- Joined
- Aug 31, 2024
- Messages
- 961
- Thread Author
- #1
8
நாள்கள் ஓட கல்லூரி ஆரம்பிக்க பத்து நாள்களே இருந்த வேளையில், பாகீரதியின் அலைபேசி தன் தோழியின் அழைப்பைத் தாங்கி வர, “ஓய் தர்ணி எப்படியிருக்க? ரெண்டு நாளா போனே பண்ணல. நான் பண்ணினாலும் எடுக்கல? என்ன பேபி ஓவரா பிஸியா இருக்க போலவே. எங்களையும் நியாபகம் வச்சி போன் பண்ணினதுக்கு நன்றி” என்றாள்.
“பாக்கி” என்ற தாரிணியின் குரல் கலங்கி பிசிறடிக்க, தன் விளையாட்டைக் கைவிட்டு, “என்ன தர்ணி குரல் ஒரு மாதிரியா இருக்கு? எதாவது பிரச்சனையா?” என்று வருத்தத்துடன் கேட்டாள்.
ஒரே முறை அவளின் பெயரை மட்டுமே தான் உச்சரித்த விதத்தை வைத்து, பிரச்சனை என்பதை கண்டு கொண்ட தோழியை எண்ணி மனம் மகிழ்ந்தாலும் சொல்ல வேண்டிய விஷயம் இருப்பதால் தன்னைத் தேற்றி, “பாக்கி எனக்கு இன்னும் இரண்டு நாள்ல கல்யாணம்” என்றவள் குரலில் மருந்துக்கும் சந்தோஷம் இருக்கவில்லை.
“என்ன? என்ன சொன்ன தர்ணி?” என்றாள் தன் நம்பகமின்மையை குரலில் காட்டி.
“எனக்கு கல்யாணம் பாக்கி. அதுவும் இன்னும் இரண்டு நாள்ல” என்பதை அழுத்திச் சொல்லி ‘ப”ரியுதா?” என்றாள்.
“என்ன திடீர்னு?” என்றவள் குரல் இறங்க கேட்டவளிடம்,
“ப்ச்... காரணம் என்னவோ பழைய டைப் ஆஃப் மாடல்தான். அத்தைக்கு தெரிஞ்ச பையன்போல. அவனோட போட்டோவைக் கொடுத்து பையன் வெளிநாட்டுல இருக்கான். இன்னும் ஒன் மன்த்ல திரும்பப் போயிருவான். ரொம்ப நல்லவன் வல்லவன்னு அப்பாகிட்ட ஆசை காண்பிச்சி, அதுக்குள்ள அவனுக்கு மேரேஜ் பண்ண பொண்ணு பார்க்கிறாங்க. தெரிஞ்ச பையன்றதால நம்ம பொண்ணைச் சொன்னேன்னு, பேசி கரைச்சி அப்பாவைச் சம்மதிக்க வச்சிட்டாங்க பாக்கி. இன்னும் டூ மன்த்ல நானும் போகணுமாம். என்னோட படிப்பு...” முடிக்க முடியாமல் அழுதவள், “படிச்சது போதும். வேணும்னா யு.எஸ் போயி படிச்சிக்கோ சொல்றாங்க பாக்கி. எனக்கு அழுகை அழுகையா வருது” என்று கண்ணீர்விட்ட தோழியின் கதறல் தன்னையும் தாக்க, அவளை சமாதானப்படுத்துவது தன்னுடைய கடமை என்று உணர்ந்தாள் பாகீரதி.
“தர்ணி அழாத ப்ளீஸ். மாப்பிள்ளை பையன் நல்லவனா இருந்தா நீ அங்க போயி கூட படிக்கலாம். இந்த கோர்ஸையே அங்க கண்டினியூ பண்ணு.”
“ம்ம்”
“நாளைக்கு நான் அம்மாவோட வர்றேன். இல்லன்னா மேரேஜ் அன்னைக்கு காலையிலேயே வர்றேன்.”
“ம்” என முனக..
“என்ன ம்ம்? சரின்னு வாயைத்திறந்து சொல்லு. அப்படியே கல்யாணக் கனவு காண ஆரம்பி.”
“ப்ச்... போ பாக்கி. இதுலல்லாம் இன்ட்ரெஸ்ட் இல்ல. அதுவும் அவசரக் கல்யாணம். ஐ ஹேட் ஆல் அரேஞ்ச்மெண்ட்ஸ்” என்றாள் கோவமாய்.
“சரிமா புரியுது. மனசைத் தேத்திட்டு மேரேஜ்கு தயாராகு.”
“ம்ம்.”
“தர்ணி!” என்று குரலில் அழுத்தம் கொடுத்தாள்.
“சர்ர்ரி தயாராகுறேன். உன்னை வரவேற்கிறதுக்கு மட்டும்” என்றாள் ‘தோழிக்காகவே தயாராகிறேன்’ என்பதை அழுத்தி.
“ஏதோ ஒண்ணு. என்னை வரவேற்கவாவது தயாராகு” என்று போனை வைத்தவளுக்கு, ‘என்ன ப்ரசன்ட் வாங்குவது?’ என்று நினைத்தவள் தாய்க்கு போன் செய்து சொல்லி அருகிலுள்ள ஒரு பெரிய நகைக்கடைக்குள் சென்று வந்தாள்.
தாரிணியின் திருமணத்தன்று தாய்க்கும் ஒரு முக்கியமான விசேஷத்தில் கலந்து கொள்ள வேண்டியிருந்ததால், மாலைக்குள் வந்துவிடலாம் என்று தன் அண்ணனை அழைத்துச் சென்றாள்.
செல்லும் வழியெல்லாம் தோழியின் புகழ்பாட, அவளை முறைத்தபடி வந்தவன் ஒரு எல்லைக்கு மேல் பொறுக்க மாட்டாமல், “அம்மு போதும் உன்னோட தண்ணி ப்ராப்ளம்.” ‘இருக்கிற தண்ணி பிரச்சனை பத்தாது. இதுல இவ புராணம் வேறயா.’ முன்னதை வெளியில் சொல்லி, பின்னதை கடுப்புடன் மனதினுள் நினைத்தான்.
“தண்ணி இல்லண்ணா தர்ணி. சாரி தாரிணி” என்று அண்ணன் தவறாக சொல்லிவிட்டான் என்று திருத்தினாள்.
‘ஆமா. பேரு பெத்த பேரு. அது வெறும் தண்ணிதான். சரியான பச்சைத்தண்ணி’ என தான் நினைத்ததை வெளியில் சொல்லாமல் அமைதியாய் அமர்ந்திருந்தான்.
அவனை சரிசெய்வதற்காக, “சரிண்ணா தண்ணி பற்றி பேச வேண்டாம், ஆனா, அண்ணி பத்தி பேசலாம்ல?” என்றதும் அவன் முகம் யோசனையாய் இருக்க, “என்னண்ணா அண்ணி பற்றியும் பேசக்கூடாதா?” என்றாள்.
“பேசலாம்மா. உங்க அண்ணி எப்படியிருப்பாங்க?” என தயங்கி, “இல்ல அப்பா பெயரும், எங்க வேலை செய்றாங்கன்னு மட்டும் சொன்னாங்க. நேர்ல பார்த்ததில்லையா? அதான்” என்றபடி இழுத்தான்.
“ஓஹோ! அதான் மேட்டரா. இப்ப என்ன அண்ணி பத்தி வர்ணிக்கனும் அவ்வளவுதான?”
‘ம்...’ என ப்ரவீண் தலையசைத்தான்.
“பார்க்கிறதுக்கு மாநிறத்துல...” என பாகீரதி ஆரம்பிக்க, ‘என்னை மாதிரியா?” என ப்ரவீண் குறுக்கிட்டான்.
“ப்ச் இல்லண்ணா. குறுக்க பேசாதீங்க. நீங்க அப்பா மாதிரி நல்ல கலர் அன்ட் ஹைட். அவங்க மாநிறத்துல ரொம்ப உயரமாகவும் இல்லாம, ரொம்பவும் குள்ளமாகவும் இல்லாத சராசரி உயரம். பொறுப்பானவங்க! பொறுமையானவங்க! பாசமானவங்க. ஜாலியானவங்க. அதைவிட நல்ல குணமானவங்க. மொத்தத்துல ஹோம்லி லுக்ல இருப்பாங்கண்ணா. உங்களுக்கு செம மேட்ச் தெரியுமா.”
“உனக்கு பிடிச்சிருக்குல்ல. எனக்கு இது போதும் அம்மு” என்று சாலையில் கவனமானான்.
அவசர திருமணம் என்பதால் மண்டபம் கிடைக்காமல் வீட்டிலேயே திருமணம் நடத்த ஏற்பாடு செய்திருந்தார்கள். தாரிணியின் அப்பாவிற்கு மத்திய அரசில் வேலை என்பதால், ஓரளவு நல்ல சம்பளமும் நடுத்தரவர்க்கத்தைத் தாண்டிய வசதியும் இருந்தது. வீடும் ஒரு க்ரௌண்டில் ஓரளவு பெரிய வீடாகவே கட்டியிருந்தார்கள்.
முகூர்த்தத்திற்கு ஒரு மணிநேரம் முன்பே ப்ரவீண், பாகீரதி காஞ்சிபுரம் வர, வீட்டினுள் நுழைந்தவளை தாரிணியின் அப்பா ஜெயராமனும், அம்மா ஜானகியும் வரவேற்று அவளை தோழியிடம் அனுப்ப, தாரிணியை பார்க்கும் ஆர்வத்தில் தன் அண்ணனை மறந்திருந்தாள் பாகீரதி.
காரை ஓரம் நிறுத்தி வந்தவன், தங்கையைக் காணாமல் திண்டாடி, யாரிடமும் எதையும் கேட்கத் தோன்றாமல் விழித்துக்கொண்டு நின்றிருக்க, பின் இது சரியில்லையென்று நினைத்து முகத்தை சாதாரணமாக வைத்து வீட்டினுள் நடந்தவன், ஒரு அறையில் தங்கையை அணைத்து கண்ணீர் வடித்துக் கொண்டிருந்த தாரிணியைப் பார்த்ததும் ஒருகணம் அசையாமல் அப்படியே நின்றான்.
“எனக்கு இந்த கல்யாணமே பிடிக்கல பாக்கி. எனக்கென்ன வயசுன்னு படிப்பை முடிக்கிறதுக்கு முன்னாடியே அவசரப்படுறாங்க. கோவம் கோவமா வருது தெரியுமா?”
“சரி அதை விடு தர்ணி. மாப்பிள்ளையைப் பார்த்தியா?”
“ம்கூம். பார்த்துதான் என்னாகப்போகுது. ஒருவேளை கல்யாணம் முடிச்சாலும், இங்கேயே படிப்பை கன்டினியூ பண்ணச் சொல்லியிருந்தா பார்த்திருப்பேனோ என்னவோ! ப்ச்...”
“என்ன ப்ச்? அதான் யு.எஸ் போயி படிக்கலாம் சொல்றாங்கள்ல அப்புறமென்ன?”
“அதெல்லாம் சும்மா சொல்வாங்க பாக்கி. இது கூட அவனோட அப்பா சொன்னதுதானாம். கல்யாணத்துக்கு பிறகு படிப்புன்றதை பத்துல ரெண்டு பெர்சன்டேஜ் ஆண்கள் தான் ஒத்துப்பாங்க. இவன் அந்த ரெண்டா இருந்தா ஓகே. மீதி எட்டுல ஒண்ணாகிட்டா, என்னால தாங்க முடியாது பாக்கி. மனசு நொந்தே செத்திருவேன்” என தன் அழுகையைத் தொடர்ந்தாள்.
“தர்ணீஈஈ... கல்யாணத்தன்னைக்கு சாவைப்பற்றி பேசுற? முதல்ல கண்ணைத் துடை” என அதட்டல் போட்டு, “எனக்கு ஒரு பிரச்சனைன்னா ஆயிரத்தெட்டு அட்வைஸ் பண்ணி கடைசிவரை திருத்த முயற்சிப்ப. உனக்குன்னு வந்ததும் அதை கடைபிடிக்கமாட்டே. எல்லாமே மறந்திடும். அப்படித்தான?” என தன் அதட்டலைத் தொடர்ந்தாள்.
“சாரிடி. எனக்கு தெரியுது. இருந்தாலும் முடியல அதான். இனிமேல் அழமாட்டேன்” என்றவள் அழுகை குறைந்திருக்க,
“ம்...குட். அப்படியே நல்ல பிள்ளையா ரெடியாகு” என்று தோழியைக் கிளப்பினாள்.
ப்ரவீணுக்கோ எதாவது செய்ய வேண்டுமென்று தோன்றியது. இதில் நாம் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் அமைதியாக அங்கிருந்து நகர்ந்தாலும், மனதின் ஓரம் ஏதோ ஒரு அவஸ்தை வந்து சென்றது. அதை ஏனென்று அவனால் அறிய முடியாமல் போக அங்கிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தான்.
!