பெருகி அவன் கரங்களை பற்றிக் கொண்டவள் கண்கள் கலங்கியது.
“உண்மையாவே நீங்க என் அண்ணனை பார்க்க அழைச்சிட்டு போறீங்களா வீரா? என் மனசுல இருக்குற ஆசையை நிறைவேற்றனும்னு உங்களுக்கு எப்படி தோணுச்சு. உங்களை மாதிரி ஒரு புருஷன் கிடைக்க நான் கொடுத்து வச்சிருக்கணும். ஐ லவ் யூ வீரா.” என்று அவள் சொன்ன ஒரு வார்த்தையில், தன் மொத்த வாழ்க்கையும் முழுமை அடைந்த திருப்தியோடு அவள் கண்களைப் பார்த்து அவள் நெற்றியில் இவன் முத்தமிட்ட தருணம்...
“வீரா எதிர்ல வண்டி.” என்று மகிழினி கத்தும் குரல் கேட்டு, ஓட்டுனர் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த வீரன், தன் செயல் நிலை இழந்து கார் ஸ்டேரிங்கை திருப்ப, எதிரில் இருந்த வண்டி இவர்களைக் கடந்து செல்ல, வீரன் ஒட்டிய கார் ட்ரான்ஸபோர்மேரில் மோதி. காரின் கண்ணாடி சில்லு சில்லாக உடைந்த சமயம். வீரவேலன். மகிழினியின் மேல் ஒரு துரும்பும் படக்கூடாது என்று எண்ணியவன், அவளை பாதுகாக்கும் அரணாக அவளை இறுக்கமாக கட்டிக்கொண்டான்.
“மகிழ் உங்களுக்கு ஒன்னும் ஆகல இல்ல.” என்று கேட்டவனின் கண்கள் முழுவதுமாக இரத்த வெள்ளத்தில் நிறைந்து இருந்தாள் மகிழினி.
"வீரா என்ன ஆச்சு வீரா. ஐயோ உங்க மேல எல்லாம் ரத்தம்" என்று மகிழினி இவன் நிலை கண்டு பதற .
“எனக்கு ஒன்னும் இல்ல. நீங்க நல்லா இருக்கிங்க இல்ல. நீங்க நல்லா இருக்கணும் மகிழ். IU டி.” என்று சொன்ன வீரவேலின் உடல் மகிழினியின் தேகத்தின் மீது சரிய, விபத்தில் நின்றிருந்த இவர்களின் காரை பின்னிருந்து ஒரு வண்டி இடித்ததும், மேலும் வீரனும் மகிழினியும் இருந்த கார் சேதமடைந்த நிலையில். வீரனை தன் தேகத்தில் தாங்கிக் கொண்ட படி. காரின் இருக்கையில் உள்ள கம்பி மகிழினியின் பின் தலையில் இறங்க, இரத்த வெள்ளத்தில் காரில் மயங்கி இருந்தாள் மகிழினி .

Author – அடுத்த நொடி நிச்சயம் இல்லாத வாழ்க்கை. அதனால் முடிந்த வரை மற்றவரை வம்பு செய்து, நாமும் இன்புற்று, நமக்கு எதிராக வாதாடுபவர்களையும் இன்புற செய்வோம்.
Urs
SK