காதல் - 29

Sorna Sandhanakumar said:

அவளைப் புரிந்தவராய், “விடுடா” என்று சாரதாவிடம் திரும்பியவர், “என் அண்ணன் உங்க பிள்ளைகளுக்கு நல்ல அப்பாவா, உங்களுக்கு சிறந்த நண்பனா இருப்பாங்க சாரதா. வயதான நேரத்தில் கணவன் தேவையில்லாமல் இருக்கலாம். கட்டாயம் ஒரு நண்பன், நலம் விரும்பி உடன் இருக்கலாம். சமுதாயத்துக்குதான் தாலியே தவிர, உங்க உறவு தோழமையா தொடரட்டும். தப்பில்லை சாரதா” என்றார்.

“நான் அதுக்கான உத்திரவாதம் கொடுக்கிறேன்மா” என்றார் ஆனந்தன்.

சாரதாவின் யோசனை முகம் கண்டு, நல் முடிவிற்காகக் காத்திருக்க, கிட்டத்தட்ட இரண்டு மணிநேரங்கள் கழித்து, ஏகப்பட்ட நிபந்தனைகளுடன் தன் சம்மதத்தைத் தெரிவித்தார்.

அனைவருக்கும் சந்தோசத்தில் குதிக்கத் தோன்றியது. இருந்தாலும் சாரதாவின் மனநிலை கருதி அமைதிகாத்தனர். அவரருகில் வந்து அணைத்துக்கொண்ட ஷண்மதி, சந்தோசக் கண்ணீருடன் நன்றியுரைத்தாள்.

அவள் கண்ணீர் துடைத்து, “அம்மாவுக்கு யாராவது நன்றி சொல்வாங்களா?” என்றதில் அதற்கு உற்சாகக் கூச்சல்கள் தங்களை மீறி வர, குழந்தையின் அழுகையில்தான் அமைதியானார்கள்.

இரவில் படுக்கைக்கு வந்த மதியழகனிடம், அனு விஷயத்தைப்பற்றி மறக்காமல் கேட்க, இடைப்பட்ட நேரத்தில் தம்பியின் மூலமாக உண்மை அறிந்தவனோ, சில நிமிடங்கள் பேச்சில்லாது நின்றுவிட்டான்.

இப்போது நினைக்கையில் மனம் தவிக்க, “விசாரிக்காம அனுவுக்கு கல்யாணம் பண்ணியிருக்காங்க போல ஷம்மு. கல்யாணம் நடந்த முதல் நாளிலிருந்து அந்தப்பொண்ணை அடிச்சி துன்புறுத்தியிருக்கான். சரியான சாடிஸ்டாம். இது தெரியாம அவன் என்னவோ சொன்னான்னு மூணுநாள் பார்க்கக் கூட போகலையாம் அத்தையும், அரவிந்தும். எதோ சந்தேகத்துல நாலாவது நாள் போலீஸ்ல கம்ப்ளைண்ட் பண்ணி வீட்டுக்குப் போனப்ப, அனு கால் உயிரா இருந்திருக்காப்ல. ஹாஸ்பிடல் சேர்த்து தேறி வர்றப்பதான், தவறுதலான சிகிச்சையால் குழந்தை உண்டானதாலயும், அறிவழகனுக்கு, அனுவைப் பிடிச்சிருந்ததாலயும் கல்யாணம் பண்ணியிருக்காங்க” என்று மேலோட்டமாக சொன்னான்.

“அனு பாவம்லங்க. ஒரு அடி அடிச்சாலே நம்மளால வலி தாங்க முடியாது. நாலு நாள் அடிச்சி கொடுமைப்படுத்தி இருக்கான்னா, அவன் என்ன மாதிரி மிருகம்? அவனை மாதிரி சாடிஸ்டை சுட்டுக் கொல்லணும். நல்லவேளை அறிவு கல்யாணம் செய்தது. அனு நம்ம வீட்டுல இருக்கிறதுதான் சரி. அதனாலதான் எனக்கு சாரதா அம்மாவும், அரவிந்த் தம்பியும் கிடைச்சிருக்காங்க. அதோட இதோ இந்த மலர்க்குட்டியும்” என்று குழந்தையைக் கொஞ்ச, பொக்கை வாய்ச் சிரிப்பில் இருவரையும் கவர்ந்திழுத்தாள் மதிமலர்.

தூக்கத்தின் நடுவே திடுக்கிட்டு எழுந்தமர்ந்த அனுரதியின் முகத்தில் வியர்வைத் துளிகள். அதேநேரம் அலுவல் காரணமாக வெளியே சென்றிருந்த அறிவழகன் உள்ளே வர, மனைவியின் நிலை பார்த்து வேகமாக அருகில் வந்தவன், “ரதிமா என்னாச்சி?” என்றான்.

பட்டென கண்களை இறுக மூடியவள் உடல் எங்கும் அவஸ்தையாயிருக்க, திரும்பவும் கண்திறந்தவள் விழிகளோ, வர்ணனையில் அடங்காத காதலைப் பொழிய, தன் வலக்கரம் கொண்டு கணவன் கன்னம் தொட்டவள் நறுக்கென்று கிள்ளிவிட்டாள். அதில் அறிவழகன் அலற, அச்சத்தத்தில் கனவிலிருந்து வந்தவள், “சாரிங்க. சாரி” என்று கன்னம் துடைத்துவிட்டாள்.

“என்ன கனவு ரதிமா?” என்றான்.

“அ...அப்ப அப்படிச் சொன்னீங்க. அப்புறம் ஏன் விட்டுட்டீங்க” என்றாள் சம்பந்தம் இல்லாமல்.

“புரியலைமா?”

“கல்யாணத்துக்கு முன்ன என்கிட்ட அப்படியிப்படி பண்ணியதால, தப்பு விலகுங்க சொன்னதுக்கு, என்னைத் தவிர உன்னைத் தொட வேற யாருக்கு அந்த தைரியம் வரும் ரதிப்பொண்ணு சொன்னீங்க. ஆனா...”

“ஓஹ்ஹோ... கல்யாணத்துக்கு முன்ன உன் கனவுல வந்தேனா?” மனைவியின் கண்பார்த்து கேட்டான்.

கணவனில் இருந்து கண்ணை விலக்கியவள், “இல்லையே” என்று முகம் திருப்ப, அவளின் கலங்கிய கண்களைக் கண்டவன் பதறிப்போய், “என்ன ரதிமா?” என்றான்.

“அப்ப வந்த கனவுல நீங்க முகம் காட்டலை. அது ரவிசங்கர் இல்லைன்னு மட்டும் தெரிஞ்சது. உடனே கல்யாணம் நடக்கணும்னு ஆசைப்படவும் வச்சது அந்தக் கனவுதான். ஆனா, நடந்த கல்யாணம்...” அவள் பேசட்டும் என்று அவன் அமைதிகாக்க, “இன்னைக்கும் அதே கனவு. அன்னைக்குத் தெரியாத முகம், இன்னைக்குத் தெளிவா...” என்று நிறுத்தினாள்.

“நானா?” என்றான் ஆச்சரியமாய்.

“ம்...” என்றாள் சத்தமேயில்லாது.

“நல்லதுதானேடா.”

“அப்ப அப்படிச் சொன்னீங்க. ஆனா...” வார்த்தை தொடராது தேம்பி அழுதாள்.

“ரதிமா அழக்கூடாது. உன் சம்மதம் இல்லாமல் தொடுறதுக்குப் பெயர் வேற. உன் சம்மதத்தோட உன்னைத் தொடுற தைரியம், என்னைத்தவிர வேற யாருக்கும் இல்லை. நல்லா கேளு. உன் சம்மதத்தோடு” என்றவன் தன் இதழ் கொண்டு அவள் கண்ணீர் துடைத்து, இரு கண்ணிலும் மென் முத்தங்கள் தெளித்து, பாவையின் முகம் பார்த்து, “கண்ணைத்திற ரதிமா” என்றான்.

மூடிய கண்களுக்குள் விழிகள் அலைபாய, மெல்ல கண்திறக்கையில் கணவன் நெருக்கம் கண்டவள் விழிகள், அங்குமிங்கும் சுழன்று அவனில் நின்றது.

“கனவில் என்ன செய்தேன் ரதிப்பொண்ணு?” என்றான் குறும்புப்புன்னகையுடன்.

“ஆங்... எதுவும் செய்யலையே” என்றாள் வேகமாக.

அவளின் வேக பதிலில் புன்னகைத்தவன், “இல்ல எதுவோ செய்திருக்கேன். இல்லைன்னா எப்படி உடனே கல்யாணம் நடக்கணும்ன்ற ஆசை வரும்? முதலிரவு காட்சியா ரதிப்பொண்ணு” என்றான் ஹஸ்கியாக.

“அப்படில்லாம் இல்...” சட்டென அனுரதியின் இதழருகில் அவனிதழ் நெருங்கவும், அவளின் வார்த்தைகள் தடைபட்டுப்போக, “உண்மையை ஒத்துக்கோ ரதிப்பொண்ணு” என்கையில் அவள் இதயம் லயம் தப்பித் தாறுமாறாகத் துடிக்க, சட்டென்று உதட்டோடு உதடு சேர, அந்நொடி மூச்சு நின்று போனது அனுரதிக்கு.

அவளின் நிலை உணர்ந்து, உதட்டிற்கு நடுவே ஒரு சென்டிமீட்டர் இடைவெளி விட்டவன், “எனக்கு இதில் அனுபவம் இல்லமா. தப்புத் தப்பா பண்ணினா நீ சரி செய்திரு” என்றான்.

“நானா?” என்பதாய் அவள் அதிர,

கண்கள் சிரிக்க, “உனக்குதான் நான் கனவுல முத்தம் தந்த அனுபவம் இருக்கே. அதை வச்சி சரி செய்” என்று உதடு உரசி உணர்ச்சியைப் பற்றவைக்க, பேச்சு மூச்சு மறந்து அமர்ந்திருந்தவளுக்கு, உடல் நடுக்கத்தையும் மீறி இன்ப அவஸ்தை. ஏதோ தேவையென்று உடலும் உள்ளமும் தவித்துத் துடித்தது. ஒரு கை அவன் தலை நோக்கிச் செல்ல, சட்டென்று கையை இறக்கிவிட்டாள். நெருக்கத்தில் இருக்கும் கணவனைத் தள்ளிவிட்டால் அவன் மனம் நோகுமே என்ற யோசனை வேறு.

மனைவியின் கவனம் தன்னைத் தாண்டிச் செல்வதை உணர்ந்தவன், உதடுகள் சற்று கீழிறங்கி கழுத்தில் முத்தமிட, ‘ஹக்’ என்ற சத்தமில்லா தொண்டையடைப்பு அவளிடம். கழுத்து, காது என்று மூச்சுக்காற்றுடன் மெல்லிய முத்தங்களும் அரங்கேற, அனுரதியின் கை கணவனின் தலைமுடியை அழுந்தப்பற்றியது.

“அ...அழகா” என்றதில் அறிவழகன் நிமிர்ந்து அவள் கண்களைக் காண, “போ...போதும். உடலிலுள்ள செல்கள் எல்லாம் என்னவோ பண்ணுது. என்னால மு...டியலை. ப்ளீஸ் வேண்டாமே” என்றாள் கெஞ்சலாக.

கண்களின் விருப்பத்தை உடல் ஏற்றுக்கொள்ள நினைத்தாலும், மனம் ஏனோ முரண்டித் தத்தளித்தது.

“பிடிக்கலையா?” என்றான் அவளை விட்டு நகர்ந்தபடி.

“சொல்லத் தெரியலை. தொண்டை அடைச்சி மூச்சு முட்டுது. கொஞ்சம் பயமாவும், இன்னும் சொல்லத் தெரியாத ஏதோ ஒண்ணு உயிரை இழுக்குது.”

“ரதிமா! சரி சரி ரிலாக்ஸ். நான் எதுவும் செய்யலை” என்றதும், மறுக்க வந்தவள் வாயை தன் விரல்கொண்டு மூடியதோடு, மேலும் அவளைச் சங்கடப்படுத்த விரும்பாது தூங்கச் சொல்ல, அவள் படுத்ததும் அருகில் படுத்து மெல்ல தட்டிக்கொடுக்க, சற்று நேரத்தில் உறங்கிவிட்டாள்.

இரவு உணவு முடித்து அனைவரும் படுக்கச் செல்கையில், திடீர் வேலையாய் வெளியே சென்ற அறிவழகன், திரும்பி அறைக்குள் வருகையிலேயே பலவித யோசனைகள்.

என்னதான் மனப்பூர்வமாக குழந்தையை அண்ணனிடம் கொடுத்துவிட்டாலும், ‘குழந்தை இல்லாமல் அழுதிருப்பாளோ? மனம் தவித்துத் துடித்திருப்பாளோ? எப்படி ஆறுதல் சொல்வது?’ என்று வந்தவனுக்கு அவளின் நிலை மேலும் பதற்றத்தையே கொடுத்தது.

அதற்கு மாறாக அவள் விழிகள் சொன்னதென்னவோ காதலன்றோ! ஏனோ அந்நிமிடம் குழந்தையை மறக்க இருவர் மட்டுமே அங்கு!

தனக்கு இணங்கும் அதே வேளையில், பழைய நினைவுகளும் அவளை அலைக்கழிக்க, அதற்கு எதாவது செய்தாக வேண்டுமென்ற யோசனையில் அவன்.

Click to expand...

Gomathi lakshitha said:

Nice sister.

Click to expand...